Historia i pochodzenie rasy
Historia Lwiego pieska sięga korzeniami głębokiego średniowiecza, prawdopodobnie aż do XIV wieku. Za centrum pochodzenia rasy uważa się region Morza Śródziemnego, w szczególności Francję i Hiszpanię, choć Niemcy również roszczą sobie do niej prawa. Psy te przez wiele stuleci były ulubieńcami arystokracji i bogatych dam.
Często można je zobaczyć na starych obrazach, gobelinach i w dziełach literackich. Na przykład, wizerunki psów bardzo przypominających Lwie pieski w lwiej fryzurze można znaleźć w pracach Albrechta Dürera (XVI wiek) i Goi. Ich główna rola zawsze była jedna - być towarzyszem. Ogrzewały swoje właścicielki (nazywano je nawet „termoforami do łóżka”) i po prostu dawały radość.
Przypuszcza się, że Lwie pieski są częścią wielkiej rodziny biszonów i być może zostały wyhodowane poprzez krzyżowanie wczesnych pudli, małych psów typu barbet i innych lokalnych ras do towarzystwa. Ich pokrewieństwo z takimi rasami jak maltańczyk, hawańczyk czy phalène jest oczywiste.
Jednak pomimo swojej długiej historii, na początku XX wieku rasa znalazła się na skraju całkowitego wyginięcia. Zmiana mód, wstrząsy społeczne i dwie wojny światowe niemal zniszczyły te urocze psy. W latach 60. XX wieku Lwi piesek trafił do Księgi Rekordów Guinnessa jako najrzadsza rasa na świecie. W tamtym czasie na świecie istniało zaledwie kilkadziesiąt osobników.
Odrodzenie rasy to zasługa kilku oddanych entuzjastów, w szczególności Madame Madeleine Bennert z Brukseli (Belgia). Poświęciła ona swoje życie ratowaniu Lwich piesków. Dzięki jej wysiłkom oraz staraniom innych hodowców, populacja zaczęła powoli, ale pewnie się odbudowywać. W 1961 roku rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Dziś lwi piesek wciąż pozostaje rzadką rasą, ale nie grozi mu już wyginięcie.
Jak wygląda lwi piesek: wzorzec i wygląd
Lwi piesek to mały, ale mocny i dobrze zrównoważony pies. Promieniuje elegancją i żwawością. Jego tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie, co nadaje mu prostokątną sylwetkę.
Głowa, oczy i uszy
Głowa Lwiego pieska jest stosunkowo krótka i dość szeroka w górnej części czaszki. Przejście od czoła do kufy (stop) jest dobrze zaznaczone. Kufa jest krótka, ale nie płaska. Nos zawsze czarny (z wyjątkiem psów o umaszczeniu brązowym, u których może być ciemnobrązowy).
- Oczy: Duże, okrągłe, ciemnego koloru. Są osadzone prosto i patrzą przed siebie. Spojrzenie jest bardzo wyraziste, inteligentne i żywe.
- Uszy: Osadzone nisko, na poziomie oczu. Są wiszące, średniej długości i dobrze pokryte długą, falistą sierścią, przypominającą frędzle.
- Zgryz: Zawsze nożycowy.
Tułów, ogon i kończyny
Lwi piesek ma mocną budowę jak na swój rozmiar. Szyja jest lekko wysklepiona, grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta. Ogon osadzony nieco poniżej linii grzbietu, ale co najważniejsze - jest elegancko zarzucony na grzbiet w postaci wdzięcznego łuku, przy czym koniuszek ogona może dotykać grzbietu, ale sam ogon nie powinien leżeć na nim płasko.
Kończyny proste, równoległe, z dobrą muskulaturą. Łapy małe, okrągłego kształtu („kocie łapy”) z wysklepionymi palcami i ciemnymi opuszkami.
Sierść, umaszczenie i charakterystyczna fryzura
Sierść to jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Jest długa, jedwabista, lekko falująca, ale nigdy nie kędzierzawa. Bardzo ważną cechą jest całkowity brak podszerstka. To sprawia, że ich sierść jest podobna do ludzkich włosów i jest jednym z powodów, dla których rasa jest często polecana alergikom (mało linieją).
Umaszczenie: Wzorzec FCI dla Lwiego pieska dopuszcza absolutnie wszystkie umaszczenia i ich kombinacje. Mogą być jednolite (czarne, białe, płowe) lub łaciate (np. biało-czarne, biało-rude). Jedyny wyjątek - kolor brązowy (wątrobiany) i jego pochodne nie są pożądane, ale są dopuszczalne.
Tradycyjna fryzura „na lwa”: To właśnie ta fryzura dała rasie jej nazwę. Psa się strzyże, pozostawiając długą sierść („grzywę”) na przedniej części ciała (od głowy do ostatnich żeber), na przednich łapach (zostawiając „mankiety”), na dolnej części tylnych łap i na końcu ogona (tworząc „pędzelek”). Tylna część ciała, górna część tylnych łap i nasada ogona są strzyżone bardzo krótko, prawie do skóry. Ta fryzura jest obowiązkowa na wystawach i stanowi nieodłączną część wizerunku rasy.
