Field Spaniel — Historia i wzorzec

Historia rasy

Historia Field Spaniela rozpoczęła się w wiktoriańskiej Anglii, kiedy hodowcy postawili sobie ambitny cel - stworzyć czarnego, jednolitego spaniela na wystawy. Był to czas, gdy „wystawy psów” zyskiwały szaloną popularność, a eksterier często stawiano wyżej niż cechy użytkowe.

Podstawą rasy stały się tzw. „land spaniele” (Land Spaniels), które były przodkami współczesnych cockerów i springerów. Jednym z założycieli rasy jest Phineas Bullock, który zaczął hodować psy cięższe i niższe od cockerów. Aby osiągnąć pożądany czarny kolor i masywność, do spanieli, według plotek, dolewano krew... Basset Houndów. Dodało to psom długości tułowia i ciężkości kośćca, ale katastrofalnie odbiło się na ich cechach użytkowych. Wczesne Field Spaniele stały się tak długie, niskie i ciężkie, że ledwo mogły poruszać się w gęstych zaroślach. Stały się karykaturą, „królem spanieli-nieudaczników” na wystawach.

Popularność przyszła szybko, jednak równie szybko zgasła. Na początku XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Myśliwi woleli lżejsze i zwinniejsze springery, a hodowcy wystawowi przerzucili się na dekoracyjne cockery. Rasę trzeba było praktycznie „wymyślić” na nowo.

Odrodzenie rozpoczęło się w połowie XX wieku. Entuzjaści rasy, zwłaszcza w klubie Field Spaniel Society (założonym w 1892 r.), rozpoczęli trudną pracę nad odbudową. Zrezygnowali z ekstremalnego typu „wystawowego” i zaczęli dolewać krew angielskich springer spanieli oraz angielskich cocker spanieli, aby przywrócić rasie funkcjonalność, złagodzić kościec i poprawić proporcje. Ten krok uratował Field Spaniela. Współczesny typ to wynik tych wysiłków, łączący elegancję i użytkowość.

Mimo wszelkich starań, Field Spaniel nigdy nie stał się popularną rasą. Pozostaje rzadki nawet w swojej ojczyźnie, Wielkiej Brytanii, gdzie Kennel Club wpisał go na listę „Wrażliwych Ras Rodzimych” (Vulnerable Native Breeds). Oznacza to, że rocznie rejestruje się mniej niż 300 szczeniąt. W USA rasa również jest nieliczna. To sprawia, że każdy Field Spaniel jest prawdziwym unikatem.

Jak wygląda Field Spaniel?

Field to pies o szlachetnych proporcjach, średniego wzrostu, o wydłużonym tułowiu, ale mocny i funkcjonalny. Jest dłuższy niż wyższy, ale w żadnym wypadku nie powinien sprawiać wrażenia przysadzistego czy przeładowanego. To zrównoważony atleta.

Głowa - jedna z cech charakterystycznych rasy. Jest długa, sucha, o wyraźnych liniach, niezbyt szeroka w czaszce. „Wyraz pyska” - unikalny: opisywany jako poważny, łagodny i nieco melancholijny lub „ciężki” (grave). Oczy są migdałowe, ciemnobrązowe lub orzechowe, o uważnym spojrzeniu. Uszy osadzone nisko (na poziomie oczu lub nieco niżej), dość długie i szerokie, pokryte jedwabistymi „piórami” (feathering).

Tułów jest umiarkowanie długi, z głęboką klatką piersiową sięgającą łokci i dobrze rozwiniętymi żebrami. Linia grzbietu prosta i mocna. Ogon dawniej tradycyjnie kopiowano na jedną trzecią, ale dziś w większości krajów pozostawia się go naturalnej długości. Jest osadzony nisko, nigdy nie unosi się powyżej linii grzbietu i jest w ciągłym, wesołym ruchu, gdy pies pracuje.

Sierść - kolejna ozdoba. Jest długa, gładka, jedwabista i lśniąca, bez loków. Dopuszczalna jest lekka fala. Na piersi, pod tułowiem, na tylnej stronie nóg i na uszach znajdują się obfite, ale nie nadmierne pióra. Podszerstek jest umiarkowany, chroni przed niepogodą. Umaszczenie jest znacznie bogatsze, niż planowali pierwsi hodowcy: spotyka się czarne, wątrobiane (liver) lub dereszowate (ruan). Możliwe są również podpalania (tan) na tych umaszczeniach. Białe znaczenia są dopuszczalne na piersi i gardle, ale nie powinny dominować.

Ruchy Field Spaniela powinny być płynne, lekkie, z dobrym wykrokiem kończyn przednich i silnym popchnięciem tylnych. To niestrudzony biegacz, zdolny pokonywać duże odległości.