Historia pochodzenia rasy
Historia Small Swiss Hounda (Smooth-coated), zwanego w ojczyźnie Schweizer Niederlaufhund, jest nierozerwalnie związana ze zmianami w szwajcarskim prawie łowieckim na początku XX wieku. Wcześniej w alpejskich kantonach aktywnie wykorzystywano średniej wielkości gończe szwajcarskie, takie jak Swiss Hound (Bernese type), Swiss Hound (Jura type), Swiss Hound (Lucerne type) i Swiss Hound (Schwyz type), do polowania na różnorodną zwierzynę. Jednak od 1905 roku wprowadzono system łowisk o ograniczonej powierzchni. Szybkie, długonogie psy gończe stały się wówczas mniej praktyczne, ponieważ zbyt szybko goniły zwierzynę, wypłaszając ją poza dozwolone tereny.
Powstało pilne zapotrzebowanie na psa o równie doskonałych cechach łowieckich, ale wolniejszego i bardziej dostosowanego do pracy na mniejszych obszarach. Myśliwi i kynolodzy postanowili stworzyć niską wersję narodowych gończych. W tym celu szwajcarskie gończe celowo krzyżowano z gończymi w typie jamnika (Dachsbracke), które miały już krótkie łapy i spokojniejsze tempo pracy. Rezultatem tej selekcji był pies o wydłużonym tułowiu i krótkich, ale mocnych kończynach, który zachował doskonały węch, wytrzymałość i myśliwski zapał swoich przodków.
Klub „Schweizer Niederlaufhund” założono w 1905 roku. Od tego czasu rozpoczęto systematyczną pracę nad standaryzacją rasy. Podobnie jak ich więksi kuzyni, małe gończe zostały podzielone na cztery odmiany pod względem umaszczenia, z których każda odpowiadała konkretnemu regionowi Szwajcarii. Small Swiss Hound (Smooth-coated) jest jednym z dwóch typów sierści (obok szorstkowłosego) i występuje we wszystkich czterech wariantach umaszczenia.
Jak wygląda Small Swiss Hound (Smooth-coated): wzorzec i odmiany
Small Swiss Hound (Smooth-coated) to pies o harmonijnej, choć nieco wydłużonej budowie. Sprawia wrażenie silnego i wytrzymałego zwierzęcia, pomimo niewielkiego wzrostu. Jego wygląd w pełni odpowiada przeznaczeniu: polowaniu w trudnych warunkach, pewnemu podążaniu za tropem i niestrudzonej pracy przez wiele godzin.
- Głowa: Długa, wąska, o wyraźnych liniach. Czaszka jest lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy jest umiarkowanie zaznaczone.
- Oczy: Owalne, ciemnobrązowe, o żywym i przyjaznym wyrazie.
- Uszy: Bardzo długie, nisko osadzone, zwisające, miękkie w dotyku. Są one jedną z najbardziej charakterystycznych cech rasy.
- Tułów: O prostokątnym formacie, z mocnym grzbietem i głęboką, dobrze rozwiniętą klatką piersiową, co zapewnia odpowiednią przestrzeń dla serca i płuc.
- Kończyny: Krótkie, ale bardzo umięśnione i mocne, co pozwala psu na stabilność w każdym terenie.
- Ogon: Średniej długości, nisko osadzony. W spoczynku jest opuszczony, podczas ruchu może się podnosić, ale nie zwija się nad grzbietem.
- Sierść: U odmiany krótkowłosej jest krótka, gęsta, gładka i błyszcząca, z niewielkim podszerstkiem.
Istnieją cztery główne odmiany Small Swiss Hounda (Smooth-coated), które różnią się umaszczeniem i są nazwane na cześć kantonów Szwajcarii:
1. Small Swiss Hound (Bernese Type): Umaszczenie trójkolorowe – biały główny kolor z dużymi czarnymi plamami i rudymi podpaleniami nad oczami, na policzkach i uszach.
2. Small Swiss Hound (Jura Type): Umaszczenie czarne z rudymi podpaleniami. Bardzo podobny do pomniejszonej wersji gończego św. Huberta.
3. Small Swiss Hound (Lucerne Type): „Błękitne” umaszczenie, które tworzy się z mieszanki czarnych i białych włosów (nakrapianie), z czarnymi plamami lub czarnym „siodłem”. Nadaje to sierści charakterystyczny niebieskawy odcień.
4. Small Swiss Hound (Schwyz Type): Biały główny kolor z rudo-żółtymi lub pomarańczowymi plamami.
