Charakter i temperament: spokój, którego nie należy mylić z lenistwem
Wzorzec opisuje temperament clumbera konsekwentnie: zrównoważony, godny zaufania, dobrotliwy i pełen godności, «bardziej powściągliwy niż inne spaniele» (more aloof than other Spaniels), bez najmniejszej skłonności do agresji. To rzadki przypadek, gdy oficjalny dokument utrwala dokładnie tę cechę, którą wskazują właściciele: rezerwę wobec obcych — bez nieufności i bez nerwowości.
W domu jest to naprawdę bardzo cichy pies. Clumber dużo śpi, często chrapie, nie biega bez celu i prawie nie szczeka bez powodu. Dlatego bywa opisywany jako «kanapowiec», co jest nieścisłe: w terenie włącza się inny tryb — skupiony, wytrwały, metodyczny. W przeciwieństwie do bardziej energicznego welsh springer spaniela clumber pracuje wolniej, ale niezwykle dokładnie przeczesuje gęste zarośla.
Z dziećmi clumbery są zwykle cierpliwe i łagodne, z innymi psami i kotami układają się dobrze, zwłaszcza jeśli dorastały razem. Cech stróżujących rasa praktycznie nie ma: jest do tej roli zbyt przyjazna, choć rozmiary i niski głos mogą zadziałać odstraszająco.
Ważną cechą codzienną jest nawyk noszenia czegoś w pysku. Clumbery podnoszą zabawki, patyki i kapcie, a potem «obdarowują» nimi domowników i gości. To nie jest problem behawioralny, lecz rasowa maniera, z którą łatwiej się pogodzić, niż z nią walczyć.
Plusy i minusy rasy clumber spaniel
Zestawienie mocnych i słabych stron znajdziesz w karcie na górze strony; tutaj warto powiedzieć, jak te punkty składają się w jedną decyzję. Clumber jest łatwy w codziennym współżyciu i trudny w utrzymaniu w formie — a obie te rzeczy wynikają z tego samego: z jego budowy i temperamentu. Pies, który sam z siebie nie domaga się ruchu, nie przypomni właścicielowi o spacerze, a rasa z udokumentowanymi problemami stawów i kręgosłupa najgorzej znosi właśnie nadwagę, która przy takim charakterze narasta niepostrzeżenie.
Druga strona tego samego rachunku to nakład pracy, a nie temperament. Sierść, ślina, uszy i oczy wymagają rutyny, której nie da się odłożyć na weekend, a wybór szczenięcia jest w tej rasie trudniejszy niż w populacjach licznych: hodowców jest mało, mioty rzadkie, a różnicę robi nie sam fakt przebadania rodziców, lecz konkretne wyniki tych badań. Dla rodziny, która chce spokojnego psa i jest gotowa na tę rutynę, clumber bywa wyborem bardzo trafnym. Dla kogoś, kto szuka towarzysza do biegania, do sportów psich albo do roli stróża — zdecydowanie nie jest.
Szkolenie i socjalizacja clumber spaniela
Clumbery są inteligentne i mają dobrą pamięć, ale nie należą do psów wykonujących komendę dla samego wykonania. Najpierw ważą, co z tego będą miały — dlatego działa wyłącznie wzmocnienie pozytywne: pochwała, smakołyk, zabawa. Metody siłowe niszczą kontakt i nie dają żadnego rezultatu.
Sesje warto robić krótkie i konsekwentne. Rasa jest samodzielniejsza w podejmowaniu decyzji niż, powiedzmy, owczarek pirenejski gładkowłosy, przyzwyczajony do ścisłej współpracy z człowiekiem. Wczesna socjalizacja jest krytycznie ważna: od szczenięcia zapoznawaj clumbera z różnymi ludźmi, dźwiękami, nawierzchniami i zwierzętami.
Co do obciążeń Kennel Club wskazuje mniej więcej na godzinę ruchu dziennie. Jest tu jednak zastrzeżenie rasowe, którego przy większości ras nie ma: u clumbera udokumentowano dwa stany dziedziczne ujawniające się właśnie przy wysiłku (szczegóły niżej). Dlatego intensywne treningi «do upadłego» są nie na miejscu, a każdy epizod nagłego osłabienia, niezborności ruchów albo zapaści po wysiłku to powód, by natychmiast zgłosić się do weterynarza, a nie «dać psu odpocząć i zapomnieć».
