Historia pochodzenia rasy
Historia sussex spaniela jest nierozerwalnie związana z posiadłością Rosehill we wschodnim hrabstwie Sussex w Anglii. To właśnie tam pod koniec XVIII wieku ziemianin i zapalony myśliwy Augustus Elliot Fuller rozpoczął celową pracę hodowlaną. Jego ambitnym celem było stworzenie idealnego spaniela do polowań w gęstych, trudnych do przebycia lasach i zaroślach, charakterystycznych dla tej okolicy. Fuller potrzebował psa niespiesznego, wytrzymałego, o mocnej budowie, a co najważniejsze - z unikalną zdolnością do „dawania głosu” (szczekania) podczas poszukiwania zwierzyny. Ta cecha pozwalała myśliwym śledzić lokalizację psa w gęstwinie, gdzie nie był on widoczny.
Do stworzenia nowej rasy Fuller wykorzystał przedstawicieli starych angielskich spanieli. Wśród nich prawdopodobnie znajdowały się Field Spaniele, angielskie springer spaniele, a co najważniejsze - Clumber Spaniele, po których sussexy odziedziczyły swoją masywną budowę i spokojny temperament. Istnieją również wzmianki o obecnie wymarłym norfolk spanielu. Przez prawie 50 lat Fuller udoskonalał rasę, utrwalając pożądane cechy, w tym unikalne złocisto-wątrobiane umaszczenie.
Po śmierci Fullera w 1847 roku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Uratowali ją entuzjaści, w szczególności pan Shriner, który zachował kilka czystej krwi osobników. II wojna światowa zadała kolejny druzgocący cios populacji - w tamtym czasie na świecie zostału zaledwie kilka psów tej rasy. Dzięki wysiłkom angielskiej hodowczyni Joy Freer rasę udało się odrodzić dosłownie z ośmiu psów. Dziś sussex spaniel pozostaje jedną z najrzadszych ras zarejestrowanych w Kennel Club, co czyni każdego jej przedstawiciela prawdziwym skarbem.
Jak wygląda sussex spaniel: wzorzec i opis wyglądu
Sussex spaniel to przysadzisty, masywny, ale jednocześnie energiczny pies o charakterystycznym wyglądzie. Jego postawa emanuje siłą i wytrzymałością, a unikalne umaszczenie sprawia, że jest łatwo rozpoznawalny.
- Wygląd ogólny: Pies ma wydłużony, prostokątny format („długi i niski”), z krótszymi, ale mocnymi łapami i masywnym kośćcem. Ruchy są płynne, niespieszne, z charakterystycznym kołysaniem.
- Głowa: Czaszka szeroka, z wyraźnym stopem (przejściem od czoła do kufy) i guzem potylicznym. Kufa szeroka i głęboka, o kwadratowym kształcie. Wargi nieco obwisłe.
- Oczy: Orzechowe, dość duże, o łagodnym i nieco smutnym wyrazie. Powieki ściśle przylegają.
- Uszy: Duże, osadzone umiarkowanie nisko, nieco powyżej poziomu oczu. Ściśle przylegają do głowy i są pokryte miękką, falistą sierścią. W przeciwieństwie do reszty ciała, na uszach prawie nie ma podszerstka.
- Sierść: Główna ozdoba rasy. Jest gęsta, gładka lub lekko falista, z gęstym podszerstkiem, który chroni psa przed niepogodą i zimną wodą. Na klatce piersiowej, uszach i nogach włos jest dłuższy, tworząc „pióra” i „portki”.
- Umaszczenie: Jedynym uznanym przez wzorzec kolorem jest nasycony złocisto-wątrobiany (rich golden liver). Końcówki włosów mają złocisty odcień, co tworzy unikalny połysk w słońcu. Czarny lub jakikolwiek inny kolor jest uważany za wadę.
- Ogon: Tradycyjnie kopiowany na długość 12–18 cm (w krajach, gdzie jest to dozwolone). Nisko osadzony, nigdy nie noszony powyżej linii grzbietu.
