Historia rasy: od Rzymu do Ameryki
Mimo swojej nazwy, współczesny Owczarek angielski (English Shepherd) ukształtował się jako rasa właśnie w Ameryce. Jednak jego genetyczne korzenie rzeczywiście sięgają głębokiej starożytności i prowadzą nas na Wyspy Brytyjskie z czasów rzymskiego podboju.
Historia zaczęła się jeszcze w 55 roku p.n.e., kiedy wojska Juliusza Cezara wylądowały w Brytanii. Razem z legionistami na wyspy trafiły wytrzymałe psy zaganiające, które wykorzystywano do ochrony prowiantu (żywego inwentarza) podczas długich marszów. Gdy Cesarstwo Rzymskie upadło, psy te pozostały, zmieszały się z miejscowymi rasami wyspiarskimi i stały się podstawą dla większości współczesnych collie i owczarków.
Kolejny rozdział historii napisał się w XVII-XVIII wieku, gdy pierwsi osadnicy z Anglii, Szkocji i Irlandii wyruszyli na podbój Nowego Świata. Zabierali ze sobą to, co najcenniejsze - swoje psy. W Ameryce te „farmerskie collie” nadal wykonywały swoją pracę. Miejscowi farmerzy udoskonalili cechy robocze owczarków angielskich poprzez krzyżowanie z collie w starym typie, border collie i sheltie. Celem było stworzenie idealnego, uniwersalnego psa, który mógłby pracować w surowych warunkach amerykańskich farm, gdzie zagrożenie stanowiły nie tylko wilki, ale także specyficzny teren i klimat.
Do lat 30. XX wieku rasa ta, często nazywana po prostu „farm collie” lub „stary pies farmerski”, była jedną z najpopularniejszych w USA. Oficjalne uznanie przez United Kennel Club (UKC) nastąpiło w 1927 roku (wzorzec zatwierdzono później). Od tego momentu nowa rasa świetnie sprawdzała się w ochronie i stróżowaniu, zyskując uznanie w pierwszej tercji XX wieku.
Jak wygląda owczarek angielski: opis wyglądu
To pies średniej wielkości, emanujący równowagą i siłą. Owczarek angielski nie powinien wyglądać ani na zbyt ciężkiego, ani na zbyt lekkiego. Jest to wysoki i dość krępy pies o przedłużonej sierści w typie collie, ale o mniej wyrafinowanych liniach, co podkreśla jego robocze przeznaczenie.
Cechy eksterieru
- Głowa: Kufa umiarkowanej długości, czaszka szeroka i płaska między uszami. Przejście od czoła do kufy (stop) widoczne, ale nie ostre.
- Oczy: Zazwyczaj brązowe, mają inteligentny, uważny i przenikliwy wyraz. Kształt migdałowaty.
- Uszy: Trójkątne, wysoko osadzone, wiszące lub półstojące na chrząstkach. Gdy pies jest czujny, uszy nieco się unoszą.
- Tułów: Owczarki angielskie mają mocne kończyny, głęboką klatkę piersiową zapewniającą wytrzymałość oraz prosty grzbiet.
- Ogon: Owłosiony ogon, który w stanie spoczynku jest opuszczony w dół z lekkim wygięciem na końcu. Przy pobudzeniu unosi się, ale nie zakręca w pierścień na grzbiet. Co ciekawe, niektóre szczenięta mogą rodzić się z naturalnie skróconymi ogonami (bobtail).
Rodzaje sierści i umaszczenie
Sierść średniej długości, prosta lub lekko falista, posiada gęsty podszerstek, który chroni psa przed niepogodą. Na nogach obecne są „portki”, a na szyi - bujna kryza, szczególnie wyraźna u samców. Umaszczenie występuje w czterech głównych wariantach - w różnych kombinacjach czerni, bieli i rudego:
- Czarny podpalany (Black and Tan): Podstawowy czarny kolor z rudymi znaczeniami nad oczami, na policzkach, piersi i nogach.
- Tricolor: Czarny podpalany z dodatkiem białych znaczeń (zazwyczaj na szyi, piersi, końcówce ogona i łapach).
- Sobolowy z białym (Sable and White): Różne odcienie rudego (od jasnego złota do ciemnego mahoniu) z białymi znaczeniami.
- Czarno-biały: Wyraźne połączenie dwóch kolorów bez rudego.
Mimo masywnego wyglądu, owczarek angielski porusza się szybko i lekko, potrafi błyskawicznie zmieniać kierunek biegu, co jest krytycznie ważne przy pracy z nieposłusznym bydłem.
