Historia rasy: od pałaców do współczesności
Dzieje „Cavalierów” czyta się jak wciągającą powieść historyczną. Ta ozdobna rasa powstała w wyniku skomplikowanej pracy hodowlanej i próby wskrzeszenia pierwotnego wizerunku angielskiego spaniela miniaturowego, znanego z dworu królewskiego XVII wieku. Początkowo małe spaniele były ulubieńcami dynastii Stuartów. Król Karol II był na ich punkcie tak obsesyjny, że według legendy wydał dekret zezwalający im na wstęp do każdego miejsca publicznego, włączając w to Parlament. W tamtych czasach psy te służyły nie tylko jako „żywe termofory”, ale także jako magnes na pchły, chroniąc swoich wysoko urodzonych właścicieli przed pasożytami.
Jednak wraz z dojściem do władzy Wilhelma III Orańskiego moda uległa zmianie. Król preferował mopsy. Aby przypodobać się monarsze, hodowcy zaczęli krzyżować klasyczne spaniele z mopsami i chinami japońskimi. Doprowadziło to do kardynalnej zmiany wyglądu: pyszczek stał się płaski, czaszka kopulasta, a oczy szeroko rozstawione. Tak powstał współczesny King Charles Spaniel (bez przedrostka „Cavalier”). O starym typie, uwiecznionym na obrazach Van Dycka i Gainsborough, niemal zapomniano.
Odrodzenie nastąpiło dopiero w latach 20. XX wieku. Amerykanin Roswell Eldridge, odwiedzając wystawę Crufts, był rozczarowany brakiem „starotypowych” spanieli z dłuższymi nosami. Entuzjaści odpowiedzieli na wyzwanie. Drogą selekcji psów o bardziej wydłużonych pyszczkach, w 1928 roku opracowano pierwszy standard nowej „starej” rasy. Nazwano ją „Cavalier King Charles Spaniel”, dodając słowo „Cavalier” (tak nazywano rojalistów popierających Karola I podczas wojny domowej), aby odróżnić je od bardziej płaskonosych krewniaków.
Jak wygląda Cavalier King Charles Spaniel: szczegółowy opis
Ten pełen gracji pies o niewielkim wzroście i długiej, jedwabistej sierści sprawia wrażenie delikatnego i łagodnego. W przeciwieństwie do wielu innych ras typu toy, „Cavalier” nie powinien wyglądać na zbyt kruchego czy lekkiego; to mały spaniel o solidnym kośćcu.
Głowa i wyraz oczu
Głowa jest kluczową cechą rasy. Czaszka między uszami powinna być niemal płaska, co odróżnia ją od kopulastej czaszki King Charlesa. Przejście od czoła do kufy (stop) jest umiarkowane, niezbyt głębokie. Kufa o długości około 3,8 cm zwęża się ku nosowi, ale nie powinna być spiczasta. Główną „bronią” Cavaliera są jego oczy. Muszą być duże, ciemne, okrągłe, ale nie wyłupiaste. Spojrzenie ma być miękkie i „rozczulające”, co błyskawicznie wywołuje chęć poczęstowania psa smakołykiem.
Sierść i umaszczenie
Sierść jest długa, jedwabista i przyjemna w dotyku. Dopuszczalna jest lekka falistość, ale loki są uznawane za wadę. Obfite „pióra” zdobią uszy, łapy i ogon. Istnieją cztery oficjalnie uznane umaszczenia Cavalier King Charles Spaniela:
- Blenheim: To chyba najbardziej znany kolor. Łączy dwie barwy: wyraźne kasztanowo-rude łaty na perłowobiałym tle. Plamy na głowie powinny być rozmieszczone symetrycznie, pozostawiając między uszami biały romb. Bardzo ceniona jest obecność w centrum tego rombu unikalnej rudej plamki - tzw. „plamki lorda Marlborough”.
- Ruby (Rubinowy): Oznacza jednolite umaszczenie o nasyconym rudym (mahoniowym) kolorze. Białe znaczenia na klatce piersiowej czy łapach są w tym przypadku niepożądane.
- Tricolor (Trójkolorowy): Czasem nazywany „Książę Karol”. To czarno-białe umaszczenie z wyraźnie odgraniczonymi łatami. Obowiązkowym elementem są rude podpalania nad oczami, na policzkach, pod uszami i pod ogonem.
- Black and Tan (Czarny podpalany): Kolor kruczej czerni z jasnymi rudymi podpalaniami. Białe plamy w tym wariancie są niedopuszczalne. To umaszczenie bywa nazywane „Król Karol”.
