Boston Terrier

Historia tej rasy – to klasyczny przykład „american dream” w psim świecie. Boston Terrier został wyhodowany ponad sto lat temu w Ameryce, w mieście Boston (stąd nazwa). Uważa się, że rasa narodziła się około 1870 roku, kiedy Robert C. Hooper nabył psa o przydomku Judge. Judge był potomkiem krzyżówki, w której brał udział buldog angielski oraz wymarły już biały terier angielski. To właśnie ten pies stał się patriarchą współczesnej rasy.

Początkowo psy te nazywano „okrągłymi głowami” (Round Heads) lub „bul-i-terierami”. Jednak miłośnicy bulterierów i buldogów sprzeciwiali się takiej nazwie z powodu zamieszania. W 1891 roku powstał Amerykański Klub Boston Teriera, a rasa otrzymała swoją obecną nazwę na cześć miasta, gdzie była tak popularna. Unikalne połączenie masywnej siły przodków i lżejszej budowy teriera doprowadziło do pojawienia się szlachetnego psa, którego wygląd zachwyca szczególnym stylem.

Ciekawostką jest, że u zarania swego istnienia przodkowie bostończyków byli wykorzystywani do walk psów. Trudno w to uwierzyć, patrząc na współczesnego, dobrodusznego psa, ale w jego żyłach płynie krew wojowników. Jednak hodowcy przez dziesięciolecia pracowali nad tym, by wyeliminować agresję, pozostawiając jedynie odwagę i oddanie. Wynik przeszedł najśmielsze oczekiwania: z wściekłych wojowników zamienili się w idealnych kompanów.

Zewnętrznie boston terrier – to ucieleśnienie harmonii i balansu. Łączy głowę molosa (buldoga) i bardziej kompaktowy, zwarty korpus teriera. To pies, który wygląda na zdecydowanego, silnego i aktywnego, mimo swoich niewielkich rozmiarów. Nie powinien wyglądać ani zbyt filigranowo, ani zbyt topornie.

Głowa i pysk

Głowa bostona jest kwadratowa, płaska u góry, bez zmarszczek (w odróżnieniu od mopsów czy buldogów, u których zmarszczki są cechą rasy). Pysk jest krótki, kwadratowy, szeroki i głęboki. Ważnym niuansem jest zgryz – może być prosty lub z lekkim przodozgryzem, co nadaje mordce charakterystyczny, kanciasty wygląd.

• Oczy: Szeroko rozstawione, duże, okrągłe i ciemne. Ich wyraz emanuje inteligencją i życzliwością. To właśnie oczy często nazywane są „wizytówką” rasy.
• Uszy: Małe, stojące, osadzone maksymalnie blisko krawędzi czaszki. Nadają psu stale czujny i zainteresowany wygląd.
• Nos: Obowiązkowo czarny, szeroki, z wyraźną bruzdą między nozdrzami.

Tułów i kończyny

Ciało boston terriera jest krótkie, mocno zbudowane. Grzbiet dość krótki, co nadaje psu kompaktowy wygląd. Klatka piersiowa szeroka. Kończyny proste, umięśnione, zapewniają swobodny i pełen gracji ruch. Ogon – to osobny temat. Jest nisko osadzony, krótki, cienki i zwęża się ku końcowi. Może być prosty lub korkociągowaty, ale nigdy nie powinien unosić się powyżej linii grzbietu (kopiowanie ogona u tej rasy jest zabronione przez wzorzec).

Umaszczenie „Smoking”

Swój przydomek „amerykański dżentelmen” rasa otrzymała właśnie dzięki umaszczeniu, które przypomina frak lub smoking. Wzorzec uznaje:

• Czarny z białymi znaczeniami (klasyka).
• „Foczy” (seal) – wygląda na czarny, ale w słońcu ma czerwonawy połysk.
• Pręgowany (brindle) – obecność jasnych pręg na ciemnym tle.

Obowiązkowe białe znaczenia: otoczka wokół pyska, biała strzałka między oczami, biała pierś. Pożądane jest również posiadanie białego kołnierza, częściowo lub całkowicie białych przednich łap oraz białych tylnych poniżej stawów skokowych.

