Historia rasy: od gończych Talbota do uznania
Coonhound czarno-podpalany to jedyna rasa z grupy coonhoundów (gończych na szopy), którą American Kennel Club (AKC) uznał za odrębną rasę jeszcze w połowie XX wieku, a dokładnie w 1945 roku. Inne odmiany czekały na swoją kolej znacznie dłużej. Ten duży pies myśliwski został wyhodowany w górach Ozark i Smoky w USA specjalnie do nocnych polowań na szopy i oposy, które są zwierzętami głównie nadrzewnymi.
Drzewo genealogiczne tej rasy robi wrażenie. Wiadomo na pewno, że bezpośrednimi przodkami czarno-podpalanego coonhounda są legendarny, obecnie wymarły gończy Talbota (który słynął z białego umaszczenia i wybitnego węchu), a także bloodhound i foxhound ze stanu Wirginia. To właśnie po bloodhoundzie nasz bohater odziedziczył swoje umaszczenie, długie uszy i słynny „zimny nos” - zdolność wyczuwania śladu pozostawionego wiele godzin wcześniej. Po foxhoundach przypadła mu w udziale szybkość i wytrzymałość.
Ciekawe jest porównanie ich z innymi myśliwymi. Jeśli na przykład wyżły, takie jak seter angielski czy szybki pointer angielski, pracują na ptactwie, używając górnego wiatru i stójki, to coonhound jest typowym „gończym na zwierza”. Jego zadaniem nie jest wskazanie zwierzyny, lecz zagonienie jej na drzewo i głośne informowanie o tym myśliwego aż do jego przybycia. Praca ta wymaagała od psa nie lada odwagi, w końcu w ciemnościach lasu można było spotkać nie tylko szopa, ale też pumę czy niedźwiedzia.
Wygląd i biomechanika: anatomia myśliwego
Coonhound czarno-podpalany sprawia wrażenie siły, zwinności i czujności. To pies zdolny do pokonywania ogromnych dystansów w trudnym terenie. Jego sylwetkę można opisać jako kwadratową lub lekko wydłużoną, z mocnym kośćcem, który jednak nie powinien wyglądać na zbyt ciężki.
Głowa i kufa
Głowa coonhounda jest rzeźbiona, wyraźnie zarysowana. Czaszka dąży do owalnego kształtu. Przejście od czoła do kufy (stop) jest dobrze zaznaczone, ale nie ostre. Sama kufa jest długa i głęboka, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla receptorów węchowych. Fafle są dobrze rozwinięte, nadając kufie charakterystyczny dla gończych prostokątny wygląd. Nos jest zawsze czarny, z szerokimi nozdrzami.
Oczy to zwierciadło duszy tego psa. Mają kolor od orzechowego do ciemnobrązowego, są okrągłe, z wyrazem prośby, życzliwości, a jednocześnie czujnej uwagi. Na osobne omówienie zasługują uszy. Są osadzone nisko i daleko z tyłu, na poziomie oczu lub niżej. Uszy są niezwykle długie - jeśli wyciągnie się je wzdłuż kufy, powinny sięgać poza czubek nosa. W dotyku są miękkie, aksamitne, zwisają w wdzięcznych fałdach. To właśnie uszy pomagają „zgarniać” zapach do nosa podczas ruchu.
Tułów i kończyny
Szyja jest muskularna, średniej długości, płynnie przechodząca w kłąb. Grzbiet jest silny, prosty i wytrzymały. Klatka piersiowa jest głęboka, sięga do łokci, co zapewnia dużą objętość płuc do długotrwałego biegu, żebra są wypukłe. Ogon osadzony nieco poniżej linii grzbietu, mocny u nasady. W spoczynku noszony swobodnie, a przy pobudzeniu lub podczas pracy - pod kątem prostym do grzbietu, jak antena.
Kończyny proste, o potężnym kośćcu. Łapy zwarte, wysklepione („kocie”), z grubymi opuszkami, zdolnymi wytrzymać bieg po kamieniach i kolcach.
Sierść i umaszczenie
Sierść krótka, ale bardzo gęsta, zbita, mająca chronić ciało przed kolczastymi zaroślami i niepogodą. Ma naturalny połysk. Umaszczenie - wyłącznie węgielno-czarne z nasyconymi podpalaniami (od rudego do ciemnego mahoniu). Podpalania rozmieszczone są według ścisłego schematu:
- Nad oczami (charakterystyczne „pestki dyni”);
- Po bokach kufy;
- Na piersi (często w kształcie dwóch trójkątów);
- Na kończynach i pod ogonem;
- Na palcach charakterystyczne czarne kreski („ślady ołówka”).
