Owczarek staroangielski (Bobtail) — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia owczarka staroangielskiego

Historia bobtaila jest owiana tajemnicami i legendami, ale z pewnością wiadomo, że jego korzenie sięgają zachodnich hrabstw Anglii, takich jak Devon, Somerset i Kornwalia. Rasa została wyhodowana około XIX wieku, choć jej przodkowie prawdopodobnie istniały znacznie wcześniej. Uważa się, że w jego żyłach płynie krew europejskich psów pasterskich, być może w tym takich krewnych jak bearded collie i owczarek południoworosyjski.

Głównym zadaniem tych psów nie było wypasanie owiec w klasycznym tego słowa znaczeniu, ale przepędzanie dużego bydła i owiec z pastwisk na rynki. Dlatego nazywano je „drover's dogs” - psami poganiaczy. Ich gęsta, kudłata sierść stanowiła doskonałą ochronę przed niepogodą i zębami drapieżników. Charakterystyczną cechą, która dała rasie drugą nazwę „bobtail” (bob-tail, czyli krótki ogon), był zwyczaj kopiowania ogonów. Robiono to nie ze względów estetycznych, ale w celu identyfikacji psów pracujących i tym samym zwolnienia ich właścicieli z płacenia podatku od psów. Z czasem szczenięta zaczęły rodzić się z naturalnie krótkimi ogonami.

Po raz pierwszy owczarek staroangielski został zaprezentowany na wystawie w Birmingham w 1873 roku. Początkowo rasa nie wywołała większego zachwytu wśród arystokracji, pozostając głównie psem rolników. Jednak pod koniec XIX wieku bobtaile zaczęły zyskiwać popularność także w zamożnych rodzinach, zwłaszcza w USA, gdzie stały się symbolem statusu dla kilku najbogatszych rodzin, takich jak Vanderbilci i Guggenheimowie. Z biegiem lat bobtail przekształcił się z psa pracującego w ulubieńca rodziny i psa wystawowego, nie tracąc przy tym swoich instynktów i łagodnego charakteru.

Wygląd i wzorzec rasy bobtail

Owczarek staroangielski to duży, mocny pies o kwadratowej, symetrycznej budowie. Jego wygląd emanuje siłą i wytrzymałością, ale bez żadnej grubiaństwa. Jest kompaktowy, umięśniony i pokryty gęstą, kudłatą sierścią, która jest jego główną wizytówką.

• Głowa: Duża, kwadratowa. Czaszka obszerna, dobrze wypełniona nad oczami. Stop dobrze zaznaczony.
• Kufa: Mocna, kwadratowa, jakby ucięta. Długość kufy stanowi około połowę długości całej głowy.
• Oczy: Rozstawione daleko od siebie. Mogą być brązowe, niebieskie lub jedno brązowe, a drugie niebieskie (heterochromia). Często ukryte pod gęstą sierścią, co nadaje psu tajemniczy wygląd.
• Uszy: Niewielkie, przylegające ściśle do głowy.
• Tułów: Dość krótki i zwarty. Lędźwie mocne i szerokie. Charakterystyczną cechą jest to, że kłąb jest nieco niższy niż lędźwie, co tworzy wznoszącą się linię grzbietu.
• Ogon: Dawniej tradycyjnie kopiowany. Obecnie, w wielu krajach, kopiowanie jest zabronione, dlatego można spotkać bobtaile z długimi, puszystymi ogonami. Niektóre szczenięta rodzą się bezogoniate lub z naturalnie krótkim ogonem.
• Sierść: Bardzo gęsta, o dobrej teksturze. Nie prosta, a kudłata i bez loków. Podszerstek wodoodporny. Sierść obficie pokrywa całe ciało, w tym głowę i łapy.
• Umaszczenie: Dowolny odcień szarości, błękitu lub popielaty. Głowa, szyja, kończyny przednie i brzuch powinny być białe, z „łatami” lub bez nich. Tułów i kończyny tylne - jednolitego koloru, z „pończochami” lub bez nich.

Cechą szczególną bobtaila jest jego chód. Podczas chodzenia kołysze się jak niedźwiedź. Jednak w kłusie porusza się lekko i sprężyście, z potężnym napędem tylnych kończyn, pokonując znaczną odległość.