Historia rasy: od łowcy niedźwiedzi do skarbu narodowego
Dzieje rasy akita inu to prawdziwy thriller, pełen wzlotów, upadków i desperackiej walki o przetrwanie. Uważa się, że przodkowie tych psów, znani jako „matagi-inu” (pies łowcy), pojawili się na wyspach japońskich ponad cztery tysiące lat temu. Wykopaliska archeologiczne potwierdzają istnienie psów w typie szpica w tamtym okresie. W Japonii mówi się, że akita to dusza samuraja zaklęta w psim ciele.
Początkowo matagi-inu wykorzystywano do polowań na grubego zwierza: dziki, jelenie, a nawet niedźwiedzie himalajskie. Para takich psów potrafiła utrzymać niedźwiedzia w miejscu do czasu przybycia myśliwego. Wymagało to od zwierząt niezwykłej odwagi, zwinności i umiejętności samodzielnego podejmowania decyzji - cech, które zachowały się w rasie do dziś.
Epoka walk psów i upadek
W okresie Edo i później, na przełomie XIX i XX wieku, popularność zyskały walki psów. Aby dodać psom siły i masy, akity zaczęto krzyżować z tosa inu oraz europejskimi mastifami. Doprowadziło to do stopniowego zaniku klasycznego wyglądu szpica: pojawiły się wiszące uszy, fałdy skóry i ociężałość. Rasa znalazła się na krawędzi utraty swojej tożsamości.
Na szczęście w 1931 roku rząd Japonii uznał akita inu za „pomnik przyrody”. Dało to impuls do rozpoczęcia prac nad przywróceniem pierwotnego wyglądu. Niestety, wybuchła II wojna światowa. W tym tragicznym czasie psy masowo wybijano: ich futra służyły do szycia zimowej odzieży dla wojska. Wyjątek robiono jedynie dla owczarków niemieckich służących w armii. Aby ratować ukochane akity, niektórzy właściciele potajemnie krzyżowali je z owczarkami lub ukrywali w odległych górskich wioskach u myśliwych.
Rozłam rasy: Linia japońska i amerykańska
Po wojnie rozpoczął się proces odbudowy populacji. W tym czasie uformowało się kilka linii hodowlanych. Żołnierze amerykańskich wojsk okupacyjnych często zabierali do domu szczenięta, ale preferowali duże, masywne psy z domieszką krwi mastifów i owczarków (linia Dewa). Tak narodziła się rasa, którą dziś znamy jako akita amerykańska. Japońscy kynolodzy skupili się natomiast na odtworzeniu smukłego typu szpica (linia Ichinoseki), oczyszczając rasę z obcych domieszek. Oficjalne uznanie odnowionego wzorca przez Międzynarodową Federację Kynologiczną nastąpiło w 1964 roku.
