Historia pochodzenia wyżła niemieckiego długowłosego
Historia wyżła niemieckiego długowłosego to historia celowej niemieckiej hodowli, ukierunkowanej na stworzenie idealnego, wszechstronnego pomocnika myśliwego. W przeciwieństwie do wielu ras, których pochodzenie ginie w mrokach dziejów, droga langhaara jest jasno udokumentowana.
Formowanie rasy przypada na koniec XIX wieku. Wcześniej w Niemczech istniało wiele typów długowłosych wyżłów (niem. „Wachtelhund” - pies na przepiórki, „Habichtshund” - pies jastrzębiarza), które wykorzystywano do różnych rodzajów polowań. To właśnie ich krew legła u podstaw przyszłej rasy. Głównym celem hodowców było połączenie w jednym psie zdolności do pracy w polu (wyszukiwanie i stójka do ptactwa), w lesie (praca na tropie) i na wodzie (aportowanie zwierzyny).
Pierwsi przedstawiciele rasy byli dość potężni, mocno zbudowani, nieco ciężcy, a nawet podobni do niedźwiedzia, o ostrym i twardym charakterze. Byli wspaniałymi pracownikami, ale brakowało im elegancji i szybkości.
Przełomowym momentem w historii stała się decyzja o „uszlachetnieniu” rasy. W latach 20. XX wieku hodowcy zaczęli krzyżować langhaary z rasami angielskimi, w szczególności z seterami szkockimi (gordonami) oraz seterami irlandzkimi. Ten „dolew krwi” kardynalnie zmienił wygląd zewnętrzny: pies stał się lżejszy, bardziej wyrafinowany, zyskał charakterystyczną elegancję w ruchach i szlachetniejszy wygląd. Toporny „niedźwiedź” zmienił się w eleganckiego sportowca.
Za oficjalną datę rozpoczęcia hodowli w czystości rasy uważa się rok 1879. A w 1897 roku baron von Schorlemer (Baron von Schorlemer) opracował pierwszy szczegółowy wzorzec dla wyżła niemieckiego długowłosego, kładąc podwaliny pod nowoczesną hodowlę. Co ciekawe, w tamtym czasie rasę podzielono ze względu na umaszczenie. Psy o umaszczeniu brązowym i brązowo-białym rejestrowano jako Deutsch Langhaar, natomiast czarno-białe dały początek innej, choć bardzo bliskiej rasie - dużemu münsterländerowi.
Współcześni hodowcy nadal kładą główny nacisk właśnie na cechy użytkowe langhaarów, starając się zachować je jako wszechstronne psy myśliwskie, zdolne do adaptacji w każdych warunkach.
Jak wygląda wyżeł niemiecki długowłosy: wzorzec rasy
Wyżeł niemiecki długowłosy to silny, umięśniony, ale jednocześnie elegancki pies o płynnych liniach. Nie powinien być ani zbyt masywny, ani zbyt lekki. Jego wygląd emanuje siłą, wytrzymałością i szlachetnością.
- Głowa: Szlachetna, wydłużona. Czaszka lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy (stop) płynne, niezbyt gwałtowne. Kufa i mózgoczaszka powinny być mniej więcej równej długości.
- Oczy: Brązowe, pożądane jak najciemniejszego odcienia. Powieki ściśle przylegające. Spojrzenie inteligentne i spokojne.
- Uszy: Wiszące, osadzone niezbyt nisko, lekko skierowane do przodu. Szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach, pokryte długą, falującą sierścią (frędzlami), opadającą pasmami.
- Tułów: Mocny. Grzbiet prosty, mocny, niezbyt długi. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Lędźwie bardzo umięśnione. Klatka piersiowa głęboka (sięgająca do łokci lub nieco niżej) i pojemna, ale nie beczkowata.
- Ogon: Wysoko osadzony, prosty lub lekko szablasty. W spoczynku trzymany poziomo lub lekko opuszczony. Pokryty długą sierścią, tworzącą piękny „pióropusz” lub „chorągiew”.
- Kończyny: Proste, równoległe, o mocnej kości i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Łapy zwarte, zaokrąglone, z gęstą sierścią między palcami.
Sierść i umaszczenie
Główną ozdobą rasy jest oczywiście sierść. Powinna być gładka, ściśle przylegająca, z dobrym podszerstkiem, który chroni psa przed złą pogodą i zimną wodą. Sierść nie powinna być ani zbyt kręcona, ani kosmata.
Na grzbiecie i bokach długość sierści wynosi 3–5 cm. Na szyi, piersi i brzuchu może być dłuższa, tworząc „żabot” i „spódniczkę”. Na głowie sierść jest znacznie krótsza, ale dłuższa niż u wyżłów krótkowłosych. Uszy pokryte są długimi frędzlami. Na tylnej stronie kończyn również występują „frędzle”, a na ogonie - obfity pióropusz.
Wzorzec FCI dopuszcza kilka podstawowych umaszczeń:
- Jednolity brązowy: Nasycony, głęboki kolor.
- Brązowy z białymi znaczeniami: Możliwe białe plamy na piersi („gwiazdka”) i łapach.
- Ciemny deresz (ciemny szymel): Podstawowy kolor to brąz, ale sierść jest gęsto przemieszana z białymi włosami.
- Jasny deresz (jasny szymel): Podstawowy kolor to biel, z gęstym brązowym nakrapianiem i plamami.
- Pstrągowy (Trout roan): Mnóstwo drobnych brązowych cętek na białym tle.
