Historia rasy
Owczarki kaukaskie to bardzo stara rasa, której historia liczy ponad dwa tysiące lat. Ich korzenie sięgają górskich regionów Kaukazu, gdzie przez wieki służyły pasterzom, chroniąc stada owiec przed drapieżnikami, takimi jak wilki i niedźwiedzie, a także przed złodziejami. Prawdziwe pochodzenie jest obecnie trudne do ustalenia, dlatego istnieją tylko przypuszczenia. Najbardziej prawdopodobna jest wersja, że ich przodkami były starożytne dogi tybetańskie. Istnieje również teoria, że zwierzęta te pojawiły się w starożytnym państwie Urartu, położonym na Wyżynie Armeńskiej. Niektórzy historycy twierdzą, że właśnie takie psy strzegły terytoriów tego państwa już w VII wieku p.n.e.
Surowe warunki górskie, ciągła walka o przetrwanie i specyficzne wymagania co do cech użytkowych ukształtowały unikalny charakter i wygląd rasy. Izolacja w różnych regionach Kaukazu doprowadziła do powstania kilku typów wewnątrz rasy, różniących się nieco eksterierem i rodzajem sierści. Na przykład typ gruziński charakteryzuje się bardziej masywną budową i dłuższą sierścią, podczas gdy typy azerbejdżański i dagestański często mają krótszą sierść i lżejszą budowę ciała. Psy te zawsze były nie tylko pomocnikami, ale członkami rodziny pasterza i jego niezawodnymi towarzyszami.
Celowa praca hodowlana z rasą rozpoczęła się w ZSRR w latach 20. XX wieku. Pierwszy wzorzec rasy zatwierdzono w 1931 roku. Podczas selekcji główną uwagę zwracano na siłę fizyczną, wytrzymałość, odwagę i wrodzone cechy stróżujące. W 1996 roku wprowadzono zmiany i zatwierdzono nowy standard, który obowiązuje do dziś. Przez długi czas nikt nie zajmował się specjalistyczną hodowlą czystej krwi kaukazów poza ich ojczyzną, co mogło odbić się na jakości rasy. Obecnie najbardziej cenione są psy wyhodowane w Gruzji, ponieważ tam najbardziej dba się o czystość i jakość rasy oraz zgodność ze wzorcem.
Jak wygląda owczarek kaukaski: opis wyglądu
Owczarek kaukaski to pies powyżej średniego i dużego wzrostu, o masywnej strukturze kostnej i potężnej, dobrze rozwiniętej muskulaturze. Jego wygląd emanuje siłą, pewnością siebie i spokojem. Dymorfizm płciowy jest wyraźnie zaznaczony: samce są znacznie większe, masywniejsze i bardziej męskie niż samice.
- Głowa: Masywna, z szeroką czaszką i objętościową, ale nie długą kufą. Przejście od czoła do kufy łagodne. Wargi grube, suche, ściśle przylegające.
- Oczy: Niewielkie, owalne, ciemnego koloru. Spojrzenie inteligentne, uważne i nieufne.
- Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, średniej wielkości. Tradycyjnie uszy krótko kopiowano, co chroniło je w walkach z drapieżnikami. W Polsce i wielu innych krajach kopiowanie jest dziś zabronione.
- Tułów: Nieco wydłużony. Szyja krótka, bardzo umięśniona. Kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet szeroki, prosty i mocny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i zaokrąglona.
- Ogon: Wysoko osadzony, w stanie spoczynku opuszczony do stawu skokowego, w pobudzeniu - unosi się w formie sierpa lub pierścienia.
- Kończyny: Proste, równoległe, o potężnym kośćcu. Łapy duże, owalne, zwarte w kulę.
Sierść u owczarka kaukaskiego jest prosta, szorstka, z bardzo gęstym i jaśniejszym podszerstkiem, co pozwala łatwo znosić najcięższe mrozy. W zależności od długości włosa okrywowego wyróżnia się trzy typy sierści:
- Długowłosy: Długi włos okrywowy tworzy „grzywę” na szyi, „portki” na tylnych kończynach i „pióro” na ogonie.
- Krótkowłosy: Sierść stosunkowo krótka, bez grzywy i „portków”.
- Pośredni: Łączy w sobie cechy dwóch pierwszych typów.
Umaszczenie może być różnorodne: szare (od ciemnego do jasnopłowego), rude, płowe, bure, pręgowane, łaciate i srokate. Często ubarwienie jest nierównomierne, z ciemną maską na pysku. Całkowicie czarne, wątrobiane lub genetycznie błękitne umaszczenie są wadami dyskwalifikującymi.
