Historia rasy: droga od psów „sieciowych” do arystokratów
Korzenie historii setera angielskiego sięgają głęboko w przeszłość, na długo przed pojawieniem się broni palnej na polowaniach. Te wspaniałe, piękne i eleganckie psy zostały wyhodowane do specyficznej pracy - miały znajdować zwierzynę i wskazywać ją myśliwemu. Początkowo nazywano je „setting spaniels” (siadające spaniele), ponieważ przed wynalezieniem strzelb polowano z sieciami. Pies musiał namierzyć ptaka, podejść do niego i położyć się (lub usiąść) przed nim, aby myśliwy mógł narzucić sieć jednocześnie na ptactwo i na psa.
Przypuszcza się, że pierwotnie ten typ psa powstał dzięki skrzyżowaniu starohiszpańskiego wyżła (perro de punta) ze spanielem wodnym i springer spanielem. Jednak prawdziwy rozkwit rasy nastąpił w XIX wieku. Po raz pierwszy psy tej rasy pojawiły się na wystawie w Anglii w 1859 roku w Newcastle.
Era Laveracka i Llewellyna
Mówiąc o historii rasy, nie sposób pominąć dwóch dżentelmenów, którzy faktycznie stworzyli współczesnego setera angielskiego. Celową hodowlą zajął się sir Edward Laverack w 1825 roku. Kupił dwa psy, Ponto i Old Moll, i rozpoczął program ścisłego inbredu (krzyżowania bliskich krewnych) w celu utrwalenia pożądanych cech. Laverackowi udało się stworzyć setera doskonałego - pięknego, o wspaniałej szacie i szlachetnej głowie. To właśnie typ „laverack” dominuje dziś na ringach wystawowych.
Nieco później na scenę wkroczył inny hodowca - R.L. Purcell Llewellyn. Wziął on najlepsze psy Laveracka i dolał do nich krwi innych linii, aby poprawić przede wszystkim cechy polowe i myśliwskie, poświęcając nieco zewnętrzny blichtr. Tak powstała linia „llewellyn setters” - szybszych, bardziej zaciętych i lżejszych. Na początku XX wieku setery angielskie zyskały ogromną popularność, wywieziono je do USA i innych krajów, gdzie podział na linie wystawowe i użytkowe jeszcze bardziej się pogłębił.
Jak wygląda Seter angielski: opis wyglądu i unikalne umaszczenie
Seter angielski uważany jest za jedną z najpiękniejszych ras psów na świecie. To zwierzę o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze, ale pozbawionej ociężałości. Jest przysadzisty, o nieco wydłużonym formacie, co pozwala mu poruszać się swobodnym, zamaszystym galopem.
- Głowa: Długa, sucha, o wyraźnych liniach. Przełom czołowo-nosowy (stop) jest dobrze zaznaczony. Długość kufy jest praktycznie równa długości czaszki. Grzbiet nosa prosty.
- Oczy: Okrągłe, niewypukłe, ale też nie głęboko osadzone. Kolor od orzechowego do ciemnobrązowego (im ciemniejsze, tym lepiej). Spojrzenie łagodne, wyraziste i inteligentne.
- Uszy: Osadzone na poziomie oczu, wiszące i cienkie, średniej długości, z zaokrąglonymi końcówkami, pokryte jedwabistym włosem, estetycznie przylegają do policzków.
- Tułów: Szyja długa, mocna i umięśniona, elegancko wygięta w górnej części. Klatka piersiowa umiarkowanej szerokości, ale głęboka, z dobrze rozwiniętymi żebrami zapewniającymi pojemność płuc. Grzbiet prosty i krótki.
- Ogon: Stanowi przedłużenie linii grzbietu, szablasto wygięty. Nigdy nie jest noszony powyżej linii grzbietu (w przeciwieństwie do niektórych innych ras). Posiada wspaniałe „pióro” z długiego włosa, zaczynające się nieco poniżej nasady.
Unikalny fenomen „Belton”
Cechą szczególną tej rasy jest umaszczenie. Edward Laverack wprowadził termin „Belton” (od nazwy wioski w Northumberland) dla opisania unikalnego, nakrapianego wzoru. Ważna informacja: szczenięta rodzą się całkowicie białe (lub prawie białe), a dopiero po tygodniu czy dwóch zaczyna pojawiać się charakterystyczne kropkowanie. Im więcej drobnych cętek, a mniej dużych łat - tym cenniejszy egzemplarz.
Warianty umaszczenia Belton:
- Blue Belton: Czarno-białe nakrapianie (tworzy niebieskawy odcień).
- Orange Belton: Pomarańczowo-białe nakrapianie.
- Lemon Belton: Cytrynowo-białe nakrapianie (jaśniejsze od pomarańczowego).
- Liver Belton: Wątrobiano-białe nakrapianie.
- Tricolor: Blue Belton z rudym podpalaniem na pysku i kończynach.
Sierść jest prosta, gęsta, błyszcząca i jedwabista. Na uszach, na dolnej części klatki piersiowej, na tylnej stronie kończyn, a także na spodniej stronie ogona włos jest dłuższy i gęstszy, tworząc tzw. „pióra”. Porównując z innymi rasami, sierść setera wymaga więcej pielęgnacji niż u psów gładkowłosych, takich jak pointer angielski, ale nie jest tak obfita i skłonna do filcowania się w „kołtun”, jak u przedstawicieli szpiców, na przykład szpic wilczy (keeshond).