Szczeniak boston terriera – to świetny wybór dla tych, którzy szukają złotego środka między aktywnością a spokojem. Pies ten posiada zrównoważony temperament i wysoki poziom inteligencji emocjonalnej. Są niesamowicie wrażliwe na nastrój właściciela. Jeśli jesteś gotów do zabawy – boston wesprze każdy pomysł, jeśli chcesz odpocząć – zwinie się w kłębek obok (i prawdopodobnie zacznie słodko chrapać).

• Relacje z dziećmi: Bostony uwielbiają dzieci. Są wystarczająco mocne, by znieść niezdarne uściski (w granicach rozsądku) i wystarczająco zabawowe, by być najlepszymi przyjaciółmi w psotach.
• Relacje z innymi zwierzętami: Dzięki niskiemu poziomowi wrodzonej agresji, zazwyczaj dobrze dogadują się z kotami i innymi psami. Jednak samce czasem mogą przejawiać dominujące zachowania wobec innych psów, jeśli poczują zagrożenie dla swojego terytorium.
• Cechy stróżujące: Mimo niewielkiego rozmiaru, boston terrier – to niezły „dzwonek”. Szczeka rzadko, tylko w konkretnej sprawiie, więc jeśli twój boston dał głos, warto sprawdzić, co się stało. Jednak na prawdziwego ochroniarza się nie nadaje ze względu na nadmierną miłość do ludzi.

Naturalna towarzyskość i ciekawość domowego pupila sprawiają, że z łatwością może pójść za obcą osobą. Trzeba o tym pamiętać na spacerach. Ważną potrzebą boston terriera jest przebywanie blisko człowieka i branie udziału we wszystkich sprawach rodzinnych, od gotowania kolacji po oglądanie telewizji.

Boston terriery często są mylone z innymi brachycefalicznymi rasami. Abyś mógł lepiej się zorientować, przygotowaliśmy porównanie z najbliższymi „kuzynami” pod względem wyglądu.

Boston teriery cechuje stosunkowo mocne zdrowie jak na rasę ozdobną, często pozostają aktywne do późnej starości. Jednak budowa anatomiczna (krótka kufa, duże oczy) stwarza specyficzne ryzyka, o których przyszły właściciel powienien wiedzieć.

Syndrom brachycefaliczny

Jak wszystkie psy o płaskich pyskach, bostony mogą mieć problemy z oddychaniem. Wąskie nozdrza lub przedłużone podniebienie miękkie mogą prowadzić do chrapania, świszczącego oddechu i nietolerancji upałów. W ciężkich przypadkach może być konieczna korekta chirurgiczna. Właśnie dlatego boston terriera nie wolno przeciążać fizycznie w upalną pogodę.

Problemy okulistyczne

Duże, nieco wypukłe oczy – to nie tylko piękno, ale i wrażliwy punkt.
Częste diagnozy:

• Zaćma (młodzieńcza lub starcza).
• Wrzody rogówki (z powodu urazów gałęziami czy kurzem).
• „Wiśniowe oko” (wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki).
• Suche zapalenie rogówki i spojówek.

Problemy układu ruchu

Rzepka (zwichnięcie rzepki kolanowej) jest dziedzicznym problemem wielu małych ras. Zdarzają się też półkręgi (nieprawidłowo uformowane kręgi), co może prowadzić do skrzywienia kręgosłupa, choć często nie powoduje to bólu u psa.

Opieka nad tą rasą nie wymaga profesjonalnych umiejętności groomera, ale wymaga regularności. Można powiedzieć, że boston teriery potrzebują więcej uwagi na dworze (kontrola temperatury) niż skomplikowanych zabiegów w domu.

• Sierść: Nie mają podszerstka, więc linienie nie jest katastrofalne. Wystarczy raz w tygodniu przejechać gumową rękawicą lub miękką szczotką, aby usunąć martwe włosy. Częste kąpiele nie są koniecznee, jedynie przy zabrudzeniu, ponieważ może to przesuszyć skórę.
• Oczy i fałdy: Codziennie sprawdzaj oczy pod kątem zaczerwienienia. Fałdy na pysku u bostonów nie są tak głębokie jak u buldogów, ale i tak warto przecierać je wilgotną chusteczką lub wacikiem z chlorheksydyną, aby uniknąć odparzeń.
• Pazury: Bostony – to lekkie psy, więc ich pazury nie zawsze ścierają się o asfalt w naturalny sposób. Trzeba je przycinać 1-2 razy w miesiącu.
• Reżim temperaturowy: To pies kanapowy. Zimą potrzebują ubranka (kombinezon lub sweter), bo szybko marzną. Latem – unikaj spacerów w pełnym słońcu od 11:00 do 17:00, aby uniknąć udaru cieplnego.

