Historia rasy Small Swiss Hound (Bernese Type)
Historia małych gończych szwajcarskich, czyli „Niederlaufhundów”, jest nierozerwalnie związana ze zmianami w prawie łowieckim w Szwajcarii na początku XX wieku. Do tego czasu w regionach alpejskich aktywnie wykorzystywano do polowań większe, szybsze gończe szwajcarskie (Schweizer Laufhund). Kiedy jednak łowy zaczęto prowadzić na obszarach o ograniczonej powierzchni, szybkość i szeroki zasięg polowania dużych gończych stały się wadą. Psy często zaganiały zwierzynę na tereny sąsiednich gospodarstw łowieckich, co prowadziło do konfliktów.
W 1903 roku wprowadzono prawo, które zezwalało na polowanie jedynie z psami, których wzrost w kłębie nie przekraczał 36 cm. Stało się to decydującym impulsem do celowej hodowli niskonożnych wersji istniejących gończych. Hodowcy zaczęli krzyżować standardowe gończe szwajcarskie z mniejszymi rasami, aby zmniejszyć ich wzrost, zachowując przy tym wybitne cechy łowieckie: węch, głos i wytrzymałość. Do zmniejszenia wzrostu gończego berneńskiego prawdopodobnie wykorzystano taksowate rasy, takie jak gończy westfalski jamnikowaty, co pozwoliło stworzyć psa o krótszych łapach, ale mocnej budowie. Podobne metody selekcji stosowano również przy hodowli gończego niemieckiego.
W rezultacie tej pracy selekcyjnej powstały cztery typy małych gończych, z których każdy zachował umaszczenie swojego „starszego brata” z odpowiedniego kantonu. 25 lipca 1905 roku założono „Szwajcarski Klub Gończych Jamnikowatych”, który później przemianowano na „Szwajcarski Klub Niederlaufhundów”. Organizacja ta przejęła kontrolę nad hodowlą i standaryzacją nowej rasy. Początkowo małe gończe nie były uznawane za odrębną rasę, a jedynie za jej odmianę. Jednak z czasem ich unikalne cechy i stabilność typu doprowadziły do opracowania osobnego wzorca, który został oficjalnie uznany przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI).
Wygląd zewnętrzny i wzorzec rasy Small Swiss Hound (Bernese Type)
Small Swiss Hound (Bernese Type) to pies o prostokątnej sylwetce, wyraźnie wydłużony, z niskimi, ale mocnymi kończynami. Sprawia wrażenie szlachetnego, wytrzymałego i silnego myśliwego, mimo swoich kompaktowych rozmiarów.
- Głowa: Długa, wąska, sucha, o szlachetnych rysach. Czaszka lekko wysklepiona, bez zmarszczek na czole. Przejście od czoła do kufy wyraźnie zaznaczone, ale nie strome.
- Kufa: Długa, mocna, nigdy nie szpiczasta. Grzbiet nosa prosty lub z ledwo widocznym garbem. Nos zawsze czarny, z dobrze otwartymi nozdrzami.
- Oczy: Owalne, ciemnobrązowe. Spojrzenie żywe, przyjazne i uważne. Powieki przylegają ściśle, z czarną pigmentacją.
- Uszy: Bardzo długie, osadzone nisko, poniżej linii oczu. Wiszą, tworząc piękne fałdy, i są skręcone u nasady. W dotyku cienkie i miękkie, pokryte krótkim włosem.
- Tułów: Linia grzbietu harmonijna, szyja średniej długości, umięśniona, z niewielkim luźnym fałdem skóry. Grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa owalna, dobrze rozwinięta na głębokość i długość, zapewniając wystarczająco miejsca dla serca i płuc. Brzuch lekko podciągnięty.
- Ogon: Szablasty, średniej długości, jest harmonijnym przedłużeniem linii grzbietu. W spoczynku zwisa, podczas ruchu lub pobudzenia może unosić się nieco wyżej, ale nigdy nie jest zakręcony nad grzbietem.
- Sierść: Istnieją dwie odmiany:
- Gładkowłosa: Krótka, gładka, ściśle przylegająca, z niewielkim podszerstkiem.
- Szorstkowłosa: Twarda, przylegająca, z ledwo widoczną „brodą” na pysku. Ten typ występuje znacznie rzadziej.
- Umaszczenie: Klasyczne trójkolorowe. Kolor podstawowy to czysto biały. Na nim znajdują się duże czarne plamy, które mogą tworzyć „czaprak” lub „siodło”. Obowiązkowe są rude (płowe) podpalenia nad oczami (tzw. „cztery oczy”), na policzkach, wewnętrznej stronie uszu i wokół odbytu. Dopuszczalny jest niewielki czarny nalot.
