Historia pochodzenia amstaffa
Historia rasy American Staffordshire Terrier jest ściśle związana z brutalnymi rozrywkami XIX wieku w Anglii – nagonkami na byki i walkami psów. Jego przodkami są stare bull-and-teriery, które powstały ze skrzyżowania staroangielskich buldogów (nie mylić ze współczesną rasą) i różnych terierów. Po buldogach odziedziczyły siłę, moc, wytrwałość i potężne szczęki, a po terierach – szybkość, zwinność i słynną „game” (niepohamowaną chęć walki do końca). Psy te były znane pod różnymi nazwami: pit-dog, bull-terier, pitbullterier.
W drugiej połowie XIX wieku wiele z tych psów trafiło do Stanów Zjednoczonych wraz z emigrantami. Amerykańscy hodowcy kontynuowali hodowlę, preferując większe i cięższe osobniki niż ich angielscy kuzyni. Stopniowo rasa zaczęła dzielić się na dwie gałęzie. Jedni entuzjaści kontynuowali hodowlę psów wyłącznie do walk, zachowując dla nich nazwę amerykański pitbullterier. Inni postanowili skupić się na stworzeniu zrównoważonego, zorientowanego na człowieka psa do towarzystwa i wystaw, zachowując przy tym atletyzm i odwagę.
Właśnie ta druga gałąź stała się podstawą dla współczesnej rasy. W 1936 roku Amerykański Klub Kynologiczny (AKC) oficjalnie uznał rasę pod nazwą „Staffordshire terier”. Aby uniknąć pomyłki z jego angielskim przodkiem, staffordshire bull terierem, w 1972 roku nazwa została zmieniona na „American Staffordshire Terrier”. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę w 1971 roku. W ten sposób amstaff przeszedł długą drogę od areny walk do statusu ukochanego członka rodziny i gwiazdy ringów wystawowych.
Jak wygląda American Staffordshire Terrier: standard rasy
Amstaff to pies, który sprawia wrażenie ogromnej siły w stosunku do swojego rozmiaru. Jest krępy, muskularny, ale jednocześnie zwinny i pełen gracji. Jego wygląd powinien łączyć moc z elegancją, bez nadmiernej masywności czy lekkości.
- Głowa: Średniej długości, głęboka, z szeroką czaszką i bardzo wyraźnymi mięśniami policzków. Stop (przejście od czoła do kufy) jest wyraźnie zaznaczony.
- Kufa: Średniej długości, zaokrąglona od góry, gwałtownie opadająca pod oczami. Szczęki są silne i wyraźnie zarysowane. Żuchwa powinna być mocna i mieć potężny chwyt. Wargi przylegają ciasno, nie są obwisłe.
- Oczy: Ciemne, okrągłe, głęboko osadzone i szeroko rozstawione. Różowe powieki są wadą.
- Uszy: Osadzone wysoko. Preferowane są uszy niekopiowane, które powinny być krótkie i trzymane w „różę” lub półstojące. Całkowicie wiszące lub stojące uszy są uważane za wadę.
- Nos: Trufla nosowa musi być czarna.
- Tułów: Grzbiet dość krótki, z lekkim spadkiem od kłębu do zadu. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, z dobrze wygiętymi żebrami.
- Ogon: Krótki w porównaniu do wielkości psa, nisko osadzony, zwęża się ku końcowi. Nie powinien być zakręcony ani trzymany nad grzbietem.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, z mocnymi kośćmi, szeroko rozstawione. Tylne – bardzo muskularne, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów skokowych. Łapy średniej wielkości, z dobrze zebranymi palcami.
- Sierść: Krótka, gęsto przylegająca, szorstka w dotyku i błyszcząca.
Umaszczenie amstaffa
Standard rasy dopuszcza praktycznie każde umaszczenie: jednolite, łaciate lub dwukolorowe. Istnieją jednak pewne ograniczenia. Niepożądane są czysto białe umaszczenie (jeśli biały kolor zajmuje ponad 80% powierzchni ciała), czarno-podpalane (jak u rottweilera czy dobermana) oraz wątrobiane (brązowe).
