Alopekis

Historia tych radosnych i oddanych maluchów sięga zamierzchłych czasów – niektórzy badacze uważają, że ich przodkowie istnieli ponad 18 tysięcy lat temu! Czyni to alopekisa jedną z najstarszych ras psów w Europie. „Małe liski”, które odważnie polowały na szczury, myszy i drobne szkodniki, skradły serca starożytnych Greków. Pieski o wyglądzie krótkonogiego owczarka były uwieczniane na wazach i rzeźbach, a ich sylwetki odnajduje się na monetach i murach antycznych budowli.

Ciekawostką jest to, że w przeciwieństwie do wyspecjalizowanych myśliwych, takich jak gończy grecki, alopekisy zawsze były uniwersalnymi psami „podwórzowymi”. Chroniły kury przed lisami, ostrzegały przed nadejściem obcych i ogrzewały swoich właścicieli w chłodne noce.

Zainteresowanie alopekisami odradzało się dwukrotnie – w połowie XX wieku i na początku XXI wieku. Mimo to rasa nigdy nie zdobyła szerokiej, światowej popularności, a liczebność jej przedstawicieli niebezpiecznie spada. Obecnie, nie będąc uznanymi przez FCI na poziomie międzynarodowym, alopekisy znajdują się na skraju wyginięcia, a greccy entuzjaści wkładają tytaniczny wysiłek w zachowanie tego genetycznego skarbu.

Mimo niewielkich rozmiarów alopekisy mają dobrze rozwinięty korpus i mocne łapy. Ich anatomia to dzieło doboru naturalnego, a nie selekcji podyktowanej modą. Ciało jest nieco dłuższe niż wysokość w kłębie, co przypomina budowę innych psów pasterskich, takich jak na przykład welsh corgi pembroke, jednak alopekis sprawia wrażenie lżejszego i bardziej gracyjnego.

• Głowa: W kształcie klina, przypominająca lisią. Czaszka szeroka, z wyraźnym przejściem od czoła do kufy.
• Uszy: Duże, trójkątne, ruchliwe. Najczęściej stojące, co nadaje psu czujny wygląd, choć spotyka się osobniki z uszami półwiszącymi.
• Oczy: W kształcie migdała, ciemne, o inteligentnym i przenikliwym spojrzeniu.
• Ogon: Owłosiony, długi, zazwyczaj noszony wysoko, w kształcie sierpa lub pierścienia.

Tradycyjnie sierść jest gładka, krótka lub nieco przedłużona (do 5 cm), z gęstym podszerstkiem. Wyjątkowo zdarza się sierść szorstka. Warto zaznaczyć, że alopekisy o bardzo długim włosie są często mylone z inną rasą, dlatego zazwyczaj zalicza się je do pokrewnej grupy małych psów greckich (Kokoni). „Małe liski” mogą mieć dowolne umaszczenie, ale nie zdarzają się wśród nich albinosy. Najjaśniejszy wariant to biel jako kolor dominujący. Najczęstsze kombinacje to: biały z czarnym, biały z rudym lub trikolor.

Alopekisy żyją po to, by podobać się właścicielowi i mu dogadzać. To ich kluczowa strategia ewolucyjna. Mają rozwinięty instynkt łowiecki w stosunku do gryzoni, jednak przede wszystkim są to psy do towarzystwa. Nie uciekną od ciebie do lasu, jak mógłby to zrobić pies gończy.

Posłuszne i oddane, potrafią stanąć w obronie człowieka, ponieważ ich odwaga znacznie przekracza fizyczne rozmiary. Oczywiście nie jest to alano español, który jest w stanie zatrzymać byka, ale alopekis z pewnością podniesie alarm swoim dźwięcznym szczekaniem, działając jak „sygnalizacja”. Co ważne, agresja wobec ludzi nie leży w ich naturze.

Łagodne usposobienie i przyjazne nastawienie sprawiają, że alopekisy są ulubieńcami dzieci. Psy te świetnie dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, kochają towarzystwo i aktywne zabawy. Jeśli w domu są inne psy, nawet duże rasy stróżujące, jak na przykład akbash, mały alopekis zazwyczaj znajduje z nimi wspólny język, często stając się „przywódcą” w zabawach dzięki swojemu sprytowi i szybkości. Są bardzo inteligentne i potrafią rozbawić otoczenie swoim talentem aktorskim.

W małym ciele alopekisa kryje się potężna odporność i końskie zdrowie. To wynik stuleci naturalnej selekcji w surowych warunkach greckiej wsi, gdzie przetrwały tylko najsilniejsze i najmądrzejsze osobniki. Przyprowadzając do domu szczeniaka, właściciel nie musi martwić się o typowe choroby genetyczne, które prześladują sztucznie wyhodowane rasy.

