Historia pochodzenia rasy
Maltańczyk to jedna z najstarszych ras psów na świecie, której historia gubi się w mrokach dziejów. Nazwa „maltańczyk” niekoniecznie oznacza pochodzenie z wyspy Malta. Etymologia prawdopodobnie wiąże się z semickim słowem „màlat”, oznaczającym „port” lub „schronienie”. Ten rdzeń występuje w nazwach wielu śródziemnomorskich miejsc, w tym Malty, wyspy Mljet (Melitaie) i sycylijskiego miasta Melita. Wskazuje to na ich rozprzestrzenienie w miastach portowych starożytnego świata, gdzie prawdopodobnie polowały na szczury i myszy w ładowniach statków oraz w magazynach.
Pierwsze wzmianki o tych małych białych pieskach datują się na ponad 2800 lat. Starożytni greccy filozofowie, w tym Arystoteles, wspominali o „Canis Melitaeus” w swoich pracach. Wizerunki małych psów, przypominających współczesne maltańczyki, znajdują się na starożytnych greckich wazach i amforach. W starożytnym Rzymie maltańczyki były niezwykle popularne wśród zamożnych matron. Były symbolem statusu i luksusu, nazywano je „ulubionym psem rzymskim”. Kobiety nosiły je w rękawach i zabierały ze sobą na wszystkie wydarzenia towarzyskie. Uważano nawet, że psy te mają właściwości lecznicze.
Po upadku Cesarstwa Rzymskiego rasa przetrwała dzięki staraniom europejskiej arystokracji i, być może, mnichów. W średniowieczu i epoce renesansu maltańczyki pozostały ulubieńcami dworów królewskich. Często pojawiają się na płótnach znanych malarzy, takich jak Tycjan czy Goya, uwiecznione obok swoich szlachetnych właścicieli. Właśnie w tym czasie prowadzono selekcję ukierunkowaną na zmniejszenie rozmiaru i poprawę jakości sierści, przekształcając je wyłącznie w psy do towarzystwa.
Maltańczyk należy do dużej rodziny psów biszonowatych, pochodzących z regionu Morza Śródziemnego. Do tej grupy należą również takie rasy jak bichon frise, znany ze swojej kręconej, „pluszowej” sierści, bolończyk (czyli biszon boloński), który ma bardziej puszystą i kręconą strukturę włosa, oraz hawańczyk, który może występować w różnych umaszczeniach. Spośród nich maltańczyk wyróżnia się swoją unikalną, długą, prostą i jedwabistą białą sierścią bez podszerstka.
Jak wygląda Maltańczyk: wzorzec rasy i wygląd
Wytworność maltańczyka to nie tylko sierść, ale także harmonijna budowa ciała. Jest to mały, kompaktowy pies, u którego długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Ogólne wrażenie to elegancja i płynność linii.
- Głowa: Czaszka lekko zaokrąglona, z wyraźnym przejściem od czoła do kufy (stop). Kufa średniej długości, nie kwadratowa, ale też nie nadmiernie spiczasta, zwęża się ku nosowi.
- Nos: Trufla nosa koniecznie czarna, duża, z dobrze otwartymi nozdrzami. Każda inna pigmentacja jest wadą.
- Oczy: Duże, okrągłe, ale nie wyłupiaste. Kolor - ciemny, prawie czarny. Powieki również muszą być czarne. Spojrzenie żywe, inteligentne i bardzo wyraziste.
- Uszy: Wiszące, nisko osadzone, przylegające ciasno do głowy. Są pokryte bardzo długą sierścią, która zlewa się z sierścią na szyi i ramionach.
- Zgryz: Standardem jest zgryz nożycowy. Szczęki są dobrze rozwinięte, choć wyglądają na delikatne.
- Tułów: Kompaktowy, z prostą linią grzbietu. Kłąb lekko uniesiony. Klatka piersiowa dość głęboka.
- Ogon: Wysoko osadzony, gruby u nasady i cieńszy ku końcowi. Zagina się wdzięcznym łukiem nad grzbietem, często dotykając go końcem. Ogon jest pokryty bardzo długą sierścią, opadającą na bok jak pióropusz.
- Łapy: Małe, okrągłe, z czarnymi opuszkami i (idealnie) czarnymi pazurami.
Główna ozdoba: sierść Maltańczyka
Sierść to wizytówka rasy. Jest unikalna pod względem swojej struktury:
- Tekstura: Niezwykle jedwabista, gęsta, lśniąca i ciężka. Opadająca ku ziemi jak płaszcz, bez żadnych loków czy fal.
- Podszerstek: Maltańczyk nie ma podszerstka. To sprawia, że jego sierść przypomina ludzkie włosy. Właśnie ta cecha sprawia, że psy te prawie nie linieją i są uznawane za hipoalergiczne.
- Umaszczenie: Tylko czysto białe. Wzorzec dopuszcza bardzo lekki odcień kości słoniowej, ale wszelkie plamy (płowe, żółte) są poważną wadą lub dyskwalifikacją.
- Długość: U psów wystawowych sierść może być dłuższa niż ich wzrost. Rośnie nieustannie, podobnie jak ludzkie włosy.