Boston teriery są bardzo mądre, ale czasem budzi się w nich „terierowaty” upór. Klucz do sukcesu – to pozytywne wzmocnienie. Szorstkie metody i krzyki z tą rasą nie działają; pies po prostu zamknie się w sobie lub odmówi współpracy. Dzięki naturalnej ufności boston terrierów i chęci przypodobania się właścicielowi, nauka przebiega wesoło.

Na co zwrócić uwagę przy wychowaniu bostona:

1. Socjalizacja: Zacznij zapoznawać szczeniaka z innymi psami i ludźmi jak najwcześniej. To utrwali jego naturalną przyjazność.
2. Nauka czystości: Czasami to słaby punkt rasy. Bądź cierpliwy, używaj podkładów i częstych spacerów. Chwal za każdą „sprawę” załatwioną na dworze.
3. Sporty kynologiczne: Bostony świetnie sprawdzają się w agility (tor przeszkód) i obedience (posłuszeństwo). Pomaga to wyładować energię i wzmocnić więź z panem.

Boston teriery słyną z wrażliwego trawienia i skłonności do wzdęć (gazów). Przedstawiciele tej rasy mają krótki pysk, przez co często połykają powietrze podczas jedzenia. Ponadto mają niewielki żołądek.

Główne zasady karmienia:

• Żywienie dzielone: Dorosłego psa karmimy 2 razy dziennie, szczenięta – 3-4 razy. Nie dawaj całej dobowej normy na raz.
• Konsystencja: Jedzenie (jeśli to dieta domowa) lepiej rozdrobnić na małe kawałki. Jeśli to sucha karma – wybieraj granulki średniej wielkości, wygodne do chwytania płaskim pyskiem.
• Miska: Zaleca się stosowanie specjalnych podstawek, aby pies nie musiał zbyt nisko się schylać, lub specjalnych misek dla brachycefali.
• Odpoczynek: Nigdy nie baw się z psem aktywnie zaraz po jedzeniu, to ryzyko skrętu żołądka (choć u małych ras jest mniejsze niż u dużych, ale strzeżonego Pan Bóg strzeże).

Dieta powinna być zbilansowana. Należy unikać produktów powodujących fermentację (kapusta, rośliny strączkowe, świeży chleb). Wysoki procent białka jest ważny dla utrzymania masy mięśniowej tego małego atlety.

Aby ostatecznie zdecydować, czy ta rasa do ciebie pasuje, zebraliśmy uczciwą listę zalet i wad.

Ta rasa ma czym zaskoczyć nawet doświadczonych kynologów:

• Boston Terrier jest oficjalnym symbolem stanu Massachusetts od 1979 roku.
• Sierżant Stubby – najsłynniejszy pies wojskowy I wojny światowej, który otrzymał stopień sierżanta, często opisywany jest jako przodek lub bliski krewny wczesnych boston terrierów (choć jego dokładna rasa jest dyskusyjna, typ urody bardzo podobny).
• Psy te często rodzą się przez cesarskie cięcie z powodu dużych głów szczeniąt i wąskiej miednicy matek.

Czy boston terriery mocno linieją?

Nie, linienie jest umiarkowane. Nie mają puszystego podszerstka, który fruwa po całym mieszkaniu. Krótkie włoski łatwo sprzątnąć.

Czy można zostawiać bostona samego w domu?

Źle znoszą samotność. Jeśli pracujesz po 10-12 godzin i w domu nikogo nie ma, ta rasa będzie cierpieć. Może się to przerodzić w niszczenie rzeczy lub depresję.

Czy ta rasa nadaje się dla alergików?

Boston Terrier nie jest rasą hipoalergiczną. Choć sierści jest mało, to alergię często wywołuje łupież lub ślina, których temu psu nie brakuje.