Charakter rasy Broholmer

Charakter i temperament

Wzorzec opisuje temperament czterema słowami: spokojny, dobroduszny, przyjazny — a przy tym czujny. Kolejność ma tu znaczenie, a Duński Kennel Klub formułuje to jeszcze wprost: broholmer jest czujny i potrafi zachowywać się z dużą pewnością siebie, ale na ogół jest przyjazny również wobec obcych. Podejrzliwość wobec nieznajomych nie jest więc normą rasy, tylko tym, co należy od normy odróżniać. W rasie dyskwalifikuje się zarówno agresywność, jak i nadmierną lękliwość.

Kolejne rozpowszechnione twierdzenie warto odwrócić. DKK pisze o potrzebie wyraźnego przywództwa opiekuna — i od razu podaje przyczynę: ze względu na rozmiar psa, a nie na jego temperament. To zupełnie inna wskazówka niż „twarda ręka dla rasy dominującej". Ten sam opis ciągnie się dalej: broholmer chętnie współpracuje i może nauczyć się wszystkiego, jeśli metoda opiera się na chęci, życzliwości i zaufaniu.

Rasa jest przywiązana do swojego terenu i nie włóczy się bez powodu; porusza się chętnie, ale zwykle w niespiesznym tempie. To cierpliwy towarzysz, który czuje się dobrze, gdy widzi całą rodzinę naraz — i właśnie dlatego potrzebuje bliskiego życia społecznego z ludźmi, a nie budy w kącie podwórka. Charakterologicznie jest bardziej sterowny i mniej skłonny do samodzielnych decyzji niż klasyczne psy stróżujące przy stadach, takie jak owczarek kaukaski.

Jest tu jednak ważny szczegół, którego klub nie ukrywa. Obowiązkowy opis psychiczny (mentalbeskrivelse) dał rasie profil zbudowany przez dziesięciolecia obserwacji, a porównanie średniego wyniku z wynikiem idealnym pokazuje dwie rozbieżności: ciekawości rasa ma mniej, niż powinna, a lęku więcej. Klub stawia to wprost jako cel hodowlany. Poza tym znane są pojedyncze linie, w których spokrewnione psy zachowują się niespokojnie, nadaktywnie i głośno oraz łatwo się stresują — a to przechodzi na potomstwo. U psa o takiej masie takie zachowanie jest nie do przyjęcia: w ciągu pół roku, w latach 2017–2018, trzy młode broholmery uśpiono właśnie z powodu problemów behawioralnych. Dlatego opis psychiczny w Danii to nie formalność, lecz wymóg hodowlany: oboje rodzice muszą go przejść po ukończeniu 10 miesięcy.

Ta wiedza zresztą się przerzedza i klub tego żałuje. Do 2015 roku opis psychiczny przechodziły praktycznie wszystkie broholmery: w 2012 roku było to na przykład 125 opisów na 140 urodzonych szczeniąt. Odkąd hodowlę „puszczono luzem", opisy robią głównie ci, którzy planują krycie: w 2015 roku 71 opisów na 94 szczenięta, w 2017 — 66 na 148. Razem z opisami zniknęła też obowiązkowa ankieta zdrowia, którą wcześniej wypełniał lekarz weterynarii danego psa. Dziś klub próbuje odtworzyć obraz przez dobrowolne badania ankietowe — właścicielom będącym członkami klubu wysyła ankietę trzy razy w życiu psa: w wieku 2 lat, 5 i 8, gdy psa uznaje się już za weterana.

Wychowanie i szkolenie

Praktyczna wskazówka kennel klubu jest krótka: trenować różnorodnie, krótkimi odcinkami i hojnie nagradzać. Broholmer dobrze reaguje na wskazówki i utrzymuje dość bliski kontakt z opiekunem, więc twardość jest tu niepotrzebna i szkodliwa — niszczy dokładnie ten mechanizm zaufania, na którym wszystko się opiera. Pod tym względem broholmer różni się nie tyle od innych molosów, ile od mitu o molosach: z takimi rasami jak mastif angielski czy dog niemiecki łączy go format i tempo dojrzewania, a nie potrzeba „przywódcy stada".

Wczesna socjalizacja jest krytycznie ważna, a w tej rasie ma dodatkowo znaczenie hodowlane. Zapoznawaj szczenię z różnymi ludźmi, dźwiękami, podłożami, miejscami i spokojnymi psami — dokładnie z tym zestawem sytuacji, które później sprawdza opis psychiczny: kontakt, obchodzenie się, zabawa, nagłość, dźwięk, „zjawy„, strzał. Celem nie jest „nieustraszony stróż”, lecz pies, który po przestrachu ma odwagę pójść i sprawdzić, co to było, i potrafi szybko się uspokoić.

Zalety i wady rasy