Historia rasy: od angielskiego arystokraty do radzieckiego fenomenu
Historia tej rasy przypomina wciągający kryminał, w którym przeplatają się polityka, moda i entuzjazm poszczególnych kynologów. Na początku XX wieku jedną z najpopularniejszych ras ozdobnych w Imperium Rosyjskim był angielski toy terrier. Te miniaturowe pieski zdobiły salony arystokracji i były symbolem bogactwa. Jednak po Rewolucji Październikowej sytuacja zmieniła się diametralnie. Psy „klasy burżuazyjnej” stały się niepożądane, ich hodowla ustała, a pogłowie krytycznie zmalało. Większość rasowych osobników zginęła lub wymieszała się z kundelkami.
Odrodzenie nastąpiło dopiero w połowie lat 50. XX wieku. Grupa radzieckich kynologów w Moskwie postanowiła odbudować populację toy terrierów. Jednak przez „Żelazną Kurtynę” dostęp do rasowych reproduktorów z Anglii był zamknięty. Trzeba było pracować z tym, co było dostępne - psami, które jedynie fenotypowo przypominały oryginalne angielskie toye. W rezultacie selekcji, która często szła wbrew standardom angielskiego „przodka”, ukształtował się zupełnie nowy typ psa. Specyficzne różnice w wyglądzie utrwalały się latami.
W 1958 roku ze skrzyżowania dwóch gładkowłosych psów urodziło się szczenię z długimi piórami na uszach i kończynach. Stało się to początkiem linii rosyjskiego toya długowłosego, który dziś rozwija się równolegle z odmianą gładkowłosą. Oba typy zostały połączone pod wspólną nazwą „Rosyjski toy” i otrzymały oficjalne, choć wstępne, uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) dopiero w 2006 roku. Pełne uznanie rasa uzyskała w 2017 roku, co otworzyło jej drzwi na największe światowe wystawy.
Jak wygląda rosyjski toy gładkowłosy: szczegółowy opis wyglądu
Gładkowłosy rosyjski toy to elegancki, wysokonożny pies o delikatnym kośćcu i suchym umięśnieniu. W przeciwieństwie do bardziej krępego boston terriera, rosyjski toy wygląda jak filigranowa porcelanowa figurka. Ważne jest zrozumienie, że ta kruchość to cecha rasy, a nie wada, jednak nakłada ona pewne ograniczenia na styl życia.
Głowa i pysk
Głowa jest niewielka w porównaniu do tułowia. Czaszka wysoka, ale niezbyt szeroka, z wyraźnie zaznaczonym przejściem od czoła do kufy (stopem). Pyszczek suchy, spiczasty, nieco krótszy niż część czaszkowa. Wargi cienkie, ściśle przylegające, ciemne lub w kolorze umaszczenia.
Oczy to zwierciadło duszy toya. Są dość duże, okrągłe, nieco wypukłe, szeroko rozstawione i patrzą na wprost. Kolor oczu jest zazwyczaj ciemny, chociaż u psów o brązowym lub błękitnym umaszczeniu dopuszczalne są jaśniejsze odcienie. Uszy to wizytówka rasy: duże, cienkie, wysoko osadzone i stojące, kształtem przypominające trójkąt równoramienny. W stanie pobudzenia są skierowane do przodu niczym radary.
Tułów i kończyny
Szyja długa, sucha, wysoko noszona, z ładnym wygięciem, co nadaje psu dumny wygląd. Grzbiet mocny i prosty, lędźwie krótkie i nieco wypukłe. Klatka piersiowa głęboka, ale nie szeroka, owalna, sięgająca łokci. Brzuch podciągnięty, tworzący ładną linię słabizny.
Kończyny wysokie, proste i równoległe. To właśnie długie nogi odróżniają rosyjskiego toya od wielu innych ras ozdobnych, na przykład od bardziej przyziemnego kromfohrlandera (choć to rasy o różnych kategoriach wagowych, porównanie proporcji jest ciekawe). Łapy małe, owalne, palce zwarte („kocia łapa”). Ogon może być kopiowany (zostawia się 2–3 kręgi) lub naturalny (szablasty), noszony wysoko.
Sierść i umaszczenie
U odmiany gładkowłosej sierść jest krótka, ściśle przylegająca, lśniąca, bez podszerstka i wyłysień. W dotyku przypomina satynę. Standard przewiduje różnorodne umaszczenia, co czyni wybór szczeniaka jeszcze ciekawszym:
- Czarne podpalane (najczęstsze i klasyczne);
- Brązowe podpalane (czekoladowe);
- Błękitne podpalane (rzadkie i efektowne);
- Liliowe podpalane;
- Rude w każdym odcieniu (z czarnym lub brązowym nalotem albo bez);
- Płowe.
