Historia pochodzenia dużego münsterländera
Historia dużego münsterländera jest ściśle spleciona z historią innej niemieckiej rasy – wyżła niemieckiego długowłosego (Deutsch Langhaar). Przez wieki niemieccy myśliwi hodowali wyżły o długiej sierści, które były doskonałymi pomocnikami w polowaniu na ptactwo. U tych psów występowały dwa główne umaszczenia: brązowo-białe i czarno-białe. Oba warianty były uważane za część jednej rasy i cenione wyłącznie za swoje walory użytkowe.
Sytuacja zmieniła się na przełomie XIX i XX wieku, kiedy rozpoczęto standaryzację ras. W 1909 roku klup wyżła niemieckiego długowłosego podjął przełomową decyzję: wykluczyć czarno-białe umaszczenie ze wzorca rasy. Od tego momentu oficjalnie uznawano jedynie psy o umaszczeniu brązowym i brązowo-białym. Jednak entuzjaści, którzy cenili właśnie czarno-białe psy za ich wyjątkowe zdolności myśliwskie i elegancki wygląd, nie pogodzili się z tym. Mieszkali oni głównie w regionie Münsterland (Zachodnia Westfalia), gdzie czarno-białe wyżły były szczególnie rozpowszechnione.
W 1919 roku hodowcy ci zjednoczyli się i założyli własny klub „Verein für die Reinzucht des schwarz-weißen Münsterländer Vorstehhundes” (Klub Czystej Hodowli Czarno-Białego Wyżła z Münsterland). Zebrali ocalałych przedstawicieli czarno-białej linii wyżłów długowłosych, którzy stali się podstawą nowej rasy - dużego münsterländera. Już w 1922 roku opracowano i zatwierdzono pierwszy oficjalny wzorzec. Warto zaznaczyć, że duży münsterländer nie jest jedynie czarno-białą odmianą wyżła długowłosego, ale rozwijał się jako samodzielna rasa z własnymi priorytetami hodowlanymi. Nie należy go również mylić z małym münsterländerem, który jest całkowicie odrębną, choć spokrewnioną rasą.
Wzorzec i wygląd rasy
Duży münsterländer to pies o mocnej, atletycznej, a jednocześnie eleganckiej budowie. Jego wygląd świadczy o sile, wytrzymałości i szybkości, niezbędnych do pracy w polu. Sylwetka powinna być harmonijna, z dobrze rozwiniętą muskulaturą.
- Głowa: Wydłużona, o szlachetnym zarysie, z łagodnym przejściem od czoła do kufy. Czaszka niezbyt szeroka. Kufa mocna, długa, z prostym grzbietem nosa. Wargi ściśle przylegające, trufla nosa czarna.
- Oczy: Ciemne, średniej wielkości. Spojrzenie inteligentne, żywe i przyjazne. Powieki ściśle przylegające.
- Uszy: Wysoko osadzone, szerokie, zwisające, ściśle przylegające do głowy. Końcówki uszu zaokrąglone. Długa sierść na uszach tworzy piękne „pióra”.
- Tułów: O niemal kwadratowej budowie. Grzbiet krótki, mocny i prosty. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewniająca wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc.
- Ogon: Stanowi przedłużenie linii grzbietu, noszony poziomo lub lekko uniesiony. Gęsta i długa sierść na spodniej stronie ogona tworzy piękną „chorągiew”.
- Sierść: Długa, gęsta, gładka, ale nie kręcona. Na głowie sierść jest krótka. Na tylnej stronie przednich i tylnych kończyn, a także na uszach i ogonie tworzy wyraźne „pióra”.
- Umaszczenie: Główny kolor to biały z czarnymi łatami różnej wielkości lub dereszowaty (mieszanka włosów czarnych i białych). Głowa przeważnie czarna, dopuszczalna jest biała strzałka lub plama na kufie.
Swoją sylwetką duży münsterländer może nieco przypominać setera angielskiego, jednak ma potężniejszą i bardziej muskularną budowę, co podkreśla jego niemieckie pochodzenie i wszechstronność w pracy.
