Historia pochodzenia berneńskiego psa pasterskiego
Historia berneńskiego psa pasterskiego sięga korzeniami w głąb starożytności. Uważa się, że jego przodkami były rzymskie molosy — duże psy bojowe, które trafiły na tereny dzisiejszej Szwajcarii (Helwecji) wraz z legionami Cezara ponad 2000 lat temu. Z czasem psy te krzyżowały się z lokalnymi rasami pasterskimi, dostosowując się do surowych warunków Alp. Przez wieki wiernie służyły szwajcarskim rolnikom, wykonując najróżniejsze prace.
Początkowo psy te nazywano „Dürrbächlerami” na cześć małej miejscowości Dürrbach w pobliżu Berna, gdzie były szczególnie popularne. Były to wszechstronne psy zagrodowe: pilnowały bydła i mienia, pomagały pędzić stada krów z pastwisk na farmy, a dzięki swojej sile i wytrzymałości zaprzęgano je do wozów, aby przewoziły wiadra z mlekiem i ser na sprzedaż. Ich gęsta, trójkolorowa sierść niezawodnie chroniła przed zimnem.
Pod koniec XIX wieku, wraz z rozwojem innych ras, takich jak bernardyn, populacja Dürrbächlerów zaczęła się zmniejszać. Odrodzenie rasy jest związane z nazwiskiem Franza Schertenleiba. W 1892 roku był on tak pod wrażeniem inteligencji i urody tych psów, że postawił sobie za cel ich ocalenie i popularyzację. Wraz z profesorem Albertem Heimem, geologiem i wielkim entuzjastą szwajcarskich ras, rozpoczęli celową pracę hodowlaną.
W 1904 roku Dürrbächlery zostały po raz pierwszy zaprezentowane na wystawie w Bernie. W 1907 roku założono pierwszy klub rasy i wtedy też zaproponowano zmianę nazwy na „berneński pies pasterski” (Berner Sennenhund), aby podkreślić ich pochodzenie i związek z innymi szwajcarskimi psami pasterskimi. W 1910 roku na wystawie w Burgdorfie zaprezentowano już 107 psów. Od tego czasu popularność rasy zaczęła gwałtownie rosnąć nie tylko w Szwajcarii, ale w całej Europie i Ameryce. Dziś berneński pies pasterski jest ulubieńcem milionów ludzi na całym świecie, chociaż jego główne przeznaczenie zmieniło się z psa pracującego na psa do towarzystwa.
Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny
Berneński pies pasterski to duży, potężny, ale harmonijnie zbudowany pies o długiej, błyszczącej sierści. Jego wygląd emanuje siłą, spokojem i życzliwością. Główne cechy zgodnie ze wzorcem FCI nr 45:
- Głowa: Mocna, proporcjonalna do tułowia. Czaszka oglądana z profilu i z przodu jest lekko zaokrąglona. Stop dobrze zaznaczony, ale nie gwałtowny.
- Kufa: Mocna, prosta, średniej długości. Nos duży, czarny. Wargi przylegające, czarne.
- Oczy: Ciemnobrązowe, w kształcie migdała, o inteligentnym i łagodnym wyrazie. Powieki przylegają ściśle.
- Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone. W spoczynku zwisają, przylegając do głowy. Gdy pies jest czujny, tylna część uszu unosi się, a przednia krawędź pozostaje przylegająca do głowy.
- Tułów: Mocny i zwarty. Stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi około 9:10. Szyja silna, muskularna. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca łokci. Grzbiet prosty i mocny.
- Ogon: Długi, puszysty, sięga stawu skokowego. W spoczynku zwisa, w ruchu może być uniesiony do poziomu grzbietu lub nieco wyżej.
- Sierść: Długa, błyszcząca, prosta lub lekko falista, z gęstym podszerstkiem.
- Umaszczenie: Charakterystyczne trójkolorowe. Kolor podstawowy to głęboka czerń. Jasne, nasycone, rudo-brązowe podpalania znajdują się na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech łapach i na piersi. Białe znaczenia są symetryczne: strzałka na głowie (nie powinna wchodzić na plamy nad oczami), biały „krawat” na szyi i piersi. Pożądane są białe „skarpetki” na łapach i biała końcówka ogona.
