Amerykański Angielski Coonhound

Historia amerykańskiego angielskiego coonhounda jest ściśle związana z historią kolonizacji Ameryki. Jego przodkowie, angielskie foxhoundy, zostały sprowadzone na kontynent przez europejskich osadników w XVII i XVIII wieku. Te psy, znane jako „gończe Wirginii”, stanowiły podstawę do stworzenia nowej rasy. Amerykańscy pionierzy potrzebowali uniwersalnego psa myśliwskiego, zdolnego do pracy w trudnych warunkach terenowych i polowania na różnorodną zwierzynę.

Głównym wymogiem dla nowej rasy była zdolność do skutecznego polowania zarówno w dzień, jak i w nocy. W dzień ich zdobyczą były lisy, a z nastaniem zmroku przestawiali się na szopy. Hodowcy krzyżowali angielskie gończe z innymi rasami, sprowadzonymi z Francji, Irlandii i, być może, Niemiec, aby poprawić szybkość, wytrzymałość i, co najważniejsze, węch. Kluczowym zadaniem było wyhodowanie psa, który potrafiłby „zadrzewić” szopa — czyli zagonić go na drzewo i utrzymać tam głośnym szczekaniem do czasu przybycia myśliwego. Z czasem rasa ta okazała się również skuteczna w polowaniu na większą zwierzynę, taką jak jelenie, pumy, a nawet niedźwiedzie, co uczyniło ją niezastąpionym pomocnikiem dla pionierów.

Początkowo wszystkie coonhoundy rejestrowano pod jedną nazwą „angielski foxhound i coonhound”. Jednak w 1905 roku United Kennel Club (UKC) oficjalnie uznał amerykańskiego angielskiego coonhounda za odrębną rasę, oddzielając go od innych gończych szopów, takich jak Treeing Walker Coonhound czy Bluetick Coonhound. American Kennel Club (AKC) uznał rasę znacznie później, w 2011 roku. Dziś ten pies pozostaje popularny wśród myśliwych, ale coraz częściej można go spotkać w roli psa rodzinnego. Warto również wspomnieć o gończym anglo-rosyjskim, który również jest doskonałym myśliwym.

Amerykański Angielski Coonhound to ucieleśnienie siły, szybkości i wytrzymałości. Psy tej rasy wyróżniają się dobrze zbudowanym, proporcjonalnym i harmonijnym ciałem z wyraźną, atletyczną muskulaturą, która świadczy o ich walorach użytkowych. To gończy średniego i dużego rozmiaru, stworzony do długotrwałego pościgu za zwierzyną po trudnym terenie.

Głowa u coonhounda jest dość szeroka i mocna, ale nie gruba. Kufa wydłużona, prostokątna. Oczy duże, szeroko osadzone, o łagodnym i błagalnym wyrazie, kolor — od orzechowego do ciemnobrązowego. Uszy długie, nisko osadzone, miękkie w dotyku i zwisające w pięknych fałdach, końcówki prawie sięgają nosa. Tułów mocny, z głęboką klatką piersiową, zapewniającą wystarczająco miejsca dla płuc, i podciągniętym brzuchem. Grzbiet prosty i silny. Ogon osadzony wysoko, szablasty, pies nosi go swobodnie i radośnie, ale nigdy nie zawija się nad grzbietem.

Sierść u amerykańskiego angielskiego coonhounda jest krótka, szorstka i gęsta, co niezawodnie chroni go przed niepogodą i gałęziami w lesie. Wygląda na błyszczącą i atłasową, pięknie mieniąc się w słońcu. Umaszczenie może być różnorodne: czerwono-dereszowate, niebiesko-dereszowate, trójkolorowe z dereszowatym, biało-czerwone, biało-czarne. Najbardziej rozpowszechnione jest czerwono-dereszowate (redtick).

Amerykański Angielski Coonhound to prawdziwe źródło niestrudzonej energii, taki „Energizer” w świecie psów. Ten pies potrafi godzinami podążać za tropem, rozwijając ogromną prędkość bez zatrzymywania się na odpoczynek. Jego instynkt łowiecki jest niezwykle silny, dlatego podczas spacerów w nieogrodzonym terenie należy trzymać go na smyczy — wyczuwając ciekawy zapach, coonhound może zapomnieć o całym świecie.

