Historia rasy
Historia Akity amerykańskiej jest nierozerwalnie związana z jej japońskim przodkiem - akita inu. Dzięki wykopaliskom archeologicznym wiemy, że psy w typie akita inu od dawna zamieszkiwały wyspy japońskie. Wykorzystywano je jako myśliwych na dużą zwierzynę (niedźwiedzie, dziki), świetnie pływały i pomagały ludziom w połowach ryb. Od XVIII wieku psami tymi szczególnie zainteresowała się japońska szlachta, która zaczęła je nabywać do ochrony swoich posiadłości. Wówczas rasa cieszyła się ogromnym szacunkiem. Na początku XX wieku psy te uznano za pomnik przyrody. Niestety, II wojna światowa omal nie doprowadziła do zagłady tych wspaniałych zwierząt; zabijano je ze względu na cenne futro, z którego szyto ciepłą odzież dla żołnierzy. Na szczęście udało się wtedy uratować cześć populacji.
Kształtowanie się Akity amerykańskiej w USA
Po wojnie w Japonii pozostały tylko trzy typy akit: psy myśliwskie Matagi Akita, psy bojowe oraz psy pasterskie (z domieszką owczarków niemieckich). Japońscy hodowcy dążyli do przywrócenia dawnego, czystego wyglądu Akita Inu, skupiając się na typie Matagi. Z kolei psy o większych rozmiarach i potężniejszej budowie, wywodzące się z krzyżówek z owczarkami niemieckimi i mastifami (linia Dewa), zostały wywiezione do Ameryki przez amerykańskich żołnierzy. W USA celową hodowlą tej rasy zajęto się w latach 50. W tym czasie powstal Amerykański Klub Miłośników Akit. W Ameryce dążono do stworzenia potężniejszych psów, przywiązując mniejszą wagę do umaszczenia, co doprowadziło do akceptacji praktycznie każdego koloru. W rezultacie akity amerykańskie zaczęły się znacznie różnić od swoich japońskich kuzynów.
Uznanie rasy
Akity z USA zyskiwały coraz większą sławę. Od razu zainteresowali się nimi hodowcy z całego świata po tym, jak po raz pierwszy zaprezentowano je na międzynarodowej wystawie w Hanowerze w 1963 roku. Jednak w tamtym czasie nie uważano ich za odrębną rasę. Ze względu na rozbieżności między standardami japońskimi a amerykańskimi, Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) w 1999 roku uznała typ amerykański za oddzielną rasę pod nazwą Duży Japoński Pies. W 2006 roku FCI oficjalnie zmieniła nazwę na Akita amerykańska, podkreślając jej amerykańskie korzenie i rozwój.
Jak wygląda Akita amerykańska: opis wyglądu i wzorzec rasy
Akita amerykańska to duży, potężny pies o mocnym, dobrze rozwiniętym kośćcu, harmonijnie zbudowany, z kwadratową sylwetką. Jego wygląd sprawia wrażenie siły, godności i spokoju. Choć należy do grupy szpiców i dzieli pewne cechy z takimi rasami jak puszysty eurasier czy wytrzymały alaskan malamute, Akita jest od nich znacznie masywniejsza i bardziej dominująca w wyglądzie.
Cechy głowy i wyraz pyska
Głowa Akity amerykańskiej jest masywna, szeroka, z płaską czaszką, co odróżnia ją od Akita Inu. Szczęki są kwadratowe i potężne, a kufa objętościowa. Przełom czołowy (stop) jest dobrze zaznaczony. Nos duży, zawsze w kolorze czarnym (u białych psów dopuszczalny jaśniejszy). Wargi grube, ściśle przylegające, czarne. Oczy głęboko osadzone, niewielkie, trójkątne, ciemnobrązowe - ich wyrazistość i głębia nadają spojrzeniu inteligencji i czujności.
Tułów, kończyny i ogon
Szyja jest dość krótka, potężna i silna. Grzbiet prosty, umięśniony. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka i szeroka, co wskazuje na dużą siłę i wytrzymałość. Kończyny proste, równoległe względem siebie, z potężną muskulaturą. Ogon jest jedną z wizytówek rasy: wysoko osadzony, gruby, pokryty szorstką i gęstą sierścią, noszony nad grzbietem zwinięty w pierścień lub podwójny pierścień.
Sierść i umaszczenie
Sierść Akity amerykańskiej jest podwójna: włos okrywowy jest prosty i odstający, a pod nim znajduje się miękki, gęsty i zbity podszerstek, który zapewnia doskonałą ochronę przed zimnem. Umaszczenie może być dowolne, co jest kluczową różnicą w stosunku do akity japońskiej, u której dozwolone są tylko określone kolory. Dopuszczalne są: biały, płowy, rudy, łaciaty (pinto), pręgowany. Na pysku może występować czarna maska lub strzałka (u psów innych niż białe). U psów łaciatych duże plamy pokrywają ponad jedną trzecią ciała.
