Historia rasy: od królewskich psiarni do Czerwonej Księgi
Historia otterhounda sięga głębokiego średniowiecza. Pierwsze wzmianki o psach specjalizujących się w polowaniu na wydry datuje się na okres panowania króla Jana (lata 1199–1216). W tamtych czasach wydra była uważana nie tylko za szkodnika niszczącego ryby w stawach klasztornych i szlacheckich, ale za poważne zagrożenie dla rybołówstwa. Do walki z tym zwinnym wodnym drapieżnikiem potrzebny był pies o szczególnej konstrukcji: silny, wytrzymały, zdolny godzinami pływać w lodowatej wodzie i posiadający fenomenalny węch.
Uważa się, że w kształtowaniu rasy brały udział starożytne bloodhoundy (które dały rasie niesamowity nos), różne typy szorstkowłosych terierów i gryfonów. To łączy je z innymi rasami myśliwskimi, takimi jak gończy łotewski, chociaż ich specjalizacja jest zupełnie inna. Rozkwit rasy przypadł na XIX wiek, kiedy polowanie na wydry stało się popularnym sportem brytyjskiej arystokracji. Sforry otterhoundów, które swoim głębokim, muzycznym szczekaniem oznajmiały znalezienie tropu, były dumą wielu posiadłości.
Jednak w XX wieku sytuacja zmieniła się diametralnie. Populacja wydr w Wielkiej Brytanii gwałtownie spadła, a opinia publiczna zaczęła sprzeciwiać się krwawym sportom. W 1978 roku polowanie na wydry zostało oficjalnie zakazane. Był to cios dla rasy - duże, drogie w utrzymaniu i wąsko wyspecjalizowane psy stały się niepotrzebne. Na szczęście grupa entuzjastów podjęła się ratowania tej unikalnej puli genowej, przekwalifikowując otterhounda na psa do towarzystwa i psa wystawowego.
Wygląd zewnętrzny i unikalne cechy anatomii
Otterhound to pies o potężnej, ale nie ociężałej budowie. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to jego sierść i głowa. Głowa jest majestatyczna, głęboka, pokryta sierścią tworzącą charakterystyczne wąsy i brodę, co nadaje psu wygląd mądrego starca. Uszy są długie, wiszące, „skręcone w trąbkę” (cecha charakterystyczna), co pomaga zbierać zapachy i kierować je prosto do nosa.
| Parametr | Psy | Suki |
|---|---|---|
| Wysokość w kłębie | 69 cm | 61 cm |
| Waga | 35–52 kg | 30–45 kg |
| Długość życia | 10–13 lat | 10–13 lat |
| Typ sierści | Podwójna, szorstka, tłusta | Podwójna, szorstka, tłusta |
Błony pławne na łapach. To chyba najbardziej znana cecha rasy. Łapy otterhounda są duże, okrągłe, z dobrze rozwiniętymi błonami między palcami. Czyni to z nich bezkonkurencyjnych pływaków, zdolnych do pokonywania znacznych dystansów pod prąd.
Sierść. Futro otterhounda jest unikalne. Jest podwójne: miękki, gęsty, oleisty podszerstek, który nie przepuszcza wody do skóry, oraz szorstki włos okrywowy o długości 4–8 cm. W dotyku sierść może wydawać się nieco tłusta - to norma, naturalna ochrona przed wodą. Pod względem struktury sierści i wymagań pielęgnacyjnych przypominają nieco taką rasę jak gryfon nivernais, który również słynie ze swojej „kudłatości” i wytrzymałości w zaroślach.
