Historia rasy
Historia błękitnego spaniela pikardyjskiego jest nierozerwalnie związana z jego „ojcem” - spanielem pikardyjskim. Przez stulecia w regionie Pikardii we Francji istniały lokalne spaniele, cenione za swoje walory myśliwskie. Były znane ze swojej wytrzymałości i zdolności do pracy w trudnych warunkach bagien doliny rzeki Sommy.
Pojawienie się właśnie „błękitnej” odmiany rozpoczęło się pod koniec XIX i na początku XX wieku. W tamtym czasie brytyjscy myśliwi często przyjeżdżali do Francji ze swoimi psami, w szczególności z seterami. Surowe brytyjskie przepisy kwarantanny utrudniały powrót psów do domu, dlatego wiele z nich pozostawało we Francji. Doszło do krzyżowania lokalnych spanieli pikardyjskich z błękitnymi cętkowanymi seterami angielskimi.
Ta krzyżówka miała na celu nie tylko zmianę umaszczenia. „Angielska krew” przyniosła rasie lżejszą budowę ciała, finezję ruchów i, być może, wzmocniła niektóre cechy robocze, w szczególności szybkość i zasięg poszukiwań. W nowo wyhodowanej rasie przeważała angielska krew, dzięki czemu zyskały one lżejszą budowę ciała niż inne spaniele.
Chociaż czarne umaszczenie (które w cętkowanej formie daje „błękitny” efekt) początkowo było niepożądane u psów myśliwskich z obawy, że będą słabo widoczne o zmierzchu, wybitne cechy robocze tych psów szybko zdobyły szacunek. Błękitny spaniel pikardyjski został uznany za odrębną rasę w 1938 roku. Rasa pozostaje stosunkowo rzadka do dziś, najbardziej rozpowszechniona w swojej „małej ojczyźnie” w Pikardii oraz w Kanadzie, gdzie została uznana przez lokalny kennel klub.
Jak wygląda Błękitny spaniel pikardyjski: opis wyglądu i standard
Błękitny spaniel pikardyjski to pies średniej wielkości, o atletycznej, ale jednocześnie eleganckiej budowie. Sprawia wrażenie mocnego, wytrzymałego myśliwego, zdolnego do pracy przez cały dzień.
Głowa i czaszka
Głowa psa jest duża, ale proporcjonalna do tułowia. Czaszka owalna, dość szeroka, z zaznaczonym, ale nie gwałtownym przejściem od czoła do kufy (stop). Kufa długa i prosta, nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Trufla nosa duża, czarna, z dobrze otwartymi nozdrzami. Wargi lekko obwisłe, ale nie nadmiernie „mokre”, muszą dobrze zakrywać dolną szczękę.
Oczy i uszy
Oczy - jedna z najbardziej wyrazistych cech rasy. Są duże, ciemne (zazwyczaj ciemnobrązowe), o bardzo spokojnym, dobrym i nieco melancholijnym wyrazie. Uszy - typowe dla spaniela: grube, wiszące, osadzone nieco powyżej linii oczu. Pokryte są długą, falistą, jedwabistą sierścią, co dodaje psu uroku.
Tułów i kończyny
Pies ma mocną, ale nie ciężką budowę. Szyja umięśniona, z niewielkim podgardlem. Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta, zapewniająca wystarczająco miejsca dla płuc. Grzbiet prosty, mocny, lędźwie muskularne. Zad lekko opadający. Kończyny muskularne, o mocnych kościach, co pozwala psu łatwo poruszać się zarówno po lądzie, jak i w wodzie. Łapy okrągłe, zwarte, z grubymi opuszkami.
Ogon
Ogon średniej długości, zazwyczaj nie sięga poniżej stawu skokowego. Nigdy nie jest zakrzywiony. Pokryty długą sierścią, tworzącą „chorągiew” lub „pióro”. Pies nosi ogon niezbyt wysoko, ale podczas pracy może być w ruchu.
Sierść i umaszczenie
Sierść gęsta, twarda w dotyku na tułowiu, ale nie nazbyt gruba. Na głowie sierść krótka i cienka. Na uszach, kończynach i ogonie tworzą się dłuższe, faliste pasma („frędzle”). Umaszczenie - to ono nadaje rasie nazwę. Jest to szaro-czarny deresz (dropiatość) na białym tle, co stwarza ogólne wrażenie „błękitnego” lub siwego odcienia. Często występują duże czarne łaty różnej wielkości. To umaszczenie jest obowiązkową cechą rasy. Płowe (rude) znaczenia są uważane za wadę.
