Historia rasy
Szwedzki vallhund to rasa lokalnych psów szwedzkich, której historia sięga korzeniami w głąb wieków. Przypuszcza się, że psy te są bardzo stare i występowały na tych terenach już w VIII-IX wieku, w czasach wikingów. Dlatego często nazywa się je „psami wikingów”. Istnieje teoria, że vallhundy towarzyszyły skandynawskim żeglarzom w ich wyprawach do brzegów Brytanii. To tłumaczy uderzające podobieństwo do słynnych brytyjskich pasterzy.
Wielu kynologów spiera się: czy vallhundy dały początek rasie welsh corgi pembroke, czy odwrotnie - wikingowie przywieźli corgi do Szwecji, gdzie te zmieszały się z lokalnymi szpicami. Badania genetyczne pokazują, że mimo podobieństwa do corgi, vallhundy mają więcej wspólnego z rasami północnymi, takimi jak szpic islandzki. Ten związek potwierdza ich przynależność do grupy szpiców, a nie owczarków w klasycznym rozumieniu.
W dzisiejszych czasach są bardzo popularne, zwłaszcza wśród mieszkańców Szwecji i Wielkiej Brytanii. Jednak całkiem niedawno, w latach 40., rasa była na skraju wyginięcia. Na szczęście hrabia Björn von Rosen okazał się miłośnikiem czworonogów, a zwłaszcza vallhundów, gdyż w dzieciństwie miał wierną suczkę tej rasy. Razem z dyrektorem szkoły Karlem-Gustavem Zetterstenem, hrabia rozpoczął wielką kampanię poszukiwania ocalałych przedstawicieli rasy w regionie Västergötland.
Hrabiemu udało się uratować te wspaniałe psy przed zniknięciem. Znaleźli kilka typowych osobników, wśród których szczególnie wyróżniał się pies o imieniu Mopsen oraz suka Vivi. To one stały się przodkami większości współczesnych vallhundów. W 1943 roku rasa została oficjalnie uznana przez Szwedzki Związek Kynologiczny. W tym samym czasie zarejestrowano wzorzec.
W 1953 roku nazwę „szwedzki vallhund” oficjalnie zmieniono na „Västgötaspets”. Podkreśla to ich pochodzenie z prowincji Västergötland. Psy te od zarania dziejów słynęły ze swoich cech użytkowych - pasły stada krów, podszczypując je w pęciny (dlatego zalicza się je do kategorii „heelerów” - psów piętowych), chroniły je przed dzikimi zwierzętami i polowały na szczury. Dziś wykorzystuje się je nawet w akcjach ratunkowych po klęskach żywiołowych. Vallhundy mają doskonały węch, świetnie pracują na śladzie, a ich niewielkie rozmiary pozwalają im przedostać się w trudno dostępne miejsca.
Wygląd szwedzkiego vallhunda: opis rasy
Szwedzki vallhund to rasa psów niewielkich rozmiarów, o mocnej i silnej budowie z rozwiniętą muskulaturą. Na pierwszy rzut oka przypomina wilka, którego magicznie zmniejszono do rozmiarów psa pokojowego, ale pozostawiono mu całą moc wielkiego zwierza. Stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi mniej więcej 2:3.
Głowa i kufa
Głowa u tych psów jest wydłużona, wyraźnie zarysowana, w kształcie klina, z płaskim czołem. Przejście od czoła do kufy (stop) jest dobrze zaznaczone, ale niezbyt ostre. Kufa jest nieco krótsza niż czaszka. Wargi ściśle przylegają do zębów, nie powinny być obwisłe. Szczęki silne, z idealnym zgryzem nożycowym. Oczy owalne, średniej wielkości, ciemnobrązowe, z uważnym i inteligentnym wyrazem.
Uszy stojące, spiczaste na końcach, średniej wielkości, bardzo ruchliwe. Małżowina uszna skierowana jest do przodu, co nadaje psu stale czujny wygląd. Sierść na uszach jest krótka i gładka.
Tułów i kończyny
Szyja długa, potężna, z dobrym wyjściem. Grzbiet mocny, prosty, umięśniony, średniej długości. Lędźwie krótkie i silne. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, elipsoidalna, głęboka i dość szeroka, sięgająca łokci. Zapewnia to dużą objętość płuc, niezbędną dla wytrzymałości. Nogi krótkie, o bardzo mocnym kośćcu, umięśnione, proste i równoległe względem siebie. Łapy owalne, zwarte, z grubymi opuszkami.
Ogon: genetyczna loteria
Ogon u vallhundów to unikalna cecha. Może być długi lub z natury krótki (szczątkowy). Wzorzec rasy dopuszcza oba warianty. Brak ogona jest naturalną mutacją. W jednym miocie mogą rodzić się szczenięta zarówno z długimi ogonami, jak i zupełnie bez nich, lub z ogonami różnej długości. Kopiowanie ogonów w wielu krajach Europy jest zabronione, dlatego teraz na wystawach mozna zobaczyć całą różnorodność naturalnych ogonów vallhundów.
Sierść i umaszczenie
Sierść jest twarda, średniej długości z gęstym, miękkim podszerstkiem, który świetnie chroni przed niepogodą. Na głowie i przedniej części nóg włos jest krótszy, na szyi, klatce piersiowej i tylnej części ud - dłuższy, tworząc „portki”.
Umaszczenie może być szare, szaro-żółte, czerwono-żółte lub brązowe. Cechą charakterystyczną są tak zwane „znaczenia w kształcie uprzęży” - jaśniejsze pasma sierści na łopatkach. Na grzbiecie, szyi i bokach sierść jest ciemniejsza. Na klatce piersiowej, łapach i końcówce ogona mogą występować białe znaczenia, dopuszczalna jest także biała strzałka na głowie.
