Historia pochodzenia rasy
Historia sealyham terriera jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem kapitana Johna Owena Tuckera Edwardesa, emerytowanego wojskowego, który mieszkał w swojej posiadłości „Sealy Ham” w Pembrokeshire w Walii. Po zakończeniu służby w 1848 roku kapitan Edwardes poświęcił się swojej największej pasji — polowaniu. Jego główną zdobyczą były borsuki, wydry i lisy. Aby pomyślnie polować w trudnych warunkach walijskich terenów, potrzebował niewielkiego, ale niezwykle odważnego i wytrwałego psa o białym umaszczeniu. Miało to zapobiec przypadkowemu pomyleniu go z zwierzyną w ferworze pościgu.
Istniejące rasy nie zadowalały kapitana: jedne były zbyt duże do nor, inne — niewystarczająco odważne. Postanowił więc stworzyć własnego, idealnego teriera myśliwskiego. Niestety, Edwardes nie prowadził szczegółowych notatek ze swojej pracy hodowlanej, dlatego dokładna formuła powstania sealyhama pozostaje tajemnicą. Jednak kynolodzy i historycy rasy zgadzają się, że w jej stworzeniu uczestniczyło kilka kluczowych ras:
- Dandie dinmont terrier: Prawdopodobnie od tej rasy sealyham odziedziczył swoją wydłużoną sylwetkę i zwisające uszy. Dandie dinmont terier znany jest ze swojego spokojnego i zdecydowanego charakteru.
- Foksterier szorstkowłosy: Nadał rasie szorstką sierść, myśliwski zapał i upór.
- West highland white terrier: Od tego kuzyna sealyham otrzymał swoje charakterystyczne białe umaszczenie. West highland white terrier to również niestrudzony myśliwy o wesołym usposobieniu.
- Czeski terier: Chociaż rasa ta została wyhodowana później, jej twórca, František Horák, używał sealyham terrierów do stworzenia czeskiego teriera, co świadczy o bliskim pokrewieństwie i podobieństwie cech użytkowych.
- Bulterier angielski: Uważa się, że od bulteriera sealyham odziedziczył mocne szczęki i nieustraszoność.
Kapitan Edwardes był niezwykle surowy w selekcji: cenił wyłącznie cechy użytkowe, a nie wygląd. Każdy pies, który wykazał lęk, był natychmiast eliminowany. Po śmierci kapitana w 1891 roku jego dzieło kontynuowali entuzjaści. W 1908 roku powstał pierwszy klub miłośników rasy, a już w 1911 roku The Kennel Club oficjalnie uznał sealyham terriera. Rasa szybko zyskała popularność nie tylko jako pies myśliwski, ale także jako pies do towarzystwa i pies wystawowy, szczególnie w latach 20. i 30. XX wieku w Wielkiej Brytanii i USA.
Jak wygląda sealyham terrier: wzorzec i wygląd zewnętrzny
Sealyham terrier to pies, który sprawia wrażenie siły i solidności w niewielkim ciele. Jest przysadzisty, wydłużony, ale jednocześnie ruchliwy i zwinny. Jego wygląd łączy w sobie cechy teriera pracującego i eleganckiego psa do towarzystwa.
- Głowa: Długa, mocna, z szeroką, lekko wypukłą czaszką. Kufa kwadratowa, silna. Stop (przejście od czoła do kufy) płynny. Ważną cechą są gęste „brwi”, „broda” i „wąsy”, które nadają głowie charakterystyczny wyraz.
- Oczy: Ciemne, średniej wielkości, okrągłe i głęboko osadzone. Spojrzenie inteligentne, spokojne i przenikliwe.
- Uszy: Średniej wielkości, zwisające, trójkątne z zaokrąglonymi końcami. Przylegają do policzków.
- Szczęki i zęby: Szczęki silne i potężne. Zgryz nożycowy, z dużymi zębami, co jest nietypowe dla psa tej wielkości.
- Tułów: Tułów wydłużony, grzbiet prosty i giętki. Szyja długa, muskularna. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze opuszczona między przednimi kończynami.
- Kończyny: Przednie łapy krótkie, silne i jak najbardziej proste. Tylne kończyny bardzo mocne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami, co zapewnia silne odbicie.
- Ogon: Wcześniej tradycyjnie kopiowany. Jeśli ogon pozostaje naturalny, jest średniej długości, gruby u nasady i zwęża się ku końcowi. Pies trzyma go pionowo.
- Sierść: Podwójna. Podszerstek miękki i gęsty, chroni przed złą pogodą. Włos okrywowy — długi, szorstki i sztywny.
- Umaszczenie: Zazwyczaj czysto białe. Dopuszczalne są cytrynowe, brązowe, błękitne lub borsucze plamy na głowie i uszach. Silne cętki na ciele są niepożądane.
