Historia rasy norwich terrier
Historia norwich terriera jest ściśle spleciona z historią jego najbliższego krewnego — norfolk teriera. Przez wiele dziesięcioleci były one uważane za jedną rasę, którą rozróżniano jedynie po kształcie uszu. Ich ojczyzną jest hrabstwo Norfolk we wschodniej Anglii, a dokładnie miasto Norwich, które dało rasie nazwę. Pochodzenie tych małych myśliwych sięga XIX wieku, kiedy to były niezastąpionymi pomocnikami rolników w walce z gryzoniami.
W latach 80. XIX wieku te małe, rude terriery stały się niezwykle popularne wśród studentów Uniwersytetu Cambridge. Posiadanie takiego psa uchodziło za modne i prestiżowe. Studenci nazywali je „terierami z Canterbury” lub „terierami z Trumpington” (od nazwy ulicy, przy której wielu z nich mieszkało). Jednym z kluczowych hodowców tamtych czasów był Frank „Rough” Jones, który sprzedawał szczenięta studentom i tym samym znacząco przyczynił się do popularyzacji rasy.
Warto pamiętać, że norwich to nie tylko ozdobny piesek. W jego żyłach płynie krew poważnych psów myśliwskich i bojowych. Do stworzenia rasy używano różnych małych terierów, w tym terierów irlandzkich i być może glen-of-imaal terierów. Istnieje również wersja, że domieszano do nich krew pręgowanego staffordshire teriera, co wyjaśnia ich nieustraszoność i mocną budowę ciała. Dzięki temu norwich terriery są nie tylko wspaniałymi towarzyszami, ale także skutecznymi myśliwymi na drobne zwierzęta, takie jak lisy i szczury. Ten myśliwski instynkt czyni je podobnymi do niemieckiego teriera myśliwskiego (jagdteriera).
Oficjalne uznanie nie przyszło do rasy od razu. Początkowo, w 1932 roku, Angielski Klub Kynologiczny (The Kennel Club) uznał je jako jedną rasę pod nazwą „norwich terrier”. Istniały jednak dwie wariacje: z uszami stojącymi (prick ears) i wiszącymi (drop ears). Stwarzało to pewne trudności w hodowli i na wystawach. Dopiero w 1964 roku podjęto decyzję o rozdzieleniu ich na dwie odrębne rasy: psu z uszami stojącymi pozostawiono nazwę norwich terrier, a psu z uszami wiszącymi nadano nazwę norfolk terrier. Dziś obie rasy są popularne na całym świecie, choć norwich terriery są spotykane nieco rzadziej.
Jak wygląda norwich terrier: wzorzec i wygląd zewnętrzny
Norwich terrier to mały, krępy, ale bardzo harmonijnie zbudowany pies. Jest jednym z najmniejszych przedstawicieli grupy terierów, ale jego kompaktowe rozmiary są zwodnicze — pod szorstką sierścią kryje się mocny kościec i dobrze rozwinięta muskulatura. Jego wygląd emanuje energią, pewnością siebie i radością życia.
Główne cechy rasy według wzorca FCI nr 72:
- Wygląd ogólny: Niskonożny, kompaktowy, mocny pies z krótkim grzbietem i potężnym kośćcem.
- Głowa: Czaszka szeroka, lekko zaokrąglona. Kufa klinowata i mocna, jej długość jest o około jedną trzecią mniejsza od długości części mózgowej. Przejście od czoła do kufy jest dobrze zaznaczone.
- Oczy: Małe, owalne, ciemnego koloru, z przenikliwym i inteligentnym wyrazem.
- Uszy: To kluczowa cecha odróżniająca rasę. Uszy średniej wielkości, stojące, zaostrzone na końcach i szeroko osadzone na głowie. W stanie pobudzenia trzymane są pionowo.
- Szczęki i zęby: Szczęki mocne, z idealnym zgryzem nożycowym (górne zęby ściśle nachodzą na dolne). Wargi przylegają ciasno.
- Szyja: Mocna, średniej długości, harmonijnie przechodząca w łopatki.
- Tułów: Kompaktowy, z krótkim, prostym grzbietem i dobrze rozwiniętą, głęboką klatką piersiową.
- Kończyny: Krótkie, proste i mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia silne odbicie.
- Ogon: W przeszłości ogon był kopiowany na około połowę długości, tak aby był na jednym poziomie z grzbietem. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zabronione. Nieprzycięty ogon jest średniej długości, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Pies nosi go wesoło, ale nie zakręca nad grzbietem.
- Sierść: Prosta, twarda, drutowata, ściśle przylegająca do ciała. Posiada gęsty, miękki podszerstek, który chroni przed niepogodą. Na szyi i barkach sierść jest dłuższa i tworzy coś w rodzaju „kołnierza”. Na głowie, uszach i kufie sierść jest krótka i gładka, z wyjątkiem niewielkich brwi i wąsów.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są wszystkie odcienie rudego (od jasno-pszenicznego do nasyconego czerwonego), „grizzly” (mieszanka rudych, czarnych i szarych włosów) oraz czarno-podpalane. Niewielkie białe znaczenia są niepożądane, ale dopuszczalne.
- Rozmiary: Idealny wzrost w kłębie wynosi 25–26 cm, a waga — około 5–5.5 kg.
