Historia rasy
W Europie, w tym w Polsce, wciąż niewiele osób wie o tak wspaniałych psach jak szpice japońskie, choć ostatnio sytuacja ta dynamicznie się zmienia. W naszych stronach wciąż nie ma zbyt wielu hodowców zajmujących się profesjonalnie tą rasą, ale na wystawach te białe „chmurki” pojawiają się coraz regularniej, z każdym dniem podbijając serca kolejnych miłośników czworonogów.
Dokładne pochodzenie psów tej rasy owiane jest pewną tajemnicą. Najpopularniejsza teoria głosi, że przodkiem szpica japońskiego był duży szpic niemiecki o białym umaszczeniu. Uważa się, że psy te trafiły do Japonii przez Syberię i północno-wschodnie Chiny około 1920 roku. Taka trasa migracji tłumaczyłaby wytrzymałość rasy na niskie temperatury.
Przez kolejne 15 lat (do 1935 roku) do Japonii aktywnie sprowadzano białe szpice z różnych zakątków świata: USA, Kanady, Australii i Chin. Miejscowi hodowcy starannie selekcjonowali najlepsze osobniki i krzyżowali je ze sobą, dążąc do stworzenia idealnego, udoskonalonego szpica - mniejszego niż europejskie odpowiedniki, ale silniejszego i bardziej eleganckiego. W wyniku tej pracy otrzymaliśmy współczesnego Nihon Supittsu.
W 1948 roku Japoński Związek Kynologiczny opracował pierwszy oficjalny wzorzec rasy. Psy te stały się niezwykle popularne w swojej ojczyźnie. Jednak w latach 70. zainteresowanie lokalnych mieszkańców szpicami nieco osłabło na rzecz mody na inne rasy. Na szczęście do tego czasu psy zaczęto aktywnie eksportować do Szwecji, Anglii czy Finlandii. To właśnie w tych krajach szpice japońskie zyskały „drugie życie” i rozpoczęły swój marsz przez świat.
Jak wygląda Szpic japoński (Nihon Supittsu): opis wyglądu
Szpic japoński to ucieleśnienie harmonii. To pies o proporcjonalnej budowie, emanujący energią i godnością. Jego największą dumą jest lśniąco biała sierść, która odstaje od ciała, tworząc efekt puszystej chmurki.
Głowa i pysk
Głowa ma kształt klina, czaszka jest umiarkowanie szeroka i zaokrąglona. Bardzo ważną cechą jest przełom czołowo-nosowy (stop) - jest on dobrze zaznaczony, ale nie gwałtowny. Kufa jest spiczasta, ale nie zbyt cienka. Grzbiet nosa prosty. Szczególnego uroku dodaje psu kontrastowa pigmentacja: nos jest mały, okrągły i obowiązkowo intensywnie czarny. Wargi ściśle przylegają i również mają czarną obwódkę, co sprawia wrażenie, jakby pies się uśmiechał.
Oczy i uszy
Oczy średniej wielkości, w kształcie migdałów, osadzone nieco skośnie. Kolor oczu - ciemnobrązowy, niemal czarny. Wokół oczu wymagana jest czarna obwódka. Uszy osadzone wysoko, niewielkie, trójkątne, stojące pionowo i skierowane do przodu. To właśnie uszy czesto zdradzają nastrój psa.
Tułów i kończyny
Szyja średniej długości, umięśniona. Kłąb dobrze zaznaczony. Klatka piersiowa szeroka i głęboka z dobrze wysklepionymi żebrami, co zapewnia odpowiednią pojemność płuc do aktywnego ruchu. Grzbiet krótki, prosty i mocny. Lędźwie szerokie. Brzuch dobrze podciągnięty, co dodaje sylwetce elegancji. Ogon osadzony wysoko, średniej długości, zarzucony na grzbiet i zwinięty w pierścień. Jest pokryty gęstym, długim włosem, który układa się w wachlarz.
Kończyny proste, równoległe i umięśnione. Łapy („kocie”) - małe, okrągłe, z grubymi opuszkami. Pazury najlepiej w kolorze czarnym.
Sierść
To główna ozdoba rasy. Okrywa jest dwuwarstwowa: składa się z miękkiego, gęstego podszerstka (który nadaje objętość) oraz dłuższego, prostego i sztywniejszego włosa okrywowego, który odstaje od tułowia. Na pysku, uszach i przedniej części łap sierść jest krótka. Na szyi tworzy wspaniałą kryzę („grzywę”), która jest szczególnie widoczna u samców. Na tylnych łapach występują obfite „portki”.
