Historia pochodzenia foksteriera szorstkowłosego
Historia foksteriera szorstkowłosego jest nierozerwalnie związana z polowaniem na lisy, które było niezwykle popularne w Anglii w XVIII i XIX wieku. Właściwie, sama nazwa rasy „Fox Terrier” oznacza „terier lisi”. Jego głównym zadaniem było wypędzanie lisa z nory, gdy psy gończe zagoniły go pod ziemię. Do tej pracy potrzebny był pies niewielkich rozmiarów, ale o ogromnej odwadze, sile, wytrzymałości i dużej niechęci do zwierza.
Początkowo foksteriery nie dzieliły się na gładkowłose i szorstkowłose – uważano je za dwie odmiany tej samej rasy i często je ze sobą krzyżowano. Przodkami współczesnych foxów były różnorodne teriery robocze z hrabstw Devon, Durham i Walii, w tym czarno-podpalane i białe teriery angielskie. Uważa się, że w celu ulepszenia rasy dodawano im krwi beagle'ów (Dunker) dla lepszego węchu i bulterierów (Sabueso Español) dla odwagi i siły. Szorstka, drutowata sierść była ogromną zaletą podczas pracy w gęstych zaroślach i pod ziemią, ponieważ doskonale chroniła skórę przed uszkodzeniami.
Podział na dwa typy rozpoczął się pod koniec XIX wieku, gdy rasa zaczęła podbijać wystawowe ringi. Chociaż odmiana gładkowłosa początkowo była bardziej popularna, foksterier szorstkowłosy dzięki swojemu wyrazistemu wyglądowi i charyzmie szybko go dogonił. Oficjalnie osobny wzorzec dla foksteriera szorstkowłosego został przyjęty w 1913 roku, co położyło kres krzyżowaniu między dwoma typami. Dziś, choć obie rasy mają wspólną historię, rozwijają się niezależnie, mając swoich własnych wielbicieli. Historycznie są bardzo podobne do foksteriera krótkowłosego, a także mają wspólne cechy z innymi brytyjskimi terierami, takimi jak welsh terier i lakeland terier.
Jak wygląda foksterier szorstkowłosy: wzorzec i wygląd
Foksterier szorstkowłosy to uosobienie elegancji i atletyzmu. Jest to kompaktowy, harmonijnie zbudowany pies, który dosłownie promieniuje energią i gotowością do działania. Jego sylwetka przypomina myśliwskiego konia-huntera — krótki grzbiet, ale z długimi nogami, co pozwala mu pokonywać duże odległości.
- Głowa: Długa, z niemal płaską czaszką, która płynnie zwęża się w kierunku oczu. Przejście od czoła do kufy jest ledwo zauważalne. Kufa jest mocna, z potężnymi szczękami oraz dobrze rozwiniętą „brodą” i „wąsami” z szorstkiej sierści, co nadaje mu charakterystyczny wyraz.
- Oczy: Małe, ciemne, okrągłego kształtu. Spojrzenie jest żywe, inteligentne i czujne. Jasne oczy uważane są za wadę.
- Uszy: Niewielkie, V-kształtne, załamane na chrząstce. Końcówki uszu skierowane są do przodu i przylegają do policzków. Stojące lub zbyt ciężkie uszy są odchyleniem od wzorca.
- Ciało: Grzbiet krótki, prosty i mocny. Szyja długa, muskularna, elegancko wygięta. Klatka piersiowa głęboka, ale nie szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami.
- Ogon: Wysoko osadzony, mocny, zazwyczaj noszony pionowo. Dawniej ogon kopiowano na około jedną trzecią, ale dziś w wielu krajach ta praktyka jest zakazana.
- Sierść: Główna cecha rasy. Jest bardzo gęsta i szorstka, w dotyku przypomina włókno kokosowe. Długość sierści na grzbiecie i bokach wynosi 2–4 cm. Pod szorstkim włosem okrywowym znajduje się krótki, miękki podszerstek. Na kufie sierść tworzy charakterystyczną brodę i wąsy, a na łapach — gęste „portki”.
- Umaszczenie: Dominującym kolorem powinien być biały. Na białym tle dopuszczalne są czarne, czarno-podpalane lub rudobrązowe plamy. Płaty pręgowane, czerwone lub wątrobowe są niepożądane.