W domu ten pies zamienia się w łagodnego i życzliwego towarzysza. Jest bardzo zorientowany na swoją rodzinę i silnie przywiązuje się do właściciela. Coonhoundy są znane ze swojego cierpliwego i delikatnego stosunku do dzieci, co czyni je wspaniałymi psami rodzinnymi. Jednak nie lubią samotności. Pozostawiony na długo sam, coonhound może zacząć wyć lub niszczyć rzeczy z tęsknoty i nadmiaru energii.

To rasa stadna, dlatego amerykański angielski coonhound zazwyczaj dobrze dogaduje się z innymi psami, zwłaszcza jeśli dorastał z nimi. Lubi towarzystwo i może nawet rywalizować w zabawie. Jednak z powodu silnego instynktu łowieckiego, jego zapoznawanie z kotami i innymi małymi zwierzętami powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą. Odważny, aktywny i nieustraszony coonhound jest niezastąpionym pomocnikiem w każdej wyprawie czy polowaniu. Jego głośne, melodyjne szczekanie — charakterystyczna cecha rasy, którą cenią myśliwi, ale która może stać się problemem dla sąsiadów w warunkach miejskich.

Ogólnie rzecz biorąc, amerykański angielski coonhound to zdrowa i wytrzymała rasa z niewielką liczbą dziedzicznych problemów. Jednak, podobnie jak wiele innych aktywnych i dużych psów, ma skłonność do pewnych chorób:

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych
• Wzdęcia (skręt żołądka)
• Infekcje uszu (zapalenie ucha)
• Choroby oczu
• Urazy.

Regularne wizyty u weterynarza, coroczne szczepienia i odrobaczanie są obowiązkowe dla utrzymania zdrowia Twojego pupila.

Pielęgnacja amerykańskiego angielskiego coonhounda nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności. Jego krótka i szorstka sierść nie wymaga usług profesjonalnego groomera. Wystarczy raz w tygodniu wyczesać ją gumową szczotką lub twardym grzebieniem, aby usunąć martwe włosy i utrzymać skórę w zdrowiu. Linienie u nich jest umiarkowane, ale może nasilać się sezonowo.

Kąpać psa należy tylko w razie potrzeby, gdy jest bardzo brudny. Częste mycie może zaburzyć naturalną równowagę lipidową skóry. Największej uwagi wymagają uszy. Należy je sprawdzać co tydzień pod kątem brudu, zaczerwienienia czy nieprzyjemnego zapachu i delikatnie czyścić specjalnym płynem. Ważne jest również regularne czyszczenie zębów psa i przycinanie pazurów, jeśli nie ścierają się naturalnie.

Ta rasa absolutnie nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Amerykański Angielski Coonhound jest stworzony do przestrzeni i ruchu. Potrzebuje dużego, solidnie ogrodzonego podwórka, gdzie mógłby swobodnie biegać. To niezwykle energiczny pies, który potrzebuje co najmniej 1-2 godzin intensywnych ćwiczeń fizycznych każdego dnia. Może to być bieganie, długie spacery, pływanie lub udział w psich sportach. Bez wystarczającej aktywności staje się niespokojny i może rozwinąć destrukcyjne zachowania. Podobne wymagania dotyczące aktywności ma również Kanadyjski Pies Eskimoski, który również jest rasą pracującą.

Szkolenie amerykańskiego angielskiego coonhounda może być jednocześnie satysfakcjonujące i stanowiące wyzwanie. Z jednej strony, to inteligentne psy, które pragną zadowolić swojego właściciela. Z drugiej — ich niezależność i upór, odziedziczone po przodkach myśliwskich, wymagają od właściciela cierpliwości i konsekwencji. Zostały wyhodowane do samodzielnego podejmowania decyzji podczas polowania, dlatego czasami mogą ignorować komendy, jeśli są zajęte czymś ciekawszym.

Wczesna socjalizacja i kurs posłuszeństwa są krytycznie ważne. Zapoznawaj szczeniaka z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami od wczesnego wieku. Pomoże mu to wyrosnąć na pewnego siebie i zrównoważonego psa. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnym wzmocnieniu — pochwały, smakołyki i zabawki działają znacznie lepiej niż surowość i kary. Ostre słowo może na długo zniechęcić coonhounda do współpracy. Treningi powinny być krótkie, interesujące i różnorodne, aby pies się nie nudził.

