Szczegółowa historia pochodzenia Basset Hounda
Historia rasy Basset Hound sięga korzeniami średniowiecznej Francji, gdzie mnisi z opactwa Świętego Huberta w Ardenach zajmowali się hodowlą psów gończych. To właśnie od nich, znanych jako Bloodhoundy, wywodzi się wiele współczesnych ras gończych. Słowo „basset” w języku francuskim oznacza „niski” lub „niskorosły”, co idealnie opisuje kluczową cechę tych psów. Ich niska sylwetka pozwalała myśliwym podążać za nimi pieszo, a nie konno, co było wygodne do polowania na drobną zwierzynę, taką jak króliki i borsuki, w gęstych zaroślach.
Istniało kilka typów francuskich bassetów, ale kluczową rolę w stworzeniu współczesnego Basset Hounda odegrał basset artésien normand. W latach 60. XIX wieku pierwsi przedstawiciele tej rasy zostali sprowadzeni do Anglii przez lorda Galwaya. Angielscy hodowcy byli pod wrażeniem ich zdolności roboczych i unikalnego wyglądu. Rozpoczęli ukierunkowaną pracę nad „uszlachetnieniem” rasy, dodając do puli genowej krew bloodhoundów. Dzięki temu głowa i kufa stały się bardziej masywne, skóra – bardziej pofałdowana, a charakter – jeszcze spokojniejszy i flegmatyczny.
Pierwszy standard rasy został opublikowany w Anglii w 1884 roku. Od tego momentu Basset Hound zaczął zdobywać popularność jako pies wystawowy i towarzysz. W USA rasa pojawiła się pod koniec XIX wieku i szybko zyskała miłość Amerykanów. Do dziś w niektórych stanach, takich jak Wirginia i Pensylwania, basset houndy są używane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem – do polowania. Jednak na całym świecie znane są przede wszystkim jako wspaniali członkowie rodziny.
Jak wygląda Basset Hound: standard i opis wyglądu
Basset Hound to pies, którego nie da się pomylić z innym. Jego wygląd to unikalne połączenie siły, godności i lekkiej komiczności. Jest to krótkonożny, masywny pies gończy o długim ciele, ciężkim kośćcu i dużej ilości „dodatkowej” skóry.
- Głowa: Duża, kopułowata, z wyraźnym guzem potylicznym. Przejście od czoła do kufy jest płynne. Kufa jest głęboka, ciężka i niezaostrzona. Fafle są obwisłe, co nadaje pyskowi charakterystyczny, smutny wyraz.
- Oczy: W kształcie rombu, głęboko osadzone. Kolor od ciemnobrązowego do orzechowego. Spojrzenie jest spokojne, poważne, często wydaje się melancholijne. Dolna powieka może być nieco obwisła, odsłaniając spojówkę, co jest cechą charakterystyczną rasy.
- Uszy: To wizytówka rasy. Są niezwykle długie, nisko osadzone, aksamitne w dotyku. Jeśli je wyciągnąć do przodu, z łatwością sięgają do czubka nosa, a nawet dalej. Uszy zwisają eleganckimi fałdami.
- Skóra i zmarszczki: Skóra jest elastyczna i luźna. Na głowie i szyi tworzą się głębokie zmarszczki, zwłaszcza gdy pies pochyla głowę. Te fałdy skóry historycznie chroniły oczy i szyję przed gałęziami podczas polowania w gęstych zaroślach.
- Ciało: Długie, mocne, z szerokim i prostym grzbietem. Klatka piersiowa jest głęboka i pojemna, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla dużych płuc. Szyja jest muskularna, z wyraźnym podgardlem.
- Kończyny i łapy: Nogi są krótkie, masywne, z ciężkim kośćcem. Przednie łapy mogą być nieco wykrzywione na zewnątrz. Łapy są duże, okrągłe, z grubymi opuszkami, co zapewnia stabilność na każdej powierzchni.
- Ogon: Długi, szablasty, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W ruchu pies nosi go wysoko, wesoło machając, co kontrastuje z jego ogólnym poważnym wyglądem.
- Sierść i umaszczenie: Sierść jest krótka, gładka i gęsta, dobrze chroni przed niepogodą. Standard dopuszcza wszelkie uznane umaszczenia psów gończych. Najczęstsze to tricolor (czarny, biały i rudy) oraz bicolor (cytrynowy z białym lub rudy z białym).
