Historia rasy: od psa torfowego do współczesnego mittela
Ojczyzną szpica są Niemcy, chociaż korzenie tej grupy ras sięgają znacznie głębiej w historię. Przypuszcza się, że ich bezpośrednimi przodkami były tak zwane „psy torfowe” (Canis familiaris palustris), których szczątki znajduje się w osadach palowych z epoki kamienia. To czyni szpice jedną z najstarszych form psów domowych, które zachowały swój pierwotny wygląd niemal bez zmian. Nie są wynikiem skomplikowanej selekcji czy krzyżowania dziesiątek ras - są naturalnym, aborygennym typem psa europejskiego.
W dzisiejszych czasach mittelspitze są kupowane głównie jako kanapowi towarzysze, gwiazdy Instagrama i wierni przyjaciele do spacerów po parku. A w przeszłości używano ich w zupełnie innym celu. Były to psy robocze chłopów i rzemieślników („psy ludu”). Jako stróże, dzięki swojemu dźwięcznemu szczekaniu i niesamowitej czułości słuchu, psy te na czas informowały o zbliżaniu się obcych ludzi lub dzikich zwierząt do domów, winnic i pastwisk ich właścicieli. Nie miały prawa do błędu ani snu na warcie.
Co ciekawe, w przeciwieństwie do psów pasterskich, u szpiców brakuje instynktu łowieckiego - był to ważny wymóg selekcji. Pies pilnujący podwórka nie mógł uciekać za zającem do lasu ani dusić gospodarskich kur. Właśnie dlatego współczesne mittele tak komfortowo czują się obok innej drobnej zwierzyny.
Oficjalne uznanie przyszło później. W 1899 roku w Niemczech powstał klub „Verein für Deutsche Spitze”, gdzie opracowano pierwsze standardy rasy „szpic”. Wtedy też zaczął się podział psów na różne kategorie wielkościowe, aby zachować różnorodność populacji - od miniaturowych po dużych przedstawicieli.
Jak wygląda szpic średni: szczegółowy opis wyglądu
Mittelspitz to kompaktowy pies o kwadratowej sylwetce, emanujący pewnością siebie i godnością. „Format kwadratowy” oznacza, że wysokość psa w kłębie jest w przybliżeniu równa długości jego tułowia. Zapewnia to zwierzęciu doskonałą zwrotność i wytrzymałość.
Głowa i pysk
Głowa jest proporcjonalna do tułowia, o klinowatym kształcie, przypominającym lisa. To jedna z wizytówek rasy - chytry, inteligentny „lisi” wyraz pyska. Przejście od czoła do kufy (stop) jest łagodne, ale wyraźnie widoczne, nie ostre. Kufa umiarkowanej długości, niezbyt ostra, ale też nie „tępa”. Grzbiet nosa niewielki, o zaokrąglonym kształcie. Nos pożądany czysto czarny, jednak u psów o brązowym umaszczeniu może być ciemnobrązowy, co harmonizuje z kolorem sierści.
Oczy i uszy
Uszy są niewielkie, trójkątne, wysoko osadzone i blisko siebie. Zawsze stoją pionowo, ze sztywnymi, spiczastymi końcówkami, co nadaje psu stale czujny wygląd. Oczy średniej wielkości, w kształcie migdała lub nieco owalne, ciemnego koloru. Powieki czarne (u psów brązowych - ciemnobrązowe), ściśle przylegają, co zapobiega częstym stanom zapalnym, charakterystycznym dla ras z „luźnymi” oczami.
Tułów i kończyny
Szyja u tych psów jest średniej długości, sucha, bez podgardla, lekko wygięta w karku. Główną ozdobą szyi jest sierść, która tworzy wspaniały, bujny kołnierz, przypominający lwią grzywę. Grzbiet krótki, mocny i absolutnie prosty. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka, umiarkowanej szerokości. Ogon to duma szpica. Jest średniej długości, wysoko osadzony i zakręcony w pierścień nad grzbietem, ściśle do niego przylegając. Pokryty jest bardzo długim, puszystym włosem, co tworzy efekt pompona.
Kończyny proste, równoległe względem siebie, z mocnym kośćcem. Kątowanie stawów umiarkowane, co zapewnia psu lekkie, sprężyste ruchy. Łapy niewielkie, zaokrąglone („kocie łapy”), palce zwarte, pazury mocne, często czarnego koloru.
Typ i struktura sierści
Okrywa włosowa u szpica jest podwójna. Składa się z długiego, prostego włosa okrywowego, który nie przylega do ciała, oraz krótkiego, bardzo gęstego, watowatego podszerstka. To właśnie podszerstek „trzyma” włos okrywowy, tworząc tę charakterystyczną objętość. Na pysku, uszach i przedniej części łap sierść jest krótka i gęsta, aksamitna w dotyku. Na tylnych łapach tworzą się obfite „portki”.
Umaszczenie szpica średniego
Paleta barw średniego szpica zachwyca różnorodnością. Wzorzec dopuszcza:
- Czarny: głęboka, lakierowana czerń bez rudych plam; skóra pod sierścią również ciemna.
- Biały: czysta biel, bez zażółceń, szczególnie na uszach (co często się zdarza).
- Brązowy: równomierny odcień ciemnej czekolady.
- Pomarańczowy (orange): jasny, nasycony kolor, który może wahać się od jasnokremowego do ciemnorudego.
- Wilczasty (szary cieniowany): srebrzysto-szary z czarnymi końcówkami włosa. Obowiązkowa obecność ciemnej „maski” na pysku i „okularów” wokół oczu.
- Inne umaszczenia: tutaj wchodzą kremowe, czarne podpalane, łaciate (parti-color, gdzie tłem jest biel, a łaty są czarne, brązowe, szare lub pomarańczowe).
