Historia rasy Shih Tzu: od tybetańskich klasztorów do cesarskich pałaców
Historia Shih Tzu ma swoje korzenie w starożytnym Tybecie, gdzie podobne małe pieski żyły przy klasztorach. Uważa się, że powstały w wyniku krzyżowania Lhasa Apso i Pekińczyka. Według najbardziej rozpowszechnionej wersji, popartej zapiskami historycznymi, w XVII wieku (około 1643–1653 r.) Dalajlama Tybetański podarował chińskiemu cesarzowi kilka takich cennych piesków.
W Chinach psy te stały się ulubieńcami dworu cesarskiego i zostały ogłoszone „rasą zakazaną”, którą mogli posiadać i rozmnażać wyłącznie członkowie rodziny cesarskiej. Wierzono, że przynoszą szczęście. Trzymano je w luksusach Zakazanego Miasta, a ich hodowlę starannie nadzorowali pałacowi eunuchowie. Czasami cesarz mógł podarować szczenię Shih Tzu wysokiemu urzędnikowi na znak szczególnej łaski. Ze względu na długą sierść wokół pyska, przypominającą płatki kwiatu, nazwano je „psami chryzantemami”.
Istnieje również piękna legenda związana z Buddą. Opowiada ona o małym piesku „ha-pa”, który towarzyszył Buddzie w jego podróżach i mógł natychmiast zamienić się w ogromnego lwa, aby chronić swojego pana lub pozwolić mu na sobie jechać. Wielu uważa, że tym legendarnym psem był właśnie Shih Tzu.
Po upadku imperium i proklamacji Republiki Chińskiej w 1912 roku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Kilka psów zostało wywiezionych z kraju przez entuzjastów. Pierwszy oficjalny import do Wielkiej Brytanii nastąpił w latach 30. XX wieku. To właśnie brytyjscy i skandynawscy kynolodzy odegrali kluczową rolę w zachowaniu i rozwoju rasy. W 1934 roku rasa została uznana za samodzielną, a w 1940 roku zarejestrowana przez Brytyjski Kennel Club. Certyfikaty championa zaczęto wydawać od 1949 roku. Dziś Shih Tzu jest jedną z najpopularniejszych ras ozdobnych na świecie, podobnie jak inne rasy tybetańskie, takie jak Terier Tybetański.
Jak wygląda Shih Tzu: opis wyglądu „psa chryzantemy”
Shih Tzu to krzepki, kompaktowy pies o luksusowej, długiej sierści, która jest jedną z głównych cech wyróżniających rasę. Pomimo niewielkich rozmiarów, Shih Tzu wygląda dość dumnie i pewnie.
Główne cechy wyglądu Shih Tzu:
- Głowa: Szeroka, okrągła, z dużym rozstawem oczu. Charakterystyczna cecha to sierść na grzbiecie nosa rosnąca do góry, tworząc efekt „chryzantemy”. Pysk krótki, kwadratowy, płaski, bez zmarszczek. Wyraźne przejście od czoła do kufy.
- Oczy: Duże, ciemne, okrągłe, nie wyłupiaste, szeroko rozstawione. Wyraz oczu ciepły, przyjazny.
- Uszy: Duże, długie, wiszące, osadzone nieco poniżej szczytu głowy, obficie pokryte sierścią, która zlewa się z sierścią na szyi.
- Nos: Czarny (u psów o umaszczeniu wątrobowym - ciemnowątrobowy), z dobrze otwartymi nozdrzami. Górna linia nosa znajduje się na tym samym poziomie lub nieco poniżej dolnej powieki oka.
- Zgryz: Nożycowy lub ciasny przodozgryz.
- Ciało: Tułów nieco dłuższy niż wysokość w kłębie (ważna proporcja). Grzbiet prosty. Klatka piersiowa szeroka i głęboka.
- Ogon: Wysoko osadzony, obficie pokryty sierścią, wesoło zarzucony na grzbiet.
- Sierść: Bardzo gęsta, długa, opadająca, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, nie kręcona. Dopuszczalna lekka falistość. Długość sierści nie powinna przeszkadzać w ruchach psa. Jest to jedna z ras-liderów pod względem długości sierści w stosunku do rozmiarów ciała.
- Umaszczenie: Dopuszczalne wszystkie umaszczenia. U psów łaciatych pożądana jest biała plamka na czole („pocałunek Buddy”) i biała końcówka ogona. Najczęściej spotykane są połączenia białego z czarnym, rudym, złotym, brązowym. Rzadziej - umaszczenia jednolite.
Ogólnie rzecz biorąc, Shih Tzu sprawia wrażenie eleganckiego, ale solidnego psa o unikalnym „arystokratycznym” wyglądzie.
