Chow Chow — Historia i wzorzec

Historia rasy: od cesarskich pałaców do współczesności

Z pewnością wielu z nas widziało na ulicy te unikalne psy, przypominające połączenie lwa z niedźwiedziem, znane jako Chow Chow. Zwierzęta te przyciągają wzrok otoczenia, a wielu zadaje sobie pytanie, skąd właściwie się wywodzą. Ich historia jest tak głęboka, że obrosła mitami. Ludzie czasem żartobliwie sugerują, że Chow Chow pochodzą od niedźwiedzi ze względu na ich wygląd i specyficzny chód. W Korei istnieje legenda, że były one kiedyś małymi niedźwiadkami, które tak bardzo kochały jeżyny, że ich język przybrał ten charakterystyczny, niebiesko-czarny kolor.

Oczywiście to tylko piękne baśnie. Wiadomo na pewno, że Chow Chow to jedna z najstarszych ras psów na świecie. Analiza DNA potwierdza, że ich genotyp jest bardzo zbliżony do prymitywnych wilków, co świadczy o ich starożytnych korzeniach. Przypuszcza się, że psy te od dawna zamieszkiwały tereny Mongolii, Tybetu i Północnych Chin, będąc krewnymi innych azjatyckich ras, takich jak Hokkaido (Ainu) oraz bardziej współczesny Szpic japoński.

W starożytnych Chinach los Chow Chow był różnorodny i momentami surowy. Były to psy uniwersalne. W wielu świątyniach buddyjskich zajmowano się ich hodowlą, wykorzystując je do ochrony świętych miejsc. Ich siła, wytrzymałość i doskonały węch czyniły z nich wspaniałych pomocników podczas polowań na dziką zwierzynę, w tym na wilki i lamparty. Istnieją świadectwa o cesarzu z dynastii Tang, który utrzymywał ogromną hodowlę z tysiącami tych psów przeznaczonych do polowań.

Istniała jednak i druga strona medalu. W niektórych regionach Azji psy o tak gęstej sierści hodowano dla futra, a ich mięso uważano za przysmak. Na szczęście te czasy dawno minęły i dziś Chow Chow są cenione wyłącznie jako psy do towarzystwa i wystawowe. Uważa się, że to właśnie one stały się pierwowzorem słynnych chińskich posągów lwów-strażników („psy Fu”), które strzegą wejść do świątyń i pałaców.

Po raz pierwszy Europa usłyszała o tych psach dzięki włoskiemu kupcowi i podróżnikowi Marco Polo w XIII wieku, który opisał je jako potężne psy ciągnące sanie i strzegące dobytku. Jednak ponieważ Chiny przez długi czas były krajem zamkniętym, przez stulecia nie docierały żadne nowe wieści o tej rasie. W Anglii psy te pojawiły się znacznie później, około lat 80. XVIII wieku, przywożone przez marynarzy Kompanii Wschodnioindyjskiej. Początkowo wystawiano je nawet w londyńskim zoo w dziale „Dzikie zwierzęta” pod nazwą „dziki pies chiński”.

Prawdziwa popularność przyszła do rasy w drugiej połowie XIX wieku, gdy królowa Wiktoria zainteresowała się tymi egzotycznymi zwierzętami. Miejscowi hodowcy zwrócili uwagę na niezwykłe psy i przystąpili do pracy nad uformowaniem współczesnego typu rasy. W 1895 roku w Londynie odbyła się wystawa, na której po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowano Chow Chow. W tym samym czasie miłośnicy tych psów utworzyli pierwszy klub rasy. W 1903 roku American Kennel Club (AKC) oficjalnie uznał rasę. Dziś Chow Chow to rozpoznawalna i szanowana rasa na całym świecie.

Jak wygląda Chow Chow: unikalne cechy wyglądu

Chow Chow to pies, którego nie sposób pomylić z żadną inną rasą. Jest kompaktowy, o mocnej budowie, harmonijny i proporcjonalny, z dumną postawą. Jego wygląd emanuje siłą i godnością. Ważną cechą jest wyraz pyska, często określany jako „chmurny” lub „nadąsany” (scowl) ze względu na specyficzną budowę brwi i fałdy skóry, co łączy je z takimi rasami jak Shar Pei.

Głowa i słynny język

Głowa u Chow Chow jest duża, masywna, z szeroką i płaską czaszką. Przejście od czoła do kufy (stop) jest wyraźne, ale nie ostre. Kufa średniej długości, szeroka na całej długości, nie zwęża się w stronę nosa (tzw. „tępa” kufa). Nos duży, szeroki, zazwyczaj czarny, ale u psów o umaszczeniu kremowym lub białym może być jaśniejszy, a u błękitnych i cynamonowych - w tonacji umaszczenia.

Najbardziej znany znak rozpoznawczy rasy to jama ustna. Język, podniebienie i dziąsła Chow Chow mają unikalny niebiesko-czarny lub fioletowy kolor. Szczenięta rodzą się z różowymi językami, które zaczynają ciemnieć w wieku kilku tygodni. Wargi są również czarne lub ciemne.

Oczy i uszy

Oczy średniej wielkości, owalne, ciemnego koloru. Są osadzone dość głęboko, co wraz z fałdami skóry nad nimi tworzy to samo charakterystyczne „chmurne spojrzenie”. Ważne, aby powieki nie podwijały się do wewnątrz i nie urażały oka. Uszy niewielkie, grube, stojące, trójkątne, nieco zaokrąglone na końcach. Są szeroko rozstawione i lekko pochylone do przodu nad oczami, co dodaje wyrazu skupienia.

Tułów i specyficzny chód

Szyja średniej długości, potężna, mocna, obszerna, z lekkim wygięciem, pozwalającym dumnie nosić głowę. Grzbiet krótki, prosty i silny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate. Ogon osadzony wysoko i ciasno przylegający do grzbietu, zakręcony w precel.

Kończyny Chow Chow to kolejna unikalna cecha. Są średniej długości, proste, o mocnym kośćcu. Kluczowym momentem jest to, że stawy skokowe tylnych kończyn są praktycznie proste, bez wyraźnych kątowań. Właśnie ta cecha anatomiczna determinuje charakterystyczny dla rasy krótki, „szczudłowaty” chód, który wydaje się nieco nienaturalny dla innych psów, ale jest normą dla Chow. Łapy niewielkie, okrągłe, zwarte („kocia łapa”), co pozwala im stabilnie poruszać się po śniegu.

Rodzaje sierści i umaszczenie

Istnieją dwie odmiany Chow Chow ze względu na typ sierści:

• Długowłose: Posiadają bardzo bogatą, gęstą, prostą i stosunkowo twardą sierść okrywową z niezwykle miękkim i gęstym podszerstkiem. Wokół szyi sierść tworzy wyraźną „grzywę” lub kołnierz, a na tylnej części ud - obfite „portki”. Ogon jest również bardzo puszysty. Właśnie ten typ najbardziej przypomina lwa.
• Krótkowłose (smooth): Mają krótszą, ale równie gęstą, prostą sierść, stojącą pionowo względem ciała, przypominającą plusz. Podszerstek jest również bardzo gęsty. Smoothy wyglądają bardziej sportowo i mniej „objętościowo” niż ich długowłosi kuzyni.

Wzorzec rasy uznaje tylko jednolite umaszczenia. Plamy lub różnokolorowość są uważane za wadę dyskwalifikującą. Dopuszcza się jednak, że odcień może być jaśniejszy na spodniej części ogona i tylnej powierzchni ud.