Historia: niemiecki trop w górach Karoliny Północnej
Odliczanie zaczyna się w 1750 roku, gdy do Ameryki przybył niemiecki osadnik Johannes Plott. Razem z nim przyjechały psy — i właśnie tutaj źródła po raz pierwszy się rozchodzą, więc lepiej ułożyć je obok siebie niż zlewać w jedną gładką legendę.
American Kennel Club (AKC) pisze w swoim szkicu historycznym wprost: Plottowi towarzyszyło pięć „psów hanowerskich" (Hanover hounds) i to właśnie ta okoliczność czyni plotta wyjątkowym wśród sześciu ras coonhoundów AKC — pozostałe pochodzą od angielskich foxhoundów. NCpedia, encyklopedia prowadzona przez Bibliotekę Stanową Karoliny Północnej, dodaje szczegół rodzinny: pięć psów było darem ojca, Eliasa Plotta, leśniczego z okolic Heidelbergu, który hodował uniwersalne psy użytkowe — przydatne i przy grubym zwierzu, i w gospodarstwie. NCpedia formułuje to ostrożniej niż AKC: Elias „prawdopodobnie zaczynał od posokowca hanowerskiego".
United Kennel Club (UKC) opowiada to samo zdarzenie jeszcze powściągliwiej: osadnik (w ich tekście Jonathon Plott) przywiózł „kilka psów do polowania na dzika" — bez nazwy rasy i bez liczby. Zatem „pięć hanowerskich" to wersja AKC i NCpedii, a nie wspólne stanowisko rejestrów. Posokowiec hanowerski (Hannoverscher Schweisshund) jako przodek plotta pozostaje najbardziej rozpowszechnioną i całkiem prawdopodobną rekonstrukcją, ale źródła podają ją z różnym stopniem pewności i uczciwiej jest traktować ją właśnie jako rekonstrukcję.
Dalszy życiorys opiera się już na dokumentach hrabstw. Johannes zangielszczył imię na George Plott; po zapisie okrętowym pojawia się w aktach publicznych dopiero w 1759 roku, gdy kupił ziemię w hrabstwie Bute (dziś Warren). Stamtąd rodzina przeniosła się do hrabstwa Cabarrus, a w 1784 roku do hrabstwa Lincoln. Około 1800 roku syn, Henry Plott, przeprowadził się do Buncombe (dziś Haywood) — i tam geografia na zawsze zachowała nazwisko rodziny: dolina Plott, góra Plott Balsam, potok Plott Creek. Potomkowie Plottów mieszkają w tym regionie do dziś.
W XIX wieku sława psów sięgnęła daleko poza dolinę: po szczenięta do hrabstwa Haywood przyjeżdżano aż z Georgii, z workami przytroczonymi do siodła, by przewieźć je do domu. Montraville Plott (ur. 1850) kontynuował pracę nad charakterem i cechami użytkowymi, a już jego synowie — John A. Plott i Henry Vaughn „Von" Plott — wraz z kilkoma innymi myśliwymi w latach 30. i 40. XX wieku wprowadzili rasę na ogólnokrajową scenę. Formalną kropkę postawił rejestr: pierwsza rejestracja plott hounda w UKC to rok 1946.
Pochodzenie wyraźnie oddziela plotta od pozostałych coonhoundów. Na przykład Black and Tan Coonhound budowano na bloodhoundach i foxhoundach — czyli na podstawie brytyjskiej, z którą plott nie ma wspólnego pnia.
Wygląd i to, co mówią o nim wzorce
Plott to atleta, a nie ciężkowaga. AKC opisuje go jako silnego, dobrze umięśnionego, lecz opływowego gończego, u którego siła łączy się ze sprawnością; osobno jako wadę wymienia „przeciążenie" — nadmiar wagi lub kości, który przeszkadza pokazać szybkość i zwinność. UKC dodaje tę samą myśl z innej strony: proporcje kwadratowe lub nieco wydłużone, a długość nogi od łokcia do ziemi to mniej więcej połowa wysokości w kłębie.
Sierść i umaszczenie. Wizytówką rasy jest umaszczenie pręgowane (brindle). AKC wylicza „czynniki pręgowania", czyli tony tła, na które nałożone są ciemne pasy: żółty, buckskin, tan, brązowy, czekoladowy, wątrobiany, pomarańczowy, rudy, jasno- i ciemnoszary, niebieski (maltański), rozjaśniony czarny i czarny. Poza pręgowanym wzorzec uznaje jednolity czarny, pręgowany z czarnym „siodłem" oraz czarny z pręgowanym obrzeżeniem. Osobno opisano rzadki buckskin — jednolity, całkiem bez pręgowania, od rudopłowego, piaskoworudego, jasnokremowego i żółtoochrowego po ciemnopłowy i złocistorudy. Odrobina bieli na piersi i łapach jest dopuszczalna, podobnie jak siwienie wokół szczęk i kufy. Włos jest krótki, cienki i lśniący, ale dość gęsty, by chronić przed wiatrem i wodą; AKC wspomina, że rzadkie osobniki mają podwójną sierść — krótki, miękki podszerstek pod dłuższym i twardszym włosem okrywowym.
Głowa i uszy. Czaszka umiarkowanie płaska, zaokrąglona w partii potylicznej; kufa średniej długości, a fafle nadają jej lekko kwadratowy profil. Oczy brązowe lub orzechowe, raczej wypukłe niż głęboko osadzone; wśród wad AKC wymienia opadające powieki i czerwoną „haw" — zbyt widoczną trzecią powiekę. Pigmentacja powiek, warg i nosa czarna. Skóra na głowie przylega umiarkowanie ściśle, a fałdy i podgardle są wadą: to nie bloodhound.
Najbardziej zaskakujące w opisie uszu jest to, że AKC normuje ich rozstaw, czyli odległość między czubkami rozłożonych uszu: u psów 18–20 cali (46–51 cm), u suk 17–19 cali (43–48 cm). Taki parametr rzadko trafia się we wzorcach. Długość natomiast jest ograniczona twardo: jeśli ucho sięga dalej niż czubek nosa albo zwisa „po bloodhoundzku", długimi ciężkimi płatami, jest to dyskwalifikacja.