Szczególną uwagę należy zwrócić na komendę „Do mnie!”, ponieważ silny instynkt łowiecki może skłonić psa do pogoni za zdobyczą. W przeciwieństwie do ras nastawionych wyłącznie na towarzystwo, takich jak amerykański terier bezwłosy, coonhound potrzebuje stałego obciążenia umysłowego, na przykład gier w poszukiwanie lub zajęć z noseworku.

Jako aktywny pies pracujący, amerykański angielski coonhound potrzebuje wysokiej jakości, zbilansowanego żywienia, bogatego w białko i tłuszcze, aby utrzymać energię i masę mięśniową. Podstawą diety, niezależnie od tego, czy jest to karmienie naturalne, czy sucha karma, powinno być mięso.

Dorosłego psa zaleca się karmić dwa razy dziennie, aby uniknąć ryzyka skrętu żołądka. Wielkość porcji zależy od wieku, wagi, poziomu aktywności i kaloryczności karmy. Unikaj przekarmiania, ponieważ nadwaga tworzy dodatkowe obciążenie dla stawów.

Zanim zdecydujesz się na amerykańskiego angielskiego coonhounda, ważne jest, aby rozważyć wszystkie „za” i „przeciw”. To wspaniały pies, ale nie pasuje do każdej rodziny.

1. Głos, który opowiada historię. To nie tylko szczekanie, ale cały system sygnałów. Doświadczeni myśliwi po tonacji i rytmie głosu coonhounda potrafią dokładnie określić, co się dzieje: czy pies dopiero natrafił na trop, czy już aktywnie ściga zdobycz, czy może „zadrzewił” szopa, czyli zagonił go na drzewo.
2. Prezydenckie korzenie. Przodkowie współczesnego coonhounda, znani jako „gończe Wirginii”, zostali wyhodowani przy bezpośrednim udziale pierwszego prezydenta USA. George Washington był zapalonym myśliwym i hodowcą, który krzyżował angielskie gończe z francuskimi, aby stworzyć idealnego psa myśliwskiego na amerykańskie tereny.
3. „Kolorowa” nazwa. Najbardziej znane umaszczenie rasy — czerwono-dereszowate (red-ticked), dlatego często nazywa się je po prostu „Redtick”. Jednak początkowo do tej rasy zaliczano również psy z niebiesko-dereszowatym (bluetick) i trójkolorowym umaszczeniem, które później wyodrębniono w osobne rasy coonhoundów.
4. Stworzone do nocy. W przeciwieństwie do większości gończych, amerykański angielski coonhound został specjalnie wyhodowany do pracy w ciemności. Wymagało to od psa nie tylko wyjątkowego węchu i wytrzymałości, ale także niezwykłej odwagi i zdolności orientacji w nocnym lesie.
5. Myśliwy na dużą zwierzynę. Chociaż „coonhound” tłumaczy się jako „gończy szop”, możliwości tej rasy są znacznie szersze. To nieustraszone i silne psy, które są z powodzeniem wykorzystywane do polowania na duże i niebezpieczne drapieżniki, takie jak pumy, a nawet niedźwiedzie.

Czy amerykański angielski coonhound nadaje się do życia w mieście?
Nie, kategorycznie nie zaleca się. Ta rasa potrzebuje przestrzeni, dużego podwórka i codziennych intensywnych ćwiczeń, które trudno zapewnić w warunkach miejskich. Ponadto ich głośne szczekanie może stać się przyczyną konfliktów z sąsiadami.

Czy coonhound może żyć z kotami?
Jest to możliwe, ale trudne i ryzykowne. Jeśli szczeniak coonhounda dorasta z kotem od małego, mogą zostać przyjaciółmi. Jednak dorosły pies z dużym prawdopodobieństwem będzie postrzegał kota jako zdobycz. Zapoznawanie zawsze powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą.

Ile kosztuje szczeniak amerykańskiego angielskiego coonhounda?
Cena szczeniaka zależy od rodowodu, reputacji hodowcy i tytułów rodziców. Ceny mogą się wahać, ale ważne jest, aby wybrać odpowiedzialnego hodowcę, który dba o zdrowie i socjalizację swoich psów, a nie gonić za niską ceną. W Polsce ceny szczeniąt tej rasy mogą wynosić od 3000 do 7000 PLN, w zależności od linii hodowlanej i renomy hodowli.

Czy ta rasa mocno linieje?
Linienie jest umiarkowane, ale stałe, z nasileniem wiosną i jesienią. Regularne wyczesywanie pomaga kontrolować ten proces.