Historia pochodzenia japońskiego samuraja
Historia rasy Tosa Inu jest nierozerwalnie związana z tradycyjnymi japońskimi walkami psów, które znacznie różniły się od krwawych pojedynków, popularnych na Zachodzie. W Japonii walka była uważana za rytuał, podobny do walk sumo, gdzie głównym celem nie było okaleczenie czy zabicie przeciwnika, lecz zademonstrowanie siły, wytrzymałości i powalenie go na ziemię. Psy nie mogły szczekać ani przejawiać agresji, co hartowało ich spokojny i stabilny charakter.
Rasa została wyhodowana w połowie XIX wieku w prowincji Tosa na wyspie Sikoku. Po zakończeniu okresu izolacji do Japonii zaczęto sprowadzać rasy zachodnie, które okazały się znacznie większe i potężniejsze od miejscowych psów Shikoku Inu. Japońscy hodowcy, na czele z samurajami, postanowili stworzyć własną, niezwyciężoną rasę bojową. Rozpoczęli ambitny projekt, krzyżując miejscowe psy z najlepszymi rasami europejskimi, z których każda wniosła swoje unikalne cechy:
- Buldog (1872): dodał uporu, mocnego chwytu i odwagi.
- Mastif angielski (1874): obdarzył rasę masywnym kośćcem, rozmiarem i siłą. To jeden z powodów, dla których Tosa Inu często porównuje się z taką rasą jak mastif angielski.
- Bullterrier: obdarzył zaciętością i zapałem do walki.
- Wyżeł niemiecki (1876): poprawił węch i dodał zdyscyplinowania.
- Dog niemiecki (1924): zwiększył wzrost i zwinność, co czyni go podobnym do innych gigantów, takich jak dog niemiecki.
- Bernardyn i inne: dodały masywności i spokoju.
Rezultatem tej złożonej pracy hodowlanej był Tosa Inu — duży, cichy i potężny pies, który idealnie odpowiadał wymaganiom japońskich walk. Niestety, II wojna światowa postawiła rasę na skraju wyginięcia. Pozostało tylko kilka czystych przedstawicieli. Jednak dzięki wysiłkom entuzjastów rasę udało się odnowić, a dziś Tosa Inu jest uważany za narodowe dziedzictwo Japonii. Poza ojczyzną rasa pozostaje dość rzadka, co tylko dodaje jej ekskluzywności.
Jak wygląda Tosa Inu: standard i wygląd zewnętrzny
Tosa Inu to pies dużych rozmiarów, o majestatycznym wyglądzie i mocnej, atletycznej budowie. Jego wygląd emanuje siłą i pewnością siebie. Każdy element jego ciała świadczy o potędze i szlachetności.
Głowa u Tosa Inu jest szeroka i masywna, z dość wyraźnym przejściem od czoła do kufy (stopem). Na czole widoczne są charakterystyczne zmarszczki, nadające psu poważny, zamyślony wyraz. Kufa jest kwadratowa, a szczęki niezwykle silne, z zgryzem nożycowym. Oczy są małe, ciemnobrązowe, patrzą spokojnie i majestatycznie. Uszy są stosunkowo małe i cienkie, wysoko osadzone, zwisające i ściśle przylegające do policzków.
Szyja jest umięśniona, z wyraźnym podgardlem (fałdem skóry), co zapewniało dodatkową ochronę w walkach. Korpus jest potężny, z wysokim kłębie, prostym i mocnym grzbietem. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, a brzuch dobrze podciągnięty. Ogon jest gruby u nasady, zwęża się ku końcowi i zwisa w dół, w stanie spoczynku sięgając stawów skokowych.
Sierść u Tosa Inu jest krótka, szorstka i gęsta. Ściśle przylega do ciała, podkreślając rzeźbę mięśni. Ten typ sierści nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji.
Umaszczenie to przeważnie nasycone, ciepłe odcienie: rude, płowe, morelowe. Spotyka się również osobniki czarne i pręgowane. Standard dopuszcza niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i łapach.
