Historia rasy: od „teriera” do „toya”
Historia powstania tej rasy przypomina wciągający kryminał. Na początku XX wieku w Imperium Rosyjskim jedną z najpopularniejszych ras ozdobnych był angielski toy terrier. Jednak rewolucja październikowa i późniejsze wstrząsy społeczne niemal doprowadziły do całkowitego zniknięcia tych psów, ponieważ uznawano je za przeżytek „burżuazyjnej przeszłości”. Dopiero w połowie lat 50. grupa entuzjastów kynologii w Moskwie rozpoczęła prace nad odbudową pogłowia.
Przez „Żelazną Kurtynę” radzieccy hodowcy nie mieli dostępu do rasowych reproduktorów z Anglii. Musieli więc pracować z tymi psami, które ocalały - często o nieznanym pochodzeniu - selekcjonując je wyłącznie na podstawie fenotypu (cech zewnętrznych). Doprowadziło to do sytuacji, w której uzyskane psy zaczęły znacznie różnić się od klasycznego angielskiego toy terriera. Tak zaczęła formować się nowa rasa.
Co zaskakujące, pierwsze szczenię, które stało się protoplastą właśnie długowłosej odmiany, przyszło na świat w 1958 roku w rodzinie dwóch gładkowłosych rosyjskich toyów. Piesek o imieniu Chikki miał nietypowe jak na tamte czasy, wydłużone pasma sierści na uszach i łapach. Moskiewska kynolożka Jewgienija Żarowa zwróciła uwagę na tę mutację i postanowiła ją utrwalić. Poprzez skrzyżowanie Chikkiego z suczką, która również miała dłuższą sierść, uzyskano potomstwo o unikalnym wyglądzie. Przez długi czas rasę nazywano „Moskiewskim toy terrierem długowłosym”.
Dopiero w 2006 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę wstępnie, a następnie ostatecznie, pod nazwą „Rosyjski toy”, łącząc odmianę gładkowłosą i długowłosą. Z nazwy usunięto słowo „terrier”, ponieważ genetycznie i behawioralnie psy te są bliższe psom do towarzystwa, choć zachowały odrobinę terierowego zapału. Dziś rosyjski toy długowłosy jest dumą rosyjskiej kynologii.
Jak wygląda rosyjski toy długowłosy: szczegółowy opis wyglądu
To elegancki, wysokonożny pies o delikatnym kośćcu i suchej muskulaturze. Wygląd toya emanuje harmonią i kruchością. Często porównuje się go do małego jelonka ze względu na duże, wyraziste oczy i pełne gracji ruchy.
Głowa i kufa
Głowa toya jest niewielka w stosunku do ciała. Czaszka wysoka, ale niezbyt szeroka, z wyraźnie zaznaczonym przejściem od czoła do kufy (stopem). Pyszczek jest spiczasty, suchy, nieco krótszy od części czaszkowej. Wargi są cienkie i ściśle przylegają, zazwyczaj napigmentowane w kolorze nosa.
Szczególną uwagę przyciągają oczy - są duże, okrągłe, nieco wypukłe, szeroko rozstawione i patrzą prosto. Spojrzenie jest inteligentne, zaciekawione i często nieco wzruszające. Uszy to wizytówka rasy. Są ogromne, cienkie, wysoko osadzone i stojące. U odmiany długowłosej uszy pokryte są gęstą i długą sierścią, tworzącą tak zwane „frędzle”. Ta cecha upodabnia je do spaniela kontynentalnego miniaturowego (papillona), choć budowa ciała tych ras jest inna.
Korpus i kończyny
Szyja jest długa, wygięta, dumnie nosząca głowę. Grzbiet mocny i prosty, lędźwie krótkie i lekko wypukłe, zad ścięty. Klatka piersiowa głęboka, ale nie szeroka, co podkreśla smukłość sylwetki. Brzuch jest ładnie podciągnięty, tworząc elegancką linię dolną.
Kończyny są wysokie, proste i równoległe. Łapy małe, owalne („zajęcze”), palce zwarte. Dzięki takiej budowie ruchy psa są lekkie, swobodne i szybkie. Ogon może być kopiowany (pozostawia się 2–3 kręgi) lub naturalnej długości. W tym drugim przypadku ma kształt szablasty. Naturalny ogon również powinien być ładnie owłosiony.
Sierść i umaszczenie
Ciało pokryte jest umiarkowanie długą (3–5 cm), prostą lub lekko falistą sierścią, która ściśle przylega do korpusu. Kontury ciała nie powinny być ukryte pod włosem. Na głowie i przedniej części kończyn sierść jest krótka.
Kluczowa cecha: Na uszach sierść jest długa, gęsta i tworzy pióra. U dorosłych psów (powyżej 3 lat) frędzle powinny całkowicie ukrywać zewnętrzne krawędzie i końcówki uszu. Występują również pióra na tylnej stronie kończyn. Na łapach sierść jest przedłużona, a „szczotki” zakrywają pazury.
Paleta barw jest bardzo szeroka, a cenione są kolory nasycone:
- Czarny podpalany (klasyka);
- Brązowy podpalany (czekoladowy);
- Błękitny podpalany (rzadki, srebrzysto-szary z rudym);
- Liliowy podpalany (izabelowaty);
- Rudy w każdym odcieniu (z czarnym lub brązowym nalotem albo bez);
- Płowy (kremowy).