Przedstawiciele tej rasy praktycznie nie mają wad dziedzicznych, a dobre traktowanie i opieka znacznie wydłużają im życie. Niewymagający i wytrzymały alopekis gości w rodzinie przez 16-18 lat. Przy tym ich życia nie zatruwają częste wizyty u weterynarza. Jedyne, na co należy zwracać uwagę, to profilaktyka przeciwpasożytnicza (pchły, kleszcze) i regularne szczepienia.

Pies ten zamieszka obok właściciela wszędzie tam, gdzie on. Mieszkanie w metropolii czy dom za miastem – alopekis łatwo adaptuje się do różnych warunków. W ciepłych porach roku chętnie skorzysta z kojca lub budy na zewnątrz, ale podczas mrozów na pewno przyjdzie do domu, by się ogrzać. Nie zapominaj, że to zwierzę stadne i społeczne.

Higiena i grooming

Jako rodowity mieszkaniec ciepłej Grecji, alopekis posiada sierść, która łatwo się adaptuje. Jej pielęgnacja jest minimalna, ale powinna być regularna:

• Wyczesywanie: 1-2 razy w tygodniu gumową rękawicą lub szczotką. W okresie linienia – codziennie.
• Kąpiel: Rzadka. Psa kąpie się zaledwie dwa lub trzy razy w roku, albo w przypadku silnego zabrudzenia. Częste mycie może zmyć warstwę ochronną tłuszczu ze skóry.
• Pazury: Zazwyczaj alopekisy dużo się ruszają i ścierają pazury w sposób naturalny, radząc sobie z ich długością same. Jeśli jednak pies żyje wyłacznie w mieszkaniu na miękkich dywanach, sprawdzaj ich stan raz w miesiącu.

Chyba jedynym surowym wymogiem tej rasy są aktywne, codzienne spacery. To nie jest „kanapowa poduszka”, ale energiczny odkrywca, który musi jakoś spożytkować swoją energię.

Inteligencja i spryt alopekisów, pomnożone przez serdeczne pragnienie przypodobania się człowiekowi, czynią z nich wspaniałych uczniów. Szkolenie przebiega łatwo, pies okazuje szczere zainteresowanie nauką, traktując ją jak zabawę. Dzięki świetnej pamięci szybko łapie komendy. Jednak monotonne powtarzanie w kółko tego samego może szybko znudzić tego intelektualistę.

Wystarczy zacząć zajęcia, a „mały lis” już będzie zabawiał domowników nowymi sztuczkami. Alopekisy są ciekawe wszystkiego co nowe, dlatego czerpią przyjemność z agility czy dog dancingu. Ważne, aby stosować metodę pozytywnego wzmocnienia – smakołyki i pochwały. Surowe metody wychowawcze są w przypadku tej rasy niedopuszczalne, mogą bowiem sprawić, że pies stanie się lękliwy.

Alopekis jest jednym z najmniej wymagających domowych pupili w kwestii jedzenia. Raczej nie zasmuci właścicieli kaprysami nad psią miską i z wdzięcznością zje wsyzstko, co mu zaoferują. Ta niewybredność kryje jednak w sobie niebezpieczeństwo – otyłość. Właściciel musi kontrolować kaloryczność diety.

• Żywienie naturalne: Podstawa to chude mięso (wołowina, indyk), podroby, ryż lub kasza gryczana, warzywa sezonowe.
• Sucha karma: Wybieraj karmy klasy „premium” lub „holistic” dla małych ras o średniej aktywności.

Tego psa-myszołapa można karmić w sposób mieszany, ale lepiej trzymać się jednej strategii. Codziennie należy napełniać osobną miskę czystą wodą pitną, zwłaszcza podczas upałów.

Aby lepiej zrozumieć tę niezwykłą rasę, oto kilka mało znanych faktów:

• Nazwa rasy pochodzi od starogreckiego słowa „alopex”, co oznacza „lis”.
• W czasach antycznych wierzono, że psy te powstały ze skrzyżowania psów z lisami (choć genetycznie jest to niemożliwe).
• Samice alopekisów to niezwykle troskliwe matki, u których porody przebiegają bardzo lekko.
• Przez długi czas nie wyodrębniano ich jako rasy, uważając po prostu za „kundle”, co niemal doprowadziło do ich zniknięcia poprzez asymilację.

Czy Alopekis nadaje się dla alergików?
Nie, to nie jest rasa hipoalergiczna. Posiadają podszerstek i linieją, co może wywoływać reakcje uczuleniowe.

Czy dużo szczekają?
Tak, to czujni stróże. Reagują szczekaniem na nowe dźwięki, ale przy odpowiednim wychowaniu łatwo się uspokajają na komendę.

Gdzie kupić szczeniaka Alopekisa?
To trudne zadanie. Większość hodowli znajduje się w Grecji. Bądź ostrożny z ogłoszeniami w internecie, aby nie trafić na zwykłe mieszańce, które są sprzedawane jako rzadka rasa.