Historia rasy i pochodzenie
Historia małego szpica niemieckiego sięga korzeniami głębokiej starożytności i nie jest to literacka przesada. Wizerunki dawnych psów, anatomicznie bardzo podobnych do współczesnych szpiców, archeolodzy odnajdowali w wielu miejscach na świecie: w Azji Środkowej i Południowej, w Europie, w Egipcie, w Chinach, a nawet na Madagaskarze. Pozwala to wyciągnąć wniosek, że psy w typie szpica były rozpowszechnione w niemal każdym zakątku planety i stanowią jedną z najstarszych form psów domowych.
Większość kynologów przychyla się do teorii, że bezpośrednimi przodkami tych psów były psy torfowe (Canis familiaris palustris), których szczątki znajdowano w osadach palowych z epoki kamienia. Później ich potomkowie stali się znani jako „szpice palowe”. Właśnie dlatego nawet u słodko wyglądającego kleinspitza może czasem obudzić się dość trudny i poważny charakter, właściwy jego dzikim przodkom. Istnieje hipoteza, że dalekimi krewnymi szpiców są wilki, co tłumaczy ich rozwiniętą hierarchię stadną i wokalizację.
Oficjalną ojczyzną pochodzenia i standaryzacji tych psów są Niemcy. To właśnie niemieccy kynolodzy usystematyzowali całą różnorodność szpiców, dzieląc je na kategorie wzrostowe. Wydarzenie to miało miejsce pod koniec XIX wieku. W 1899 roku powstało stowarzyszenie „Verein für Deutsche Spitze”, które opracowało wzorce dla całej grupy szpiców w zależności od ich wielkości i umaszczenia. Do tego czasu podział był dość umowny: duże szpice wykorzystywano do ochrony winnic i barek, a mniejsze osobniki - jako psy pokojowe („damscy ulubieńcy”) i dzwonki, które alarmowały o przyjściu gości.
Warto zaznaczyć, że genetycznie kleinspitz jest bliskim krewnym innych europejskich szpiców. Ma na przykład wspólne korzenie z taką rasą jak islandzki szpic pasterski, który również zachował pierwotny wygląd szpica. A jeśli spojrzymy na południe Europy, znajdziemy podobieństwo do volpino italiano - włoskiego wariantu małego szpica, który rozwijał się równolegle.
Jak wygląda mały szpic niemiecki: wzorzec wyglądu
Niemiecki szpic mały to piesek o kwadratowej budowie, kompaktowy, niewielkiego wzrostu, ale o mocnym kośćcu. Nie powinien wyglądać na delikatnego czy kruchego, jak na przykład toy terrier. Jego piękno tkwi w harmonii puszystej sierści i pewnej siebie postawy.
Głowa i kufa
Głowa u kleinspitza jest średniej wielkości, w kształcie klina, patrząc z góry przypomina lisią. Czaszka szeroka z tyłu, zwęża się ku nosowi. Przejście od czoła do kufy (stop) umiarkowanie zaznaczone, nie tak ostre jak u pomeranianów, ale też nie wygładzone. Kufa harmonijna, niezbyt długa, ale i nie „spłaszczona”.
- Nos: Trufla nosowa mała, okrągła, przeważnie czarna. U psów o brązowym umaszczeniu nos może być ciemnobrązowy.
- Oczy: Średniej wielkości, w kształcie migdała lub nieco owalne, ciemne. Spojrzenie inteligentne, żywe i nieco przebiegłe. Powieki mają czarną pigmentację (u brązowych psów - brązową).
- Uszy: To wizytówka rasy. Są małe, osadzone wysoko i blisko siebie, trójkątne ze spiczastymi, sztywnymi końcówkami. Uszy zawsze stoją pionowo, co nadaje psu zadziorny wygląd.
- Zęby: Szczęki rozwinięte, zgryz nożycowy (górne zęby ściśle zachodzą na dolne). U małych szpiców dopuszczalny jest brak kilku przedtrzonowców, choć pełne uzębienie jest wyżej cenione.
Tułów i kończyny
Szyja średniej długości, bez podgardla, pokryta gęstą kryzą, co wizualnie czyni ją krótszą i potężniejszą. Grzbiet krótki, mocny i absolutnie prosty. Lędźwie krótkie i szerokie. Klatka piersiowa głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami, co jest ważne dla wytrzymałości. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
Ogon - kolejna duma szpica. Jest wysoko osadzony, zarzucony na grzbiet i zakręcony w ścisły pierścień (czasem podwójny). Ogon pokryty jest bardzo gęstą, długą i lśniącą sierścią, przez co przypomina pompon lub kwiat.
Kończyny proste, równoległe względem siebie, z dobrym kątowaniem stawów, co zapewnia psu lekkie, sprężyste ruchy. Łapy „kocie” - małe, okrągłe, zwarte. Pazury i opuszki przeważnie czarne.
Szata i umaszczenie
Okrywa włosowa kleinspitza składa się z dwóch warstw: długiego, prostego i twardego włosa okrywowego oraz gęstego, miękkiego, watowatego podszerstka, który unosi włos okrywowy, nie pozwalając mu przylegać do ciała. To właśnie dzięki temu szpic wygląda jak puszysta kulka. Na głowie, uszach i przedniej stronie kończyn sierść jest krótka i aksamitna (w dotyku). Na szyi - bogaty „kołnierz”, na tylnych łapach - obfite „portki”.
Wzorzec uznaje różnorodną paletę kolorów:
- Czarny: Podszerstek i skóra muszą być ciemne, lakierowana czerń bez białych czy rudych znaczeń.
- Brązowy: Równomierny, ciemnoczekoladowy odcień.
- Biały: Czysta biel bez zażółceń, szczególnie za uszami.
- Pomarańczowy (Orange): Równomierny kolor o średniej intensywności, jeden z najpopularniejszych.
- Wilczasty (Strefowo-szary): Srebrzysto-szary z czarnymi końcówkami włosów (jak u keeshonda, ale rzadziej spotykany u małych).
- Inne kolory: Tutaj zalicza się kremowy, kremowo-sobolowy, orange-sobolowy, czarny podpalany oraz łaciaty (party-color). U psów łaciatych tło musi być białe.
