Historia pochodzenia Yorkshire Terriera
Historia Yorkshire Terriera jest nierozerwalnie związana z rewolucją przemysłową w Anglii w XIX wieku. Wbrew współczesnemu, pełnemu przepychu wizerunkowi, przodkowie yorka byli psami pracującymi, należącymi głównie do robotników i górników z północnej Anglii, zwłaszcza z hrabstw Yorkshire i Lancashire. Szkoccy robotnicy, migrujący na północ Anglii w poszukiwaniu pracy w fabrykach tekstylnych i kopalniach węgla, przywieźli ze sobą swoje małe teriery, których używali do polowania na szczury i inne drobne gryzonie w kopalniach, fabrykach i domach.
Dokładne pochodzenie yorka owiane jest tajemnicą, ponieważ wcześni hodowcy nie prowadzili szczegółowych zapisów. Uważa się, że do stworzenia rasy wykorzystano kilka odmian terierów, w tym:
- Clydesdale Terrier lub Paisley Terrier: Obecnie wymarła rasa, bardzo podobna do yorka, ale większa. Uważana za bezpośredniego przodka Yorkshire Terriera, ceniona za długą, jedwabistą, błękitno-płową sierść.
- Waterside Terrier: Znany również jako „yorkshire blue-grey terrier”. Mały pies z długą, błękitno-szarą sierścią, trzymany przez robotników nad rzekami Yorkshire.
- Czarny podpalany English Toy Terrier: Nadał yorkowi jego charakterystyczne umaszczenie i kompaktowe rozmiary.
- Skye Terrier: Prawdopodobnie wpłynął na długość sierści i kształt uszu.
- Maltańczyk: Niektórzy kynolodzy sugerują możliwy wpływ maltańczyka na jedwabistą teksturę sierści.
Za jednego z najsłynniejszych „ojców założycieli” rasy uważa się psa o imieniu Huddersfield Ben, urodzonego w 1865 roku. Mimo że według dzisiejszych standardów był dość duży (ważył około 5,5 kg), posiadał wszystkie kluczowe cechy rasy i stał się bardzo utytułowanym psem wystawowym oraz reproduktorem, wnosząc ogromny wkład w ukształtowanie Yorkshire Terriera, jakiego znamy dzisiaj.
Początkowo rasę znano jako „Broken Haired Scotch Terrier”, ale w 1870 roku, po jednej z wystaw, reporter gazety „The Field” zaproponował nazwę na cześć hrabstwa, w którym została udoskonalona – Yorkshire Terrier. Nazwa ta szybko się przyjęła. Angielski Kennel Club oficjalnie uznał rasę w 1886 roku.
Z czasem, dzięki swojemu atrakcyjnemu wyglądowi i żywiołowemu charakterowi, Yorkshire Terrier przekształcił się z łowcy gryzoni w ulubieńca wiktoriańskiej arystokracji i modnego towarzysza. Jego popularność gwałtownie wzrosła i rozprzestrzenił się na cały świat, stając się jedną z najbardziej uwielbianych ras ozdobnych.
Jak wygląda Yorkshire Terrier: wzorzec i opis wyglądu
Yorkshire Terrier to miniaturowy pies z długą, prostą, jedwabistą sierścią, która opada równo po obu stronach ciała od przedziałka biegnącego od czubka nosa aż po koniuszek ogona. Jego wygląd łączy w sobie elegancję i pewność siebie prawdziwego teriera.
- Wygląd ogólny: Kompaktowy, proporcjonalnie zbudowany pies o dumnej postawie. Grzbiet prosty.
- Wzrost i waga: Wzorzec FCI (Międzynarodowej Federacji Kynologicznej) nr 86 podaje jedynie maksymalną wagę – do 3,2 kg. Amerykański Kennel Club (AKC) określa pożądaną wagę od 4 do 7 funtów (około 1,8–3,2 kg). Wzrost w kłębie zwykle wynosi 15–23 cm, chociaż wzorzec tego nie reguluje. Istnieją tak zwane „mini” lub „teacup” yorki, ważące poniżej 1,8 kg, ale nie są one uznane przez wzorzec i często mają poważne problemy zdrowotne.
- Głowa: Mała i płaska, nie za bardzo okrągła. Kufa niezbyt długa.
- Oczy: Średniej wielkości, ciemne, błyszczące, o inteligentnym, czujnym wyrazie. Niewypukłe. Obwódki powiek ciemne.
- Uszy: Małe, w kształcie litery V, stojące lub półstojące, osadzone niezbyt szeroko. Pokryte krótką sierścią o intensywnym, płomiennorudym kolorze.
- Nos: Czarny.
- Zgryz: Nożycowy (górne zęby ciasno zachodzą na dolne).
- Szyja: Odpowiedniej długości, zapewniająca dumną postawę głowy.
- Tułów: Kompaktowy, z prostą linią grzbietu. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka.
- Ogon: Dawniej tradycyjnie kopiowany do połowy długości, noszony nieco powyżej linii grzbietu. W krajach, gdzie kopiowanie jest zabronione, ogon pozostaje naturalnej długości, dobrze owłosiony, o ciemniejszym kolorze niż na tułowiu.
- Kończyny: Przednie – proste, tylne – proste, widziane od tyłu, z umiarkowanym kątowaniem. Łapy okrągłe, z czarnymi pazurami.
- Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Na tułowiu sierść jest umiarkowanie długa, idealnie prosta (nie falista), błyszcząca, o delikatnej, jedwabistej strukturze, nie puszysta i bez podszerstka. Strukturą przypomina ludzkie włosy. Na głowie sierść jest długa, o intensywnym złocisto-płomiennorudym kolorze, przy czym po bokach głowy, u nasady uszu i na kufie jest szczególnie długa.
- Umaszczenie: Bardzo specyficzne. Ciemny stalowoniebieski kolor (nie srebrzystoniebieski) rozciąga się od potylicy do nasady ogona, nigdy nie mieszając się z rudym, brązowym ani ciemnym włosem. Sierść na klatce piersiowej jest intensywnie, jaskrawo płomiennoruda (podpalana). Wszystkie płomiennorude włosy są ciemniejsze u nasady niż w środku i jaśnieją ku końcom. Ważne: szczenięta rodzą się czarne podpalane, a charakterystyczne stalowoniebieskie umaszczenie kształtuje się stopniowo, czasem nawet do 2–3 roku życia.
